Arcade Fire - The Suburbs (2010)

Mountains Beyond Mountains is mijn absolute favoriet op dit album. Op de 1 of andere manier krijg ik altijd tranen in mijn ogen als dit nummer begint, zeker tijdens liveversies. Ondanks dat het eigelijk een vrolijk uptempo nummer is en enkel de tekst niet zo reuskleurig is. Maar het is de melodie die mij altijd weet te ontroeren, ik zou enkel niet weten hoe dat komt...

En toen was daar ineens de Deluxe Editie van The Suburbs met 2 bonustracks en een dvd. Ik heb het zelf nooit zo begrepen op die dvd's. In dit geval zal het best aardig zijn om het één keer te kijken...tja. Ik begreep wel dat de verpakking echt mooi was, met een boekje van 80 (!) pagina's erbij. Toch ga ik niet om die reden alleen deze Deluxe editie kopen, hoe briljant ik dit album ook vindt. Eigenlijk, om eerlijk te zijn, valt het mij een beetje tegen van de band, deze commerciële actie.

De bonustracks dan, daar ben ik natuurlijk wel benieuwd naar. Voorlopig is Culture War niet meer dan een aardige b-side van een single. Maar misschien is voor dit nummer wel wat meer draaibeurten nodig. De electrische gitaar die meezoemt is wel weer leuk.
Gelukkig is er wel Speaking in Tongues, met gastoptreden van David Byrne. De titel is opvallend, vanwege het album van the Talking Heads genaamd, jawel: Speaking in Tongues. Dit is een sfeervol nummer geworden, met mooie zang en een lekkere beat eronder. Die zou ik dus downloaden, dat is een aanrader.

Het prachtige album the Suburbs blijft voor mij beginnen bij hoe logisch: the Suburbs en eindigen bij nog logischer: The Suburbs (Continued). De overduidelijke kop en staart. Die andere twee nummers zijn met recht bonustracks.

Ik heb deze plaat nog maar eens gedraaid, ik moet toch een halve ster zakken.

Ik moet ook pijnlijk vaststellen dat ze alleen maar achteruit gaan van niveau. Van deze plaat zijn er maar een paar van het niveau van Funeral: Suburban War, Sprawl I & II

Dan nog een paar van het niveau van Neon Bible: The Suburbs, Ready to Start, Modern Man, Rococo, Half Light I & II, We Used to Wait

De rest vind ik allemaal wat minder, maar het blijft een prachtig album.

Ik denk dat er niet veel nummers meer overblijven na al je genoemde

Met een gemiddelde van 4,04 bij meer dan duizend stemmen en een oneindig lijkende aanwezigheid in de rotatielijst, moest ik dan toch maar even gaan luisteren naar Arcade Fire. Vind het helemaal niet tegenvallen. Lekkere alternative rock met veel afwisseling en zeer ontspannen sfeer. Met name Rococo heeft mijn aandacht helemaal vast als ie bezig is.

Roccoco, Suburban War en Sprawl ii zijn wat mij betreft de beste.

Nou mag je als OOR Win Butler interviewen, vooral ook over dit album The Suburbs en de film die je bij de Deluxe edition erbij krijgt en dan kom je met zo'n verhaal... Vrijwel alleen maar gesloten (detail-)vragen, waarop Win kan zeggen: nee dat klopt niet. Geef zo'n creatieve kerel alle ruimte ook in een interview. Als je naar zijn muziek luistert dan weet je dat je kwaliteit krijgt. Nu lijkt het op een interview door de schoolkrant in de jaren '80.

Gemiste kans en echt jammer: ik zou het liefst zo veel mogelijk uitleg bij tekst en muziek van dit album krijgen. Niet door OOR maar door Win Butler.

berichten over het concert in de HMH verplaatst naar Arcade Fire

Het heeft de nodige tijd gekost, maar het titelnummer weet me nu te pakken om nooit meer los te maken.
Getrouwd zijn en vallen voor de lusten van een mooie foute vrouw; ergens stiekum in een donker steegje, laat naar middernacht.

Ik ben een ontzettende Arcade Fire fan, Funeral en Neon Bible vind ik beide echt zeer bijzondere albums. Die beide hebben echt een eigen karakter en vind ik zeer origineel.

