Arcade Fire - The Suburbs (2010)

Minder dan het debuut maar toch duidelijk beter dan Neon Bible. Het mooiste nummer op dit album en voor mij misschien wel het mooiste nummer van Arcade Fire vind ik "Rococo". Een werkelijk schitterend nummer al mag het misschien wat bombastisch klinken. De rest op dit album is natuurlijk ook goed tot zeer goed.
Arcade Fire heeft met dit derde album voor mij toch zonder meer bewezen dat het de beste rockband is van de afgelopen 10 jaar die het door mij in het begin zeer bewonderde "Coldplay" inmiddels toch ver achter mij heeft gelaten. De vraag is natuurlijk of 'Arcade Fire' dit nivo weet te handhaven. Het zal in ieder geval niet makkelijk zijn.

4,5*

Halfje omhoog met dit album, ik vind de plaat steeds beter worden en is voor mij een van de positieve uitschieters van 2010.
Vooral The Suburbs, Ready To Start, Suburban War , We Used To Wait & Sprawl 2 zijn voor mij de uitschieters.
The Arcade Fire is voor mij zowiezo als band waar ik nog niet bekend mee was de ontdekking / verrassing van het jaar!
Groots album

Ik heb de betreffende Oor net binnen en met zo'n omschrijving blazen ze wat hoog van de toren inderdaad. Maar toch is het wel een interessant lijstje, want het is gebaseerd op de top 10's van vijftig muziekjournalisten, bloggers en programmeurs. En The Suburbs schijnt de afgetekende winnaar te zijn. Dat zegt toch ook wel iets over de kwaliteit van deze plaat.

Meer nog over de bekendheid van deze plaat.

Zeker bij lijstjes is naamsbekendheid een belangrijkere variabele dan "kwaliteit". Ik vind het niet belangrijk als dit album bij misschien wel alle 50 journalisten in de top-10 staat. Ook bij mij staat The Suburbs in de top-10 van 2010, terwijl ik het maar 2,5* geef.

Ik ga er van uit dat minimaal 90% van de makers van de lijst bijvoorbeeld niet bekend zijn met World's end girlfriend - Seven idiots. Niet dat dit album persé beter is, maar wanneer je pretendeert hét album van het jaar te kiezen, dan zou je wel op de hoogte moeten zijn van véél meer releases dan waar de mensen achter OOR naar luisteren.

Je gaat daar wel erg makkelijk vanuit. Je kunt natuurlijk moeilijk alle albums die in een jaar uitkomen beluisteren, maar de meesten van die journalisten hebben toch wel honderden albums beluisterd en van eentje weet ik dat World End's Girlfriend daar één van was. Ik denk dat je het Oor-journaille een beetje onderschat.

Bij mij staat deze trouwens ook in de top 10 van het jaar.

Het lijkt mij logisch dat die 50 mensen per persoon al snel heel wat albums beluisterd hebben, mogelijk inderdaad wel honderden. En dan weet je gelijk dat je het met naamsbekendheid helemaal niet redt. Sterker nog: het zou zelfs averechts kunnen werken ('dat is mij te populair voor mijn lijstje'...). Ik denk trouwens dat de meesten gewoon hun 10 favorieten op een rij hebben gezet, zo simpel is het.

Overigens is The Suburbs ook nummer 1 op de (deels heel andere) lijst van 2010 bij Q-magazine. Dan moet er toch iets goed zijn aan dit album.

Het is natuurlijk zowat de ultieme grootste gemene deler plaat, dus echt verwonderen doet dat niet.

Wat ook meespeelt in dat soort lijstjes opgesteld door muziekjournalisten is dat ze anno 2010 bijzonder loyaal zijn tegenover de hypes die ze zelf gecreëerd hebben. En als er nu één schoolvoorbeeld is van een band die de laatste 10 jaar van in den beginne door de pers de hoogte ingeschoten werd en zelfs behoorlijk wat mainstream-succes bereikt heeft is dan is het wel The Arcade Fire (vaak wordt dan een paar jaar later zo'n album en passant geherevalueerd zoals met Neon Bible gebeurd is) . Da's b.v. ook de reden waarom The National (arbitrair voorbeeld) vrij vaak lager te vinden zal zijn in dat soort professionele lijstjes ondanks het feit dat High Violet door muziekliefhebbers beter onthaald werd dan the suburbs (zie ook het verschil in quotering op deze site of RYM), The National heeft immers jarenlang vrij hard moeten knokken om enige erkenning te krijgen en wat betreft Alligator heeft de pers toendertijd de boot en beetje gemist. The Arcade Fire daarentegen kan nog wel een tijdje surfen op de deining die hun debuut gecreëerd heeft.

