Arcade Fire - The Suburbs (2010)

Wauw, wat een prachtig album. Ik heb het nu al regelmatig beluisterd, sommige nummers al tientallen keren, maar ik ben het nog lang niet beu. Integendeel, sommige nummers worden als ik wat geconcentreerder luister (m.a.w. niet met iets anders bezig ben terwijl ik luister) nog steeds beter en beter. Het midden van het album (van nr. 7 tot 12) vind ik wat minder ('Suburban War' vind ik wel top), nogal saai eigenlijk, maar begint me nu toch ook beter te bevallen. Het zal niet lang duren voor ik m'n stem naar 5 sterren verhoog denk ik.

The Suburbs = 1984 (george orwell), Had net het boek uit toen deze plaat uitkwam....het was bijna eng om te horen. Later las ik ook dat Win Butler enigszins geïnspireerd was door dit boek. Dystopie, verloren jaren, de jeugd en het gevangenzitten in de continuïteit van het hedendaagse leven...

Dat zie ik eigenlijk totaal niet. Voor mij is OK Computer de soundtrack van 1984. En hoewel ik dit album nog niet zo goed ken, durf ik te zeggen dat ik de sfeer van het boek ook niet in het album vind zitten. De thema's die jij opnoemt dekken lang niet de hele lading van 1984. Maar ik zal nog eens goed luisteren (ook tekstueel) met jouw bericht in mijn achterhoofd. Kan je misschien nog wat specifieker zijn over wat jou precies aan 1984 doet denken?

Dit album staat in de 2011 editie van het boek 1001 Albums You Must Hear Before You Die. De andere 2 albums uit 2010 in dat boek zijn van Beach House en The National.

Ik vind het nogsteeds na 300 keer luisteren totaal niet bijzonder. Ligt heerlijk in het gehoor enzo, maar misschien is het dan toch niets voor mij.

Ik vind het zelf wel een bijzonder album, maar dan vooral als geheel. De weemoed die van dit album uitgaat spreekt me aan.

En We Used To Wait is zeker wel een bijzondere track.

'We used to wait and sometimes it never came. Now we're screaming sing the chorus again. Wait for it. ' Wat een opbouw! En dan uiteindelijk het refrein niet zingen. Voor mij één van de mooiste momenten in de muziek ooit.

Reagerend op de vergelijking met 1984, Amerikanen zien de suburb en het bezitten van een eigen huis vaak als een expressie van hun vrijheid. Dus dat gaat niet helemaal op, denk ik (ik heb de teksten van de plaat verder nog niet zo goed bekeken).

Even copy-paste uit m'n aantekeningen, in The American Suburb: The Basics van J. Teaford wordt het volgende beweerd: Amerikanen (hoe veelzijdig ook) zien een suburban home als een expressie van hun individuele autonomiteit, een manifestatie van wat T. Jefferson bedoelde met 'the right to pursuit happiness'.

Het kan natuurlijk dat Arcade Fire een ander beeld van de suburb heeft.

Zeer mogelijk, ze zijn immers Canadees.

Nou ja, woonachtig in Canada, maar van oorsprong zijn de meesten Amerikaans.

Ja, de Butlers komen zelf uit de suburbs van Houston.

Dat was ook wel te verwachten, aangezien de gemiddelde Amerikaan vrij materialistisch is. Maar zeker handige informatie.

Win Butler zei in een interview dat hij zich misschien wel meer Amerikaan voelt nu hij in Canada woont. Toen hij in de VS woonde had hij namelijk helemaal niet door hoe hem dat beperkte. Pas toen hij afstand nam van de monotone voorstad waarin hij opgroeide, kwam hij erachter dat al die steden in de VS eigenlijk op elkaar leken.
Dit bedoelde hij uiteraard niet positief. Hij zegt dan ook dat het zelden voorkomt dat zo een jeugd in een voorstad geen littekens achterlaat. Het artikel gaat er voor de rest niet echt dieper op in, maar vermeldt nog wel dat het titelnummer en City With No Children over dit thema gaat. Volgens het artikel zijn er eigenlijk twee thema's: het saaie leven van kinderen in de voorstad (met kinderen bedoelt Win overigens iedereen die jong van geest is) en de kinderen zelf. Het artikel is heel vaag over het tweede thema, maar het komt erop neer dat Butler zegt dat iedereen alleen maar aan zichzelf denkt. In zo'n voorstad zie je nauwelijks ouderen of jongeren. Iedereen denk alleen maar aan zichzelf. Volgens hem kan je je niet harder afzetten tegen de maatschappij dan door geen kinderen te nemen. Hij zegt dat hij het (het geen kinderen nemen denk ik, maar het artikel is hier nogal slecht geschreven) niet verdedigt, maar constateert. Mensen denken pas aan kinderen als hun carrière voorbij is.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik vooral het laatste niet begrijp. Butler zegt dat je je niet harder kunt afzetten dan door geen kinderen te nemen, maar ik heb juist het gevoel dat je je nóg harder afzet door geen carrière te maken.