Maar kan iemand mij uitleggen wat er zo bijzonder is aan de Suburbs? Ik wil het zo graag goed vinden maar ik zie er zo ontzettend weinig in. Vooral het nummer We Used To Wait, met dat simpele pianodeuntje die je de hele tijd door hoort, echt iriterend.

Veel te oppervlakkig. Misschien een leuk album om mee te beginnen, en dan naar complexiteit te streven zoals funeral en neon bible, maar kom alsjeblieft niet als derde album met zoiets...

Opvallend , want muzikaal vind ik deze niet veel verschillen van de eerste 2. De instrumentatie(veel variatie ook weer hierin) is weer groots opgezet en tekstueel heeft het wel een andere thema maar ik kan ook niet zeggen dat de teksten op deze slecht zijn , integendeel. Nummers met tempo worden ook hier weer afgewisseld met rustige , dus vind het raar dat deze je totaal niet ligt en de voorgaande 2 wel ?

Ik vind het juist een voordeel dat deze plaat oppervlakkiger en minder complex is dan de vorige platen. Juist met een plaat als Neon Bible heb ik moeite, omdat ik constant zit te luisteren naar een stel popmuzikanten die per se iets Groots, Intellectueels en Kunstzinnigs willen neerzetten. Op mij komt dat vooral pompeus en pretentieus over. Uit The Suburbs spreekt net zoveel talent als op die platen, maar het is kleinschaliger, dichter bij huis, intiemer, en komt op mij veel oprechter over. Ik kan me ermee identificeren, zogezegd.

Bedankt voor jullie reacties. Ik ben het ermee eens dat het muzikaal goed in elkaar is gezet en vind het tekstueel ook niet slecht of zo. Ik vind het alleen jammer dat ik bij Funeral en vooral Neon Bible echt een soort gevoel beleef, die steeds intenser wordt naarmate ik het meer beluister. Het geeft steeds meer geheimen weer, en dat is te danken aan het feit dat je er in moet komen. Ik vind het fijn een album te horen die ik goed vind, en steeds beter ga vinden wanneer ik er meer in kom. Bij de Suburbs hoor ik het, vind ik het best wel leuk maar daar is het dan mee gezegd.

Het is uiteraard een smaakkwestie, en ik heb niet heel erg dat gevoel dat het pretentieus is. Ik vind het fijn als iets erg vernieuwend is. Ook heb ik het idee dat er in Funeral meer climax zit, meer stemverheffing (zoals in Tunnels, Wake up, Power out, etc.).

Maar op een gegeven moment heb je die climax en stemverheffing wel gehoord. De emoties van Funeral en Neon Bible waren erg indrukwekkend maar het is een formule die niet heel lang houdbaar is. Daarnaast past deze wat geminimaliseerde stijl wat mij betreft ook beter bij het thema van het album: The Suburbs. De saaie overzichtelijkheid van het opgroeien in een voorstad moet je ook niet willen weergeven met de ernst en heftigheid van voorgaande albums. Dat zou te geforceerd zijn...

Dit klopt absoluut , emotie zit duidelijk meer in Funeral daarom vind ik deze ook minder dan Funeral maar nog steeds erg goed.

Dat klopt absoluut niet. Alle drie de albums van Arcade Fire zitten vol met emotie. Ik heb eerder al een bloemlezing gegeven van de thema's en fraaie teksten van dit the Suburbs: als dat geen vaten bomvol emotie zijn weet ik het niet meer...:

Some cities make you lose your head, endless suburbs stretched out thin and dead.
First they built the road, then they built the town. That's why we driving around and around and all we see are kids in buses longing to be free.

In the suburbs I learned to drive and you told me we'd never survive. Grab your mother's keys we're leaving. Let's go for a drive and see the town tonight; there's nothing to do but I don't mind when I'm with you. But now the music divides us into tribes. You choose your side, I'll choose my side. I never saw you again .. and I search for you in every passing car. All my old friends, they don't know me now. I feel like I've been living in a city with no children in it. A garden left for ruin .. as I hide inside of my private prison.

It may seem strange how we used to wait for letters to arrive. But what's stranger still is how something so small can keep you alive. Now our lives are changing fast, hope that something pure can last. I know we are the chosen few, but we waste it. In line for a number, but you don't understand.
I used to sleep at night before the flashing light settled deep in my brain. Hey, put the cellphone down for a while. In the night there is something wild. Can you hear it breathing? And hey, put the laptop down for a while. In the night there is something wild. I feel it, it's leaving me.

