Arcade Fire - The Suburbs (2010)

Je zal vast de enige niet zijn, maar persoonlijk vind ik het een van de hoogtepunten van het album. Net zoals In the Backseat dat was op Funeral.

Sprawl II doet me altijd een beetje aan Earth & Fire denken, en dat is geen compliment!

Mijn oudste dochter vroeg laatst aan mij waar papa en mama vroeger woonden.
Haar een korte rondleiding in onze gemeente gegeven.
We reden langs een onbewoonbaar verklaarde verplegerflat, en vervolgens langs een nieuwbouwwijk, waar nog een paar jaar geleden een drie hoog appartementencomplex stond.
Inclusief scheuren in de muren; exclusief mengkranen op de badkamer.
Ook de door mijn vrouw geplante Paastakken die uitgroeiden tot mooie ranke boompjes zijn verdwenen.
In 15 jaar tijd zijn die tastbare herinneringen geheel weg gevaagd.
Ik zag de teleurgestelde blik in haar ogen.
Stilletjes op de achterbank van onze Toyota.
Kom, we gaan weer naar huis.
The Suburbs van Arcade Fire klonk door de luidsprekers.

Was The Funeral nog het verwerken van het verlies van geliefden.
Hier gaat het bij mij meer om materiële waardes.
Gras van platgespeelde voetbalveldjes, met hier en daar een verlaten hondendrol.
Geïmproviseerde barbecue op een gemeenschappelijke parkeerplaats.
Visuele beeldvorming roept het gevoel weer terug.
Nu ervaar ik het als een blinde in een vreemde straat.
De geuren hebben plaats gemaakt voor kunstmatige luchtjes.
The Suburbs ontbreekt aan het hoopvolle van het debuut.
Daar werd juist door het spelen energie opgeroepen.
Ontwikkeling tot een krachtige groep genaamd Arcade Fire.
Ontstaan door het delen van elkaars ellende.
Vreemd genoeg vind ik The Suburbs sterker.
Al voel je hier juist minder de chemie van de artiesten onder elkaar.
Voor mij sluit het gewoon meer aan bij mijn eigen leven.

Mooi stuk Delic.

Eindelijk deze plaat beluisterd. En het was top! echt een topplaat. Dit gevoel werd versterkt door het feit dat ik gisteren (geheel toevallig) de film A Clockwork Orange keek. Bizar. Deze plaat past wat mij betreft perfect bij deze film. Voor MIJN gevoel dan. De wereld, een dystopie.

Ik heb 'The Suburbs' vandaag nog eens beluisterd na lange tijd, en dan moet ik tot de lichtjes verrassende conclusie komen dat ik de plaat nu zowaar beter vind dan pakweg een jaar geleden. Het is nog altijd een beetje aan de lange kant, maar de songs beginnen meer en meer op hun plaats te vallen; het voelt een beetje aan als een moeilijke puzzel, die nu pas tot voltooiing komt.

Ik verhoog dan ook naar 4 sterren

Mooi stuk Deric!
Ik heb de film gister ook gezien, dat ziet er ook allemaal erg mooi uit!

Ook bij mij begon deze meer en meer te groeien nadat ik deze op Cd had gekocht.
Mijn favoriet is nu City With No Children.

Dat herken ik ook wel. Maar hij haalt het nog steeds niet bij Funeral en zeker niet bij Neon Bible.

gewoon hun derde schot in de roos , makers van 3 prachtcdees , van hetzelfde kaliber als ( voor mij toch ) talking heads en elbow en radiohead , de 4 beste groepen sedert de laatste 25 jaar , machtige muziek !

Ik zie nog steeds niet in waarom Arcade Fire meer doet dan alleen lekkere popmuziek maken. Zo heel bijzonder vind ik het allemaal niet. Ook deze plaat blijft maar hangen op het niveau 'prima'.

Misschien eens live gaan kijken. Zomaar een tip.