Het Oor-journaille wordt onderschat?
Het Oor-jounaille wordt juist veel te serieus genomen.
Oor is al lang niet meer het Independent blaadje dat het ooit was met veel aandacht voor nieuwe muziekstromingen en underground / cultuur. Het samengaan met Aloha is wat dat betreft de nekslag geweest.
Nu is het niet veel meer dan een schreeuwerig blaadje met veel te veel foto's en veel te weinig inhoud. En nog vervelender: een verlengstuk van platenlabels en grote zalen. Het "Oor-journaille"........ De gemiddelde schoolkrant schrijft kritischer.
Stukjes schrijven en lijstjes maken uit eigenbelang vind ik uit commercieel oogpunt nog wel uit te leggen. Een blad moet toch ergens van bestaan. Maar de Oor slaat hier wel behoorlijk in door.
Om dit soort journalistiek dan ook nog onderschat te noemen........
Dat ligt toch wel even iets anders denk ik.

Overigens kan Arcade Fire daar niets aan doen.
Gewoon een prima plaat verder, gemaakt door goede muzikanten.
Maar dat dit straks "de beste plaat van 2010" wordt genoemd, is gebaseerd op pure willekeur.

Ik had het anders moeten zeggen: ik bedoelde meer die journalisten die geraadpleegd zijn. Die schrijven lang niet allemaal (meer) voor Oor.

Mijn mening over Oor als blad is dezelfde als die van jou, Doc.

Oh, dan had ik je niet goed begrepen denk ik.
Overigens vind ik de jaarlijst van musicmeter een stuk interessanter dan die in de meeste tijdschriften. Meestal staat er in de lijstjes (o.a. van Oor) de platen die de meeste aandacht hebben gekregen gedurende het jaar. En dan wordt het meestal wat voorspelbaar.
Hier kom ik nog wel eens verrassende dingen tegen.
Althans..... dat was vorig jaar zo. Heb er ook nog maar 1 meegemaakt.

Ik kan je deels volgen wat betreft het blad Oor, maar niet wat betreft je conclusie over de beste plaat van de 2010 lijst. Als er 50 verschillende professionals, waar op de een of ander heus wel wat aan te merken is, met 500 albums komen voor 2010, dan is er geen sprake van pure willekeur. Ook niet van willekeur. Hooguit zijn er een aantal journalisten wat bevooroordeeld, zoals jij beschrijft. Maar met zulke hoeveelheden stemmers en platen heeft dat een geringe invloed en zegt het wel degelijk wat over de kwaliteit van The Suburbs.

Het is juist andersom. Hoe meer mensen je vraagt, des te meer worden persoonlijke voorkeuren gefilterd en vervangen door algemeen bekende namen.

Klopt.
En dan speelt idd ook mee wat Morinfen eerder al even opmerkte:

"Wat ook meespeelt in dat soort lijstjes opgesteld door muziekjournalisten is dat ze anno 2010 bijzonder loyaal zijn tegenover de hypes die ze zelf gecreëerd hebben. En als er nu één schoolvoorbeeld is van een band die de laatste 10 jaar van in den beginne door de pers de hoogte ingeschoten werd en zelfs behoorlijk wat mainstream-succes bereikt heeft is dan is het wel The Arcade Fire"

Ik denk dat je zulke lijstjes ook moet zien als de verkiezing van populairste plaat van 2010 in plaats van beste plaat van 2010. Popcritici zijn het wat dat betreft erg vaak met elkaar eens, en publicatie in een blad als Oor levert dan 9 van de 10 keer een vrij conservatief en voorspelbaar beeld op.
De meest gekozen plaat, de "beste gemene deler" van 2010", wordt dan meestal betiteld als "beste plaat van 2010".
Ik zou het nog net geen eenheidsworst willen noemen want dat vind ik geen recht doen aan deze plaat, maar zo werkt het wel een beetje.

