Arcade Fire - The Suburbs (2010)

Eens, maar wat is daar niet veilig aan dan?

Eens? Dus ook jij vindt de ene melodie nu ook mooier dan de ander?
Eindelijk, dus tijd voor een opwaardering.
Kan iemand mij verder eens uitleggen wat er veilig of onveilig is aan briljante popmuziek.
Of is dit mooie album niet `wreed` genoeg?

Misschien is het voor een band als Arcade Fire in commercieel opzicht juist veiliger om Funeral II te maken.

En misschien is het 'veilige' van The Suburbs wel een bewuste keuze passend bij het gekozen concept. Funeral is rauw en puur zoals emoties dat kunnen zijn bij een overlijden, Neon Bible duister en beklemmend, zoals een strenge religieuze omgeving dat kan zijn en The Suburbs is (slechts) bij een eerste indruk proper en veilig net zoals zulke buitenwijken dat kunnen zijn. De wrangheid en pijn spelen zich eerder onderhuids af, net achter het laagje schone schijn.

Hoe meer ik vertrouwd raak met dit album, hoe minder ik die eerste indruk er nog in kan horen. Ik vind het bijwijlen een behoorlijk bitter plaatje. Zoals dat ingehouden giftige venijn in Rococo bijvoorbeeld.

Laten we zeggen dat ik de melodietjes ook erg mooi vind. Het is gewoon iets te 'mwa...' in vergelijking met Funeral. Dat het anders is niet erg, maar het borrelt niet echt meer.

Mooi stuk Kronos, vooral dat giftige venijn zit er meer in dan we op het eerste gehoor misschien denken. Dit album gaat volgens mij nog een prachtige inhaalrace maken.

Ik moet zeggen dat ik dit album beter trek dan Funeral. Waar ik bij Funeral afhaak bij de schreeuwerige/zeurderige zang kan ik dit album wel waarderen. Naast dat het allemaal wel zogenaamd veilig klinkt vind ik de nummers lekker gevarieerd en soms verrassend uit de hoek komen. Toch maar eens vaker beluisteren.

Dat zou kunnen. Sinds ongeveer een maand zit het wel in de lift, zoals te zien in de stemhistorie. Ik doe er bij deze, terwijl het laatste nummer hier weerklinkt, in ieder geval nog een half sterretje bij.

Zo zie ik het ook. Aan de oppervlakte lijkt het misschien een rustig popplaat, maar hoe dieper je erin duikt, hoe somberder het wordt.

Er is nu trouwens een erg heftige video van The Suburbs, geregisseerd door Spike Jonze:
YouTube - Arcade Fire - The Suburbs | A video by Spike Jonze

De plot is niet helemaal duidelijk, aangezien het een onderdeel is van de korte film "Scenes from the Suburbs".

ik weet het nog niet zo goed met dit album. Het is best aardig, maar ik vind het sowieso te lang, en eigenlijk heb ik het telkens na een paar nummers wel weer gehoord, en grijp ik weer naar funeral of neon bible...
misschien moet ik toch ff doorzetten. Niveau funeral zal ie wel niet halen, maar gaatie net zo goed worden als neon bible?

Dat ligt voor iedereen anders. Ik vind zelf Neon Bible de minste van de drie.

Ik vind dit album ook gewoon erg goed. Alleen toch heb ik niet vaak zin om echt het hele album te luisteren, er hadden misschien een paar nummers af gemogen van mij, maar ja, dan vind ik het weer heel moeilijk om te zeggen welke ik dan minder vind, vreemd toch. Maar als ik deze eenmaal luister, dan vind ik m ook gewoon echt goed, en zeker van hetzelfde niveau als Funeral. Hier staan misschien wel wat meer nummers op die als single zouden kunnen dienen, dus misschien is dit album ook wel iets toegankelijker dan Funeral, al zie ik Arcade Fire er niet voor aan dat ze dat expres zouden doen.

Funeral is wel een groeialbum. Bij deze betwijfel ik het of ie wel gaat groeien. Na zes keer luisteren denk ik er nogsteeds hetzelfde over.

Ik vind dit een buitengewoon goede omschrijving van de verschillende muziek op de drie albums van the Arcade Fire mede door de steeds andere thematische insteek. En inderdaad juist (vlak) onderhuids zit heel wat bitterheid, somberheid en diepgang. Hoewel onderhuids? Pak het tekstboekje er eens bij, met niet alleen de teksten maar ook de foto's en zet de koptelefoon op. Dan word je zo bij de strot gegrepen door de pijn en de tragiek die je hoort en leest. Je krijgt dan juist een onveilig gevoel.

Voor mij is 'veilig' dat een band er voor kiest om niemand voor het hoofd te stoten en je luisteraar te geven wat ze verwachten, de scherpe randjes en controverses vermijdend.

Zie Sky radio: een playlist die er op gericht is dat mensen niet gaan zappen.

Hiermee wil ik niet beweren dat dit Sky radio muziek is.
Maar dit is wel een stap richting Coldplay en U2.

Rocknummers met een lekker tempo: die schudden ze wekelijks uit de mouw.
Al denk ik wel dat een zender als 3fm er op vooruit gaat, door Arcade Fire vaker te draaien.

