Linkin Park - Meteora (2003)

Wat een album persoonlijk beter dan het vorige album : Hybrid Theory, iets meer variatie en betere nummers. een minpunt alleen, hij duurt vrij kort.

4

Goede tijden heb ik zeker beleefd aan Meteora, de eerste rock band die ik fanatiek geluisterd heb. Tegenwoordig luister ik echt nooit meer naar LP. Dat had anders kunnen zijn als minutes to midnight leuk was geweest. Dat was echter een zware teleurstelling voor mij.

Als ik nu nog eens zou luisteren naar meteora zal ik er zeker achterkomen dat de enige reden waarom ik dit geweldig vond was omdat ik geen betere dingen had om het mee te vergelijken. desondanks is een voldoende wel op z'n plaats hier. Al was het maar vanwege de nostalgische waarde

Het is geen slechte muziek, ik luister het toch nog regelmatig.
Alleen zoals ik eerder zei, er schuilt heel wat potentie in, maar dr komen alleen wat slappe (veel te korte) songs van terecht.

Dit album vind ik gewoon heel goed omdat LP zo slim is geweest om verder te gaan met de Hybrid Theory stijl en niet zo stom is geweest om opeens over te slaan naar minutes to midnight. verder vind ik vooral from the inside het beste.

Er zitten wel lekkere momenten tussen waarbij je echt helemaal los kan gaan, zoals in faint en fron the inside. Maar inderdaad, LP kan veel meer uit hun muziek halen dan dat ze doen. Hun lyrics zijn niet slecht maar ze eigenlijk constant over hetzelfde.

Ik vind de lengte eigenlijk het grotste minpunt. Het is aan de zeer korte kant, terwijl liefhebbers graag wat meer horen dan 36 minuten. Maarja, het matriaal dat te horen is, is dan ook wel de moeite waard.

Vind deze niks minder dan hun eerste album.

Na Reanimation dachten de mannen van Linkin Park blijkbaar "hee, laten we de nummers van Hybrid Theory nog wat meer uitmelken door ze op een nieuw album te zetten en ze een nieuwe naam te geven".

Als toenmalige LP fan voelde ik me destijds toch wat bedrogen toen het mij na de 10de luisterbeurt opviel dat bijna alle nummers dezelfde songstructuur hebben als één van de nummers op hun debuutalbum met Breaking the habit en Nobody's listening als enige uitzonderingen.

Zelfs de volgorde van nummers is identiek, voorlaatste nummer instrumentaal (Session = Cure for the itch) en laatste nummer meest radiofriendly en dus minst 'heavy' (Numb = Pushing me Away)

Toen kwamen ze er nog mee weg omdat ik al zo lang had uitgekeken naar dat nieuwe album, nu...niet meer

2.5*

goede cd met lekkere muziek

4 sterren

Kan me herinneren dat ik het destijds best leuk vind.
Laatst weer uit het stof gehaald. Kan concluderen dat ik het nu zeer matig en te oppervlakkig vind.

2.0*

ik blijf ook dit album van Linkin Park mooi vinden, maar hij is wel ietsjes minder dan HT, daarom 4,5:P

Een van mijn eerste cd's maar hij blijft wel gaaf eigenlijk. Tuurlijk de nummers lijken vrij veel op elkaar en de teksten gaan ook veel over hetzelfde enzo maar LP brengt gewoon die sound die mij wel aanspreekt. Easier To Run en Breaking The Habit zijn voor mij wel de uitschieters. 4.0!!

echt een van de beste albums van Linkin Park...

jammer staan ze al een jaar stil

2de cd van lievelings band

1. Foreword: kon evengoed vast gemaakt worden aan don't stay, te overbodig
2. don't stay: one step closer maar dan minder
3. somewhere i belong: love this song, zeker op live in texas
4. lying from you: Bingo beste van de cd
5. hit the floor: de runaway van deze cd, iet wat minder
6. easier to run: het allereerste *** song van linkin park, voor mij toch, high voltage niet inbegrepen.
7. faint: Supersong
8. Figure 09: Goed, by myself maar dan minder
9. breaking the habit: Okay...best wel okay
10. from the inside: love this song
11. nobody's listening: een keer iets anders ...cool
12. session: goed deuntje maar overbodig
13. numb: klassieker

4 sterren

Session vind ik juist het meest geslaagde stukje muziek hierop

Goede herrineringen aan dit album Beste songs: Numb, Faint, Breaking the Habit, Don't Stay. Heel het album is goed, behalve nummer 12 dan

Leuk album ter afwisseling van muziek die ik normaal luister. Numb en from the Inside zijn mijn favorieten.

Slechte tiener-pop met een elektrisch gitaartje.
Leuk voor de pubers.
Maar geen serieuze muziek.
Advies om dit te vermijden.

Een heerlijk abum, relaxt om naar te luisteren. Maar Linkin Park is ook hee rustig. Ik vind dat ze mooie rustige nummers maken. Favoriet nummer 1 van dit album is toch wel Numb.

Buiten het instrumentale Session, vindt ik het album zeer goed.
Hybrid Theory vind ik wel nog iets beter.

Shitshitshitshit.... Ben ik nu gewoon weer van dit album aan het genieten? Hoe moet ik dat gaan uitleggen...

Als je nou gewoon niks had gezegd... nu weet iedereen het en krijg je het de rest van je leven achter je aan

Ach nee, dan ga ik voor altyd depressief syn! findten jullie oli sykes oowk so n knappert?

Ok, en nu stop ik ermee.

Hmm als je niet in het rock/metal wereldje zit wordt je niet helemaal serieus genomen schijnt het, als je Linkin Park erg goed vind. Ben ik even blij dat ik een onwetende buitenstaander ben

Je hoeft je muzieksmaak toch aan niemand te verantwoorden?

Normaal gesproken niet. In het geval van Linkin Park wel

Waarom dan?

Je begrijpt hopelijk dat die opmerking niet helemaal serieus was?

Hoe dan ook, zelf leg ik altijd al snel de link tussen Linkin Park en met zelfmedelijden overladen pubers, die haast omkomen in hun zieligheid. Niet altijd waar natuurlijk (maar meestal wel) en ook hartstikke flauw om een band op af te rekenen, maar het is gewoon zo verdomd makkelijk

Dat begreep ik wel . Ik erger me alleen vaak aan mensen op deze site die anderen gaan vertellen wat ze wel en niet goed moeten vinden of luisteren. Ik was geen met zelfmedelijden overladen puber en heb dit album toch altijd wel kunnen waarderen. Er zullen vast een hoop albums in dit genre zijn die Linkin Park in alle opzichten overtreffen maar dat neemt niet weg dat je niet van dit album mag genieten toch?!

Daarom

Het is gewoon het grote probleem van een "scène". Luister je naar bepaalde muziek, en je krijgt een bepaald beeld opgeplakt. Veel maakt het mij ook niet uit, maar ik blijf het zelf ook altijd vreemd (maar dan in positieve zin) vinden als ik iemand zie met pakweg tegelijk Deicide en Limp Bizkit in zijn/haar top tien.

iets minder goed dan de eerste cd