Took a drive into the sprawl, to find the places we used to play. It was the loneliest day of my life, you're talking at me but I'm still far away. Let's take a drive through the sprawl, through these towns they built to change. Then you said: the emotions are dead, it's no wonder that you feel so strange. And all we are are kids in buses longing to be free.

Maar die geweldige teksten zitten ook in Funeral ? En heeft meer overtuiging van hun oprechtheid door de zang van Win en Regine op die plaat wat mij betreft. Hij gaat ook vaak buiten de lijntjes door de schreeuwen en vals te zingen , het als ze maar gehoord worden gehalte. Dat mis ik hier , het zal best emotioneel zijn maar het komt minder op mij over omdat het veilig binnen de lijntjes blijft.

Dat geschreeuw en vals zingen staat mij op Funeral juist erg tegen. Iets waar ik bij dit album gelukkig geen last van heb en daarom dit album ook prefereer boven Funeral.

Voor de een een zegen voor de ander een smet dus. Typisch geval van persoonlijke voorkeur zo blijkt.

Overigens staan de meest emotionele donkere en indringende teksten op Neon Bible. Nog een juweel van een album.

True, alleen de intensiteit van emoties is derhalve anders. The Suburbs wordt gekenmerkt door nostalgische emoties die naar buiten toe veel minder heftig zijn. Intrinsiek hebben de emoties in The Suburbs vaak een dubbele lading. Enerzijds zijn er de herkenbare neutraal-positieve jeugdherinneringen. Anderzijds zijn er de gevoelens van leegheid, saaiheid, het ontbreken van een identiteit maar ook het treuren om het verdwijnen van de romantiek (van bijvoorbeeld kaarten schrijven en wachten op antwoord zoals in We Used To Wait).

Het repetitieve karakter en de rustige vocals passen hier perfect bij. Het is gewoon geen album om bij de gaan blèren, dat zouden een soort van krokodillentranen zijn, gezien de thematiek. De band laat hiermee ook zien dat ze zonder al teveel opsmuk en baroque ook pakkende en compacte songs kunnen smeden. The Suburbs is een album dat ik, meer dan Funeral en Neon Bible, altijd kan opzetten. Voor die twee moet ik vaak wel in een bijpassende bui zijn, terwijl The Suburbs altijd past. Voor sommigen is dit vervlakking, voor mij is dit juist een verdieping. Volgens mij is het juist veel lastiger om vanuit een dergelijk vol geluid terug te moeten schakelen naar een gestripte versie dan andersom. Dat maakt In Rainbows bijvoorbeeld ook zo'n knap album...

Erg mooi gezegd Chronos85!

Als je trouwens dit album kan waarderen, dan is deze misschien ook wat:
Okkervil River - I Am Very Far (2011)

Dank voor de tip. Ik ga er eens achteraan!

Ik ben het met Timo-otje eens. Ik mis uithalen zoals in Funeral, bijvoorbeeld bij Tunnels met "well what the hell ever happened to them?"

Inderdaad een smaakkwestie, ik ben achterover geslagen en omvergeblazen door wake up, intervention, my body is a cage, etc. En dan is een stukje gas terug zoals bij bijvoorbeeld we used to wait, in mijn ogen een hangover.

Ik bedoel niet dat ik alleen maar uit ben op sensatie en geschreeuw hoor, maar ik verveel me met the suburbs altijd een beetje.

Ik vond deze plaat eerst vorig jaar helemaal niks. Misschien omdat ik erg goede verwachtingen had. Ik heb hem sindsdien helemaal niet meer beluisterd. Van de week weer opgezet en ik snap niet meer wat ik er toen slecht aan heb gevonden. Het is gewoon een heel interessant project geworden met prachtige teksten en bovendien is het niveau van de nummers ook ontzettend hoog. Het is allemaal wel wat toegenakelijker geworden dan de eerste twee cd's, wat het misschien ook gelijk commercieler maakt. Maar dat maakt mij nooit zoveel uit. Ik ga hem binnenkort alsnog maar aanschaffen voordeel is wel dat het mij nu een stuk minder zal gaan kosten.