Wederom een klein meesterwerkje. In mijn ogen niet zo goed als Funeral, maar wel minstens zo goed als Neon Bible. Heeft er even over gedaan voor ik dit onder ogen zag, maar het heeft me eindelijk overtuigd. Prachtig hoe subtiel het einde teruggaat naar het begin in the Suburbs (Continued)....

4,5*

Kom er zonet achter dat ik The Suburbs, toch ongeveer het meest gehypede album van 2010, nog niet beluisterd had. Achteraf gezien erg zonde, want na de eerste drie nummers heb ik al het gevoel dat ik deze plaat zeker terug ga zien in m'n top 10 van 2010.

Ze voldoen in ieder geval niet aan jouw verwachtingen, maar ook niet aan de mijne. Veilig is iets maken als Funeral. Dit is weer iets anders als de voorgangers en je moet als band altijd maar weer afwachten hoe het uitpakt: bepaald geen veilige plaat dus, maar lef getoond met dit thematische (meester-)werk.

Veilig zou ik The Suburbs niet noemen, dit is wel avontuurlijk gearrangeerd en geen kopie van hun voorgangers of wat anders en muziek moet voor mij niet persé controversieel zijn of voor het hoofd stoten. Het laatste album van Kings of Leon zou ik veilig noemen.

De aanpak is echter niet zo gewaagd als Funeral. Maar dat is moeilijk...

Toch een halfje erbij. Voor mij toch wel de plaat van het jaar, net voor the National.
Het had wat korter gemogen (tegen het einde zakt ie toch wat in) maar als geheel is dit gewoon een erg goede plaat die veel meer diepgang kent dan je op het eerste gehoor zou vermoeden.

ik begrijp deze muziek gewoon niet. Geen diepgang, gaat nergens eens lekker uit de bocht. Het is gewoon saai. En overal duikt ie in de jaarlijstje op nr1 op. Heb mijn best gedaan, snap het niet. 1 ster.

Er valt niet zoveel te snappen denk ik.
Deze muziek brengt een flinke zweem van melancholie met zich mee.
Het is een beetje als zwelgen in al dat achter je ligt, als weemoedige herinneringen aan een onbezorgde tijd. Als je dit herkent, en wel houdt van een melancholisch sausje over je muziek, dan kun je dit waarschijnlijk wel waarderen.
Persoonlijk vind ik het af en toe een beetje "too much", en het is me net iets te veel een conceptplaat geworden. Aan de andere kant vind ik het wel erg goed uitgevoerd, hetgeen tot uiting komt in mijn waardering voor deze plaat.

Als ik naar je top 10 kijk, dan staan er vooral platen in die wat meer rocken, of "uit de bocht vliegen" zo je wilt.
En daar moet deze plaat het niet zo van hebben.
Wellicht verklaart dat je lage waardering, al vind ik het wel erg laag voor iets dat je niet denkt te begrijpen.

Na deze op nummer 1 in verscheidene Nederlandse jaarlijsten te hebben gezien, heb ik hem toch maar beluisterd. Zeker ook aangezien mijn muziekcollectie merendeels uit Indie muziek bestaat.
Ik vind er echter bar weinig aan en het is overduidelijk, voor mij, de minste Indie rock uit mijn music library. Er zitten zeker wat prima nummers tussen maar niet voor mij.

Wat mij trouwens wel opvalt is dat deze in de meeste buitenlandse lijsten niet eens in de top 5 voorkomt, al dan niet volledig ontbreekt.

Dus je wilt zeggen dat je van sommige nummers wel de kwaliteit ziet maar dat het je toch weinig doet?

Ik heb een paar albums waarvan ik elke keer als ik ze opzet denk; nu gaat er een verhoging komen, maar die komt dan niet. Dit is er zo één. Te veel (middel) matige nummers zoals Month Of May, Deep Blue en Wasted Hours. Hoewel op alle drie de Arcade albums een aantal geweldige songs staan, zijn het voor mij altijd net geen topalbums. Absolute favoriet blijft 'We Used To Wait'.

Deep Blue matig Voor mij is dat een van de hoogtepunten juist. Month of May was voor mij typisch een nummer dat ik na meerdere luisterbeurten ben gaan waarderen. Maar ik snap het nummer ook beter nadat ik het live heb gehoord bij het concert in Dusseldorf.

In mijn top 10 voor 2010. En toch verhoud ik mij tot de muziek als tot een wispelturige minnares. Ik hoor haar schoonheid, maar ik erger me aan haar nukken.

Ik ben het volledig met je eens. We Used To Wait veruit beste het beste nummer op dit album. Ik had na het horen van de single hoge verwachtingen voor de rest van het album. Helaas, het zijn allemaal wel mooie nummers maar het is het voor mij allemaal net wat te tam.

ik verschiet er niet van dat dit album duidelijke tegenstanders heeft. ik ben er ook één van. tevens een early arcade-fire fan.

Vind We Used To Wait wel aardig. Dat ie boven Suburban War staat kan ik echter niet begrijpen...