Arcade Fire - The Suburbs (2010)

Ik vind dit echt een overschatte groep. Ik heb de plaat nu al ettelijke malen beluisterd en nog steeds vind ik hem echt zwak. Ik ga er dan ook geen score aan geven want dat zou toch maar een halfje ofzo zijn. Doet me echt niets deze groep.

Raar, want iedereen vind het zo geweldig doch ik kan er met de beste wil van de wereld geen goed woord over zeggen. In het beste geval zou ik het gemiddeld noemen. Maar gemiddeld staat meestal synoniem met oersaai en dat is nu juist wat de meeste onder jullie niet vinden.

Tja...

Waarom zou je geen halfje mogen geven? De gemiddelde score wordt juist wat representatiever wanneer iedereen gewoon zijn/haar mening in sterren uitdrukt zonder onnodige terughoudendheid.

In het begin moest ik wat wennen aan dit album. Vooral het openingsnummer, The Suburbs, zet een hele andere toon en sfeer neer dan ik gewend was van Arcade Fire. Minder doom en gloom, maar een stuk opgewekter. Gedurende het album vind de muziek een soort mooie middenweg tussen beide kwaliteiten.

Een van de leukste en tevens verrassende albums van dit jaar.
Voor nu een vier, maar de kans bestaat dat dit nog hoger word.

Het debuut Funeral vond ik hét album van de jaren '00, Neon Bible vond ik haast even sterk, hun derde The Suburbs was daarom dé release van 2010 waar ik naar uitkeek.

Het album beviel mij dadelijk en heeft nu ettelijke luisterbeurten achter de rug. Vergeleken met de vorige twee is deze iets luchtiger van toon, wat toegankelijker. Wat mij nog meer opvalt zijn de nostalgisch getinte teksten over de verloren jeugd.

Muzikaal is dit weer een rijk gearrangeerd, erg gevarieerd en avontuurlijk album waarbij ze putten uit de hele pophistorie en daar een heel eigen sound aan geven. Hoogtepunten vind ik de titeltrack, Modern Man, Suburban War (zowat dé song van 2010, heerlijke gitaarsound en prachtige melodie en tekst) en Sprawl II (Mountains Beyond Mountains) (doet mij wat denken aan de elektropop/dance begin jaren '80).

Ik hoor veel te weinig mensen over Halflight II, dat vind ik ook een heel mooi nummer!

Heb dit album nu al meerdere keren een kans gegeven. Maar het blijft wat mij betreft toch allemaal wat aan de oppervlakte hangen.
Het album is op zijn geheel aangenaam om naar te luisteren, maar ik heb geen enkel moment waarbij ik even kan stilstaan en effectief kan zeggen dat dit album mij echt raakte. Iets wat ik bijvoorbeeld bij High Violet van The National wel had.
Dit album is geconstrueerd door mannen die hun vak kennen, daar is geen ontkennen aan, maar dit geconstrueerde herhaalt zich te vaak in vaste stramienen doorheen de nummers.
Na heel wat lovende kritieken te hebben gelezen blijft dit album, ook na heel wat luisterbeurten mij niet boeien, het ontbreken van echte krachtige songs of uitschieters is hier een van de oorzaken van volgens mij.
Hopelijk krijgen we bij een volgend album terug de Arcade Fire te horen van de vorige 2 albums, Neon Bible blijft wat mij betreft hun sterkste tot nog toe. Ik geef deze een definitieve 3*.

half goed en half koppijn dus halve sterren

Na de loodzware meesterwerken Funeral en Neon Bible lagen de verwachtingen voor het derde album van deze bijzondere band torenhoog. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen; ook dit album is van een hoog niveau. Arcade Fire heeft nogmaals bewezen thuis te horen bij mijn lijstje favoriete artiesten van dit moment, naast bands als The National, Radiohead en Wilco.

Vooraf verwachtte ik weer een zwaar en donker album als Neon Bible, het tegendeel blijkt echter waar. Arcade Fire is op dit album een stuk lichtzinniger. De kerkorgels zijn de deur uit en veel nummers hebben een folk tintje. Dit album mag dan wel minder zwartgallig zijn, de thema's zijn nog steeds niet erg opgewekt. Zanger Win Butler klaagt over onze gehaaste moderne samenleving waarin we mailen in plaats van brieven schrijven, over steden waarin geen kinderen meer leven en buitenwijken die maar uit blijven dijen en waar shoppingmall na shoppingmall de grond uit blijft schieten. Toch voel ik een soort van dubbelzinnigheid over deze moderne tijd. De bijzondere clip van We used to wait laat dit ook zien, een clip waarin technologische ontwikkeling juist omarmt wordt.