Om terug te komen op 1984: ik zie zeker raakvlakken. Het saaie leven in de stad zie je ook in 1984. Daarnaast gaat 1984 ook over het afzetten tegen de maatschappij. En kinderen zijn in 1984 ook een belangrijk thema. Win noemt de kinderen "opgeschoten jeugd" en heeft het over "suburban wars". Hoewel de kinderen in 1984 ook belhamels waren, was dat natuurlijk op een heel andere manier (namelijk heel precies doen wat de overheid ze opdraagt. Desnoods gaven ze hun eigen ouders aan.
Raakvlakken dus, maar weinig overeenkomsten en veel verschillen. Ik zie het nog steeds niet.

Waardevolle aanvulling! Ouderen en jongeren worden soms bewust geweerd uit de voorsteden. Men wil hun vrijheid en ruimte niet opgeven (ouderen kunnen ze nog kwijt in bejaardetehuizen).

Ben het er mee eens als ik dit zo lees. Er zijn overeenkomsten, maar de gelijkstelling is te rigoureus. 1984 is wel wat extremer.

Ben nu wel benieuwd wat je van het album vind Stijn. Gezien je comments ben je er wel mee bezig. Wat vind je nu van de inhoud?

Opvallend leuk albumpje. Niet mijn ding, maar luistert erg gemakkelijk weg. Catchy en met een goed tempo.

Waarom albumpje. Vind je 16 nummers niet genoeg?

Jij neukt toevallig ook letterlijk mieren?

Het zijn in ieder geval wel kut beesten.

Ik vind termen als bandje en albumpje altijd erg denigrerend overkomen. En ja, ik ben dol op insecten copulatie.

Ik heb toch maar besloten m'n stem van 4,5 naar 5,0 te verhogen. Niet dat ik alle nummers stuk voor stuk geweldig vind, maar omdat het zo'n sterk geheel is, de teksten prachtig zijn en vanwege de gevoelens die het album oproept, verdient dit album gewoon de volle vijf sterren.

Hier sluit ik me helemaal bij aan. Halfje omhoog naar 5 sterren. Een moderne klassieker.

Wat me wel opvalt is hoe relatief onpopulair mijn favoriete nummers hier zijn. Zo vind ik de absolute knallers op deze plaat City With No Children en Half Light II. Met name die laatste heeft zo'n heerlijke sfeer. Zo'n nummer waarvan je in trance raakt, waarvan je hoopt dat het nog vier keer zo lang duurt. Geweldig. Jammer dat ik hiermee blijkbaar in de minderheid ben.

Waarom zou dit jammer zijn? Je geniet toch eveneel van de nummers ongeacht de waardering van anderen. Of zoek je een bevestiging van je smaak.
Half Light II is trouwens ook één van mijn favorieten.

City With No Children heb ik ook aangekruist als favoriet, dus met die ben je niet alleen

Ik heb City With No Children ook aangekruist als favoriet.
Na de titeltrack mijn favoriet van de plaat.

Prachtige plaat.

Ik zie dat het titelnummer favoriet is bij veel mensen. Ik vind dat persoonlijk juist'één van de minste nummers.

Ik vind We Used to Wait juist te hoog staan. Niet meer dan een aardig popnummer, al blijven de teksten wel goed overeind staan.

We Used to Wait vind ik ook niet het beste nummer van de plaat, dat is Half Light II al, gevolgd door Empty Room.

Toch maar met een halfje verlaagd, ik draai het album niet vaak meer. Funeral en Neon Bible daarentegen beluister ik nog vaak.

Waanzinnige live-uitvoering van Rococo:
YouTube - Arcade Fire - Rococo | Juno Awards 2011

Nu komt ook deze AF-plaat op 4,5 sterren te staan en wordt daarmee een potentiële top 10 kandidaat. Het grootste probleem is eigenlijk welke Arcade Fire-plaat het meeste aanspraak maakt op een top 10 plaats. Want dat er 1 in moet komen, staat min of meer vast. Briljante groep waarbij alle3 de albums min of meer op gelijke hoogte staan.

Dit beschrijft perfect mijn gedachtegang. Bij Neon Bible dan .

Dit album heb ik pas twee keer gehoord, maar ik moet zeggen dat het me meteen goed bevalt. Ik heb al veel pakkend melodieën gehoord en een aantal héérlijke intro's (Ready to Start, City with No Children ). Als bijna ieder nummer lekker of mooi klinkt en ook nog eens kwalitief sterk is (o.a. door een sterke tekst) kan ik eigenlijk al meteen concluderen dat hier zeker 4 sterren uit te halen zijn.

Toch voel ik maar weinig zin om dit hele album op te zetten. Er is iets aan dit album wat het voor mij ontoegankelijk maakt (daar kan Arcade Fire niets aan doen, ik heb gewoon een rare, onverklaarbare kronkel in mijn brein). Maar waarschijnlijk is dat met een beetje gewenning heel makkelijk te verhelpen, dus heb ik daar volgende week al geen last meer van.

Het stemgeluid van Régine Chassange gaat me trouwens ieder album meer bevallen. Half Light I(sowieso een erg mooi nummer, beter dan deel twee) en Sprawl II klinken echt heerlijk!