Als een band een goed concert geeft is de plaat niet meteen even goed.

Inderdaad, en live geven ze best een goede show weg maar al dat gedartel hoeft van mij niet zo.

Ik vind dit tot nu toe wel wat meer dan alleen goede popmuziek maken. Popmuziek ja, maar wel met een vrij andere inslag.

Tsja, ik hoor gitaren, zo nu en dan piano enz. Het klinkt allemaal mooi en gelikt, maar ik mis een emotionele klik die ik met veel andere popmuziek wel heb.

Ik had datzelfde gevoel ook in het begin. Maar heel langzaam begon dit album me steeds meer te grijpen en staat het nu op 4,5*. ik vind het eigenlijk wel een erg sterke keuze om dit album wat minder pretentieus te laten klinken dan Funeral en Neon Bible. Wat toegankelijkere popmuziek hoeft niet direct te betekenen dat het ook minder is.

Maar dit is alang het begin niet meer. Heb het album nu zo vaak geluisterd en het wil maar niet groeien. Terwijl dit, frustrerend genoeg, bij de meeste mensen wel het geval is.

Nee, maar het kan nummers wel een in totaal ander perspectief zetten.

Zoals?

Mss moeilijk uit te leggen, maar ik begrijp FRNKY wel... Ik heb het wel vaker dat ik een cd beluister en dat ik terugdenk aan hoe dat/die liedje(s) live overkwam(en) en daardoor de cd op zich ook beter begon te vinden.

Ik denk dan 'jammer dat het op cd niet net zo (goed) is als het live was'.

Da's ook zeker mogelijk

Ben het er toch wel deels mee eens. Voorbeeld: All Down The Line van The Rolling Stones dat ik op het album een niet meer dan aardig nummer vond maar toen ik de live-versie van Madison Square Garden uit 1972 hoorde, ik de studioversie ook meer ben gaan waarderen. Het leek alsof ik ineens het nummer 'begreep'.

Bij Arcade Fire had ik dit niet, want het album had op mij een instant-like effect maar toch kan ik me er iets bij voorstellen. Bij Month of May bijvoorbeeld, kan ik me voorstellen dat je na het zelf live gezien te hebben (of de versie bij Letterman) het veel meer kan waarderen (veel eerste reacties waren vrij lauw). Bij mij versterkte de live-ervaring alleen maar het gevoel dat het een fantastisch nummer is.

Wat vind jij eigenlijk van dit album Stijn? Zie nog geen beoordeling staan...

Kom ik nog op terug. Wil het album nog wat vaker beluisteren.

Geef het inderdaad de tijd, je moet misschien even aan het idee wennen dat het bombast voor een groot deel weg is, de complexiteit misschien wat minder maar de 'songs' daardoor niet slechter. Subtiliteit is het code-woord van dit album en de details in het album liggen niet altijd aan de oppervlakte (zie bijvoorbeeld Month of May, wat een geweldige outro of de heerlijke instrumentatie van Deep Blue).

Ik herken het wel. Month of May vond ik ook niet zo sterk, eigenlijk zelfs maar een matig nummer. Maar live snapte ik het ineens en sindsdien vind ik het op plaat ook een veel beter nummer. Ik begrijp nu meer het vuur en de passie die erin zit.

Dat is precies wat ik bedoel ja.

Intervention op Neon Bible is wellicht het beste voorbeeld wat betreft Arcade Fire. Op plaat relatief ingetogen, live compleet verpletterend. Je wordt vanzelf opgezogen en ook de studioversie zal daarna niet meer hetzelfde klinken.

Ik vond dit album erg toegankelijk, hij begint steeds beter te bevallen.

Hier hetzelfde, ik haal er weer eens een halfje vanaf. Dit haalt het bij lange na niet bij Funeral en Neon Bible, die twee zijn oneindig houdbaar. Op momenten vind ik dit nu gewoon saaie pop (The Suburbs, Sprawl, We Used to Wait).