En dat is wat ik mooi vindt aan deze band, ze weten in deze moderne tijd authentiek en klassiek over te komen. Sommige mensen zullen dit misschien gekunsteld en een slappe poging om nostalgische gevoelens op te wekken vinden, ik laat me hierin echter maar al te graag meeslepen door dit gezelschap.

VERSLAVEND ALBUM!
Ik luister het bijna elke dag

Geniaal album. (Concept)albums als deze worden bijna niet meer gemaakt vandaag de dag, we moeten dit album koesteren. We Used To Wait is een nummer dat voor mij een klassieker gaat worden, een nummer dat me over 30 jaar aan mijn pubertijd terug laat denken. Een nummer zoals Born To Run van the Boss dat tegenwoordig is.

Spijtig dit. Heb vlagen van het album gehoord, maar heb niet de energie dit te gaan kopen, en mijn volle aandacht erop te storten. We Used to Wait is een pakkend nummer, maar de rest is flauw. Hopeloos terug pakkend op de bloeitijd van de band, met gefaalde semi-poëtische teksten en te veel plastic synthrommel er tussen.

Beste LoveStoned, wil je in vervolg geen albums meer beoordelen waar je 'vlagen' van hebt gehoord. 'de rest is flauw' stel je: terwijl je 'vlagen hebt gehoord'.... Je beoordeelt zelfs de teksten.

We hebben hier ook al iemand gehad die een dubbel live album beoordeelde, nadat hij 2 korte stukjes dvd had gezien in de Mediamarkt...

Ik heb Dries Roelvink een keer in een flits voorbij zien lopen, en toen wist ik ook al dat ik het niks vond.

LoveStoned geeft toch geen score? Dus maakt toch niet echt uit? Meerendeel geeft een score na een luisterbeurt wat ook waanzin is dus ja

Ga deze nog maar eens een kans geven... ik heb er drie sterren voor gegeven..ik kom namelijk niet verder dan rococo wat ik werkelijk een draak van een nummer vind!! Maar wie niet waagt, wie niet wint!!

Ah, dan heb jij dus dit album 3 sterren gegeven terwijl je nummers 1-4 hebt beluisterd. Dat betekent dat je de andere 12 nummers nog niet kent?

(zie verder de berichten hierboven..... zucht)

Tja, ik stem sowieso pas op een album als ik het album vaak gehoord heb. Er zijn teveel albums in deze wereld, waar de pracht wat later duidelijk is.

Dit album is het volgende mooie album van Arcade Fire. Het tweede album vond ik wel goed, maar niet zo sterk als hun eerste. Met dit album bereiken ze weer hetzelfde niveau als op hun eerste, Funeral.

Tsja, als ik na 5 nummers al door heb dat het totale crap is gaat het ook uit en nooit meer aan. Zelfde met een film, als ik hem na 20 minuten afzet is er duidelijk iets mis.

Een album is niet alleen de nummers, maar ook de luisterervaring vanaf minuut een. Als de eerste helft je niet bevalt, dan staan de nummers toch duidelijk geen goede opbouw (in de ogen van die persoon)?

Dat verschilt ook per persoon. Ik kan eigenlijk altijd wel een apart nummer luisteren, zonder dat ik ook echt het hele album luister. Ik pik er meestal, als ik begin met een album, de leukste/beste nummers uit, en van daaruit ga ik verder met het album.

Ok, prima als je er geen zin meer in hebt. Maar als je een stem geeft aan een album, dan zal je in dit geval die andere 11 (!) nummers toch wel een kans moeten geven. Als je daar geen zin in hebt, moet je ook niet stemmen. Je weet dan gewoonweg niet waar je op stemt.

Idd! Ik snap het probleem niet bij Lovestoned. Dit soort reacties lees ik zo vaak. Ik vind het ook veel irritanter dat je op de eerste dag nadat een plaat uitkomt al mensen 5 en 0,5 ziet uitdelen, dat soort taferelen.



Ik ken dat. Ik raad je dan ook ten zeerste aan om het album na nummer 4 eens te luisteren. Ik had vooral moeite met de nummers 2 t/m 4 in het begin. Zelfs nu nog vind ik dat het minste stuk van de plaat. De echte knallers komen daarna pas. Empty Room, City With No Children, Half Light 2, Suburban War, Month of May, Wasted Hours, We Used to Wait en Sprawl 2. Als ik weinig tijd heb zijn dit (samen met de opener) vaak de nummers die ik luister.