Tegenwoordig lees ik de Oor niet meer vanwege eerder genoemde redenen.
Maar toen ik het nog wel las, merkte ik ook dat ik bij de publicatie van deze lijstjes eerder geneigd was alle afzonderlijke lijstjes te bekijken en te zoeken naar "oneffenheden", dan naar de uiteindelijke eindlijst. Want die kun je van tevoren eigenlijk al wel bedenken.

Toch maar weer met 0,5 verhoogd. Het album blijft te lang maar er staan toch ook een hoop sterke nummers op. Maar dat dit dé plaat van 2010 is in de ogen van velen, zegt volgens mij meer over 2010 dan over deze plaat...

Meer dan genoeg goede platen te vinden dit jaar hoor waaronder ook deze prachtige plaat. Geen meesterwerk zoals Funeral er één was, maar een album met 16 fenomenale popsongs. Alleen spijtig dat het scherpe randje ontbreekt, anders had ik wellicht 5* sterren gegeven. Het is allemaal wat te gezapig.

Het scherpe randje zit verstopt in de teksten en bv. de tegendraadse wendingen in de liedjes hier en daar. Het is wat subtieler verpakt dan voorheen en dat mag ik wel.

Voor mij de meer dan terechte winnaar van de OOR-jaarlijst. Dit is weer eens een echt samenhangend album: een geheel. Misschien wel het eerste echte album sinds 'Yankee Hotel Foxtrot' van Wilco. Met een prachtige sfeer waarin melancholie, jeugdige opwinding en terugblikken met een glimlach schitterend worden neergezet. Vanaf de eerste piano-aanslag in het openingsnummer (één van hun betere overigens) word je meteen volop in de plaat 'gezogen'. Ander hoogtepunt is 'Deep Blue', zo'n prachtig weemoedig nummer. Kippenvel! En 'Sprawl II' is bijna een anachronisme op dit album en toch ook weer niet, want het misstaat absoluut niet. Sterker nog, geeft de plaat een mooie meerwaarde. Een juweel van een album!!

Eerste album van Arcade Fire waar ik mee begonnen ben (rare volgorde, maar goed) en moet zeggen dat het wel naar meer smaakt. Vind het een vrij consistent album maar het brengt voor mij helaas ook niet echt iets extra's. Ga iig wel luisteren naar de andere albums, is toch duidelijk te merken dat het muzikaal gezien allemaal goed inelkaar steekt

Helaas, dit pakt me niet echt. Hoewel het titelnummer echt heel goed is, heeft dit niet de orginaliteit van Funeral. Het klinkt wat te gewoontjes.

Inderdaad, gewoon(tjes) briljant.

Dat zie ik niet helaas.

Voor mij klinkt dit ook wat te gewoontjes. Ik heb dit album sinds de zomer niet meer geluisterd en ik moet zeggen ik heb het ook niet gemist. Het enige nummer wat ik af en toe nog eens wil luisteren is Suburban War, want dat nummer is geniaal. Verder kabbelt het voor mij maar wat voort, het is niet slecht, zeker niet, maar het raakt me niet zoals Funeral wel deed.

Het lijkt wel alsof Arcade Fire de makkelijke weg neemt.

Inderdaad, Rococo, Month of May, Half Light II, Sprawl II: het kabbelt maar voort dit album.

Het is niet omdat af en toe een nummer een sneller tempo heeft (hoewel Half Light II?) dat de plaat niet kan voortkabbelen hé Ik ken bijna niemand die niet vindt dat de plaat korter mocht(moest)

Nu noem je een aantal nummers, maar voor de rest leg je niets uit.

Bij mij begint de plaat toch onder de huid te kruipen...grijp er toch steeds meer naar!! Ik verhoog mijn stem met een hele punt!! Zelfs Rococo trek ik nu....en dat nummer was voor mijn echt een draak!!

Merk steeds vaker dat je niet te snel moet opgeven....

Wat is er met die nummers?

Ik vind het nergens spannend worden hoor, alleen Suburban War krijgt van mij een ster want dat nummer is gewoon mooi. Verder vind ik het allemaal veilig ofzo.

De ene melodie nog mooier dan de ander. Het is maar wat je veilig noemt.

Dat vind jij ja, mij is dit album ontzettend tegen gevallen. Ik zet liever Funeral nog eens op.