Bijna dezelfde ervaringen als bovenstaande user. Kort na het verschijnen kon ik er vrij weinig mee en was ik behoorlijk teleurgesteld, kwam zelfs niet verder dan 3* en vond hem vlak, eenvormig en ietwat saai. Heb hem een tijdlang links laten liggen, heb hem toen weer een aantal keer geprobeerd en verhoogd naar 3,5*, vooral vanwege het "prijsnummer" Ready to Start. In de aanloop naar het HMH optreden op regelmatige basis beluisterd, inclusief met koptelefoon, en langzaam begon het kwartje te vallen. Kort voor het concert opgehoogd naar 4*, en na een groot deel van het album live gehoord te hebben zijn de studioversies nog meer gaan leven voor me. Oordeel na een nieuwe luisterbeurt vanochtend: 4,5*.

Vreemd album dit

ik ken het fenomeen dat je steeds vaker luistert en het dan leuker gaat vinden. Vooral bij Neon Bible en Radiohead albums heb ik dat, maar bij the suburbs is dit juist wat ik mis.

Nummers missen dan ook diepgang. Nou kan je wel stellen dat het moedig is dat de jongens en meisjes van Arcade Fire eens 'iets anders' wilden proberen en de pompeuze arrangementen laten voor wat ze zijn maar het enige dat ze mijns inziens hiermee bewezen hebben is dat die rijke orkestratie net hun sterkste punt was, zowat de helft van de nummers op Suburbs rijden zich dan ook vast in het moeras der voorspelbare MOR-indierock waardoor je het bij afwezigheid van de nuance-verschillen van hun vorige platen het na een paar draaibeurten allemaal wel gehoord hebt. Pijnlijkste illustratie van dit gegeven is "Month of May"; 't is fideel dat ze eens een poging wagen om een rechtoe rechtaan rocker op plaat te zetten maar het is helaas ook meteen het absolute dieptepunt in hun repertoire.

Zwakke lyrics hoeven voor mij trouwens absoluut geen dealbreaker te zijn maar hier valt het overkoepelende leitmotiv echter moeilijk te negeren en de teksten blijven helaas ook een melange van rijmelarij en holle pathos op middelbare school niveau, op zich kon de thematiek een tekstueel interessante plaat opgeleverd hebben maar Win Butler is een one trick pony die een kleine 10 jaar na de Us Kids Know EP (afijn, op Neon Bible namen ze daar halvelings wat afstand van) nog altijd diezelfde anderhalve metafoor over het verlies van de jeugdige onschuld recycleert en in zijn probleemstelling doorgaans niet verder raakt dan wat vage, al te makkelijke beschouwingen over dead shopping en bombs falling in the suburbs. Het probleem met deze thematiek is mijns inziens ook dat indien niet goed uitgewerkt ongewild een indruk gewekt wordt van een stelletje geprivilegieerde upper-middle class Amerikanen die eventjes een klaagzang opzetten over hun geprivilegieerde leventje en vervolgens maar vluchten in hun bevoorrechte jeugd. Dat wordt nog in de hand gewerkt door het pretentieuze Rococo, een nummer waar ze godbetert een cynische toon aanslaan over hun eigen fanbase- toch wel straf voor een bandje die door het gros van de "modern kids" sinds hun debuut-EP zowat onvoorwaardelijk op handen gedragen wordt.

Afijn, Suburbs is zeker geen fiasco over de ganse lijn (er valt wel een zeer degelijke EP uit te puren) maar met deze plaat zijn ze waarschijnlijk goed op weg om de U2 van hun generatie te worden. Ik wens ze er alle succes er mee maar ik blijf toch serieus op mijn honger zitten na hun superieure eerste 2 CD's en blijf voor hun volgende worp toch stiekem hopen op die Régine Chassagne disco-plaat.

Ben ik de enige die Sprawl II eigenlijk een op-het-randje-van-irritant vind? Ik hoop dat hij nog valt, maar de liedjes waarin Regine Chassagne zingt, weerhouden mij (voorlopig) om een 4,5 sterren (of uiteindelijk 5) te geven.
Voor de rest echt een topalbum vind ik persoonlijk, met een zeer sterke start en een uitmuntend 'Rococo'!

"They heard me singing and they told me to stop"

Ik vind het zeer begrijpelijk dat er mensen zijn die over de zang / het gekweel van Regine vallen. Je moet er dan bijnemen dat het live nog dubbel zo erg is. Ik vind het alleszins schitterend