Neen hoor, de interessantste nummers komen net aan het begin: de titeltrack -het enige moment dat ze een oprecht nostalgisch-unheimlich sfeertje weten neer te zetten- en het dreigende ready to start steken er vrij hard bovenuit, Rococo is een beetje onnozel (en lyric-gewijs overigens bijzonder pretentieus) maar het neemt tenminste wat risico's en 't blijft enigszins wel hangen - zij het wel om de verkeerde redenen. Zo ergens omstreeks City with no Children zakt dit wankele bouwsel echter als een pudding in elkaar om pas herop te leven omstreeks Sprawl II, alles wat ertussen zit is inerte, radio-vriendelijke en pijnlijk voorspelbare "big indie" rock. Zo'n "Suburban War" kan je al helemaal dromen vanaf de eerste tonen ingezet zijn en ik denk niet dat ik dit jaar iets gehoord heb dat het vlakke "Month of May" overtreft qua "jamaar-dat-kan-ik-ook-bedenken"-moment. Afijn, als je de eerste tracks al niks vindt dan lijkt de kans me eerder klein dat die tros inwisselbare nummers in het midden dan wel in goede aarde zullen vallen (de statistieken tab hierboven bevestigt trouwens dat de meest geliefde nummers zich in het begin en gans op het einde bevinden ).

Grappig Morinfen, dat jij jouw persoonlijke redenering onderbouwt met de statistieken van meest geliefde nummers. En dat daar vervolgens uit blijkt dat verschillende tracks uit het door jouw verfoeide middenstuk van dit album vele voorkeursstemmen hebben. Met voorop natuurlijk één van de mooiste liedjes van 2010, het briljante Suburban War. Een nummer dat Bruce Springsteen gemaakt zou kunnen hebben ten tijde van Born to Run.

Deze plaat heb ik nu ongeveer twee maand in mijn bezit en vind hem nog steeds weergaloos. In tegenstelling tot reacties hierboven vind ik net het middenstuk van de plaat het beste (half light 1 en 2, empty room, suburban war).

Voor mij is suburban war het absolute hoogtepunt zelfs in het
gehele oeuvre van arcade fire. De simpele toewerking van het rustige begin naar de climax op het einde is magistraal. En ok het is voorspelbaar, maar net daarom vind ik het goed. Zelden een groep gehoord die zijn climaxen zo goed kan uitwerken als Arcade fire. Ze zijn gewoon bloedmooi.

Verder wil ik nog een pluim geven aan Régine,zonder haar was Arcade fire een goede groep, maar met haar een rasechte topper

Dat had ik vroeger ook altijd toen ik Pokemon op TV zag. Het gaat er niet om of jij het ook had kunnen bedenken. Simpel, zo wijst de geschiedenis uit, is vaak uiterst effectief.




Dus omdat jouw luisterervaring in eerste instantie al compleet anders is dan die van hem (jij vindt het begin wel tof, hij niet). Ga je er van uit dat hij op het vervolg juist wel dezelfde beoordeling zal geven? Ik gaf hem juist die tip omdat ik hetzelfde probleem had met de eerste nummers.

En okee, de nummers die jij noemt staan inderdaad bovenaan op het lijstje in de stats. Maar omdat die nummers uit het midden stuk minder stemmen hebben betekent nog niet dat ze genegeerd worden. Ik vind juist dat zelfs de minder populaire nummers (vreemd genoeg ook Half Light 2, een van m'n favo's) ook nog een behoorlijk aantal stemmen hebben, wat veel eerder een indicatie is dat velen dit album gewoon over de gehele linie sterk vinden.

Ik denk dat men mij verkeerd begrepen heeft...natuurlijk heb ik meerdere keren het album beluisterd voor ik mijn stem heb gegeven...maar na ik merkte elke keer dat het me moeite koste na!! Modern man...en rococo geeft me elke keer zo'n zure smaak en neiging tot afzetten...wat ik dus ook deed.

Daarom 3**, heb mijn best er voor gedaan...laatst nog een keer geprobeerd dus. ik ben gestart na rococo en het gevoel is nog hetzelfde....ik vind hem saai.

Ok, Laboomzaa: mooi dat je een goed gefundeerde waardering aan dit album hebt gegeven! Alleen zou ik voorstellen om 'm na Rococo aan te zetten: er volgt nog zoveel moois, heel anders dan dat nummer.

Omgekeerd juist. Tot Rococo is het album redelijk goed, vind ik. Daarna zakt het in als een pudding en klinkt het nergens meer spannend. Jammer.

Erg interessant die twee verschillende visies. Men lijkt het er hoe dan ook over eens te zijn dat nummers 1 t/m 4 verschillen van wat volgt. Ik heb dat ook heel erg. Het is net of je bij Empty Room verder gaat met een nieuw verhaal. Voor mij ligt die scheidingslijn vooral in het feit dat ik Rococo zo matig vind. Vooral die teksten. Echt tenenkrommend slecht. Muzikaal wordt het ook tegen het einde pas een beetje interessant, met een soort climax.

Inderdaad, ik vind Rococo een van de besten van dit album. Lekker onheilspellend, en de teksten zijn juist niet zo slecht als op bijvoorbeeld City With No Children of Month of May. Raar.