Linkin Park - Meteora (2003)

Dit album grijsgedraaid in wat je de 'jeugd' van mijn jeugd kan noemen, gezien mijn leeftijd nu. Prachtig album waarbij alle nummers naar mijn mening even sterk zijn. Destijds erg vernieuwende stijl waarbij rock, rap en elektronische invloeden van Mr. Hahn werden samengesmolten tot een geheel. Erg fijn album, dat ik van binnen en buiten ken en die nog vaak zal herbeluisterd zal worden zonder dat hij gaat vervelen.

Album + Herinneringen + Replaywaarde = 5*

Tja, hoewel Forgotten op 7 augustus 2010 schreef dat de hiphopinvloed hier veel meer te horen is, ben ik het toch helemaal eens met wat Don Cappuccinno op 4 augustus 2010 schreef: "Na dat geweldige Hybrid Theory kwam Meteora. Een goed album, maar het is gewoon Hybrid Theory 2.0, het is gewoon een kopie en 1 Hybrid Theory is eigenlijk wel genoeg." Absoluut geen slechte plaat dus, maar "ik hèb al een Linkin Park-plaat".
 

Onvoldoende. Dit vervolg op Hybrid Theory brengt nog meer matige rocknummers, die me niet echt weten te boeien. Enkel Easier to Run en Numb blijven wat mij betreft nog boven water. Veel nummers zijn overschreeuwd en weten niet te boeien.
Kwalitatief is het allemaal zo heel slecht nog niet, maar ik vind er vrij weinig aan. Waar ik Hybrid Theory nog een voldoende gaf, omdat deze plaat nog enkele zeer fijne nummers herbergde, deel ik hier toch een ruime onvoldoende uit. 2,0*

Tjonge jonge, wat vond ik dit vroeger als 14-15-jarige knul geweldig zeg. Maar wat heeft dit de tand des tijds slecht doorstaan! Ieder nummer klinkt ongeveer hetzelfde behalve mijn favorieten Faint en Breaking The Habit. Iedere keer weer dat irritante zacht-hard gezang en die nog irritantere rapper er telkens weer bij... Onbegrijpelijk wat je in je jeugd toch goed kan vinden he.

Voorganger Hybrid Theory vind ik zelfs nog slechter, in tegenstelling tot het publiek hier op musicmeter. Hier proberen ze dan toch enigszins wat nieuwe dingetjes uit, zoals de aardige instrumental 'Session'.

Session, Faint en Breaking The Habit zijn 'favorieten' hier, alhoewel ik het na 1 minuut ook al wel heb gehad met deze 'nummers' omdat ik toch al weet hoe ze gaan aflopen, behalve Session dat wel nog enigszins een beetje creatief voor de dag komt... De instrumental op de voorganger, 'Cure For The Itch' is ook mijn favoriet, dus instrumentals zijn blijkbaar wel hun ding, hun sterkste kant. Zegt genoeg denk ik. Wel slim van ze, om een instrumental op hun album te zetten, dat geeft de luisteraar een adempauze en houdt die zanger tenminste een keertje zijn muil. Fijn dat hij dat wil doen voor ons.

'Numb' vind ik toch 'dragelijker' in de remix met Jay-Z, alhoewel dat eigenlijk ook een belachelijk initiatief was, als ik er nu op terugkijk, en heeft Jay-Z beter de tand des tijds doorstaan (al was zijn laatste worp ook behoorlijke sh*tzooi).

Zeer voorspelbare muziek die wel makkelijk wordt afgekraakt, maar met een reden dus. Onbegrijpelijk dat deze band twee albums in de top 250 heeft. Onbegrijpelijk ook dat dit album en zijn voorganger behoren tot de best verkochte platen aller tijden. Uiteraard hoort bij dit lijstje van meest verkochte albums de groostste commerciële rotzooi, maar dit? Nee, dat had ik niet verwacht. Geef mij dan toch maar Rage Against The Machine voor dit soort muziek. Ik ga hier maar stoppen denk ik...

Om het twintigjarige jubileum van het album Meteora te vieren heeft de band een verzameling demo's toegevoegd op een extra schijfje, met zang van Chester Bennington op veel van de tracks. Zoals we van Linkin Park gewend zijn klinkt alles als een klok en steekt het materiaal qua productie beter in elkaar dan heel wat volwaardige albums van andere bands. Niet alle tracks zijn even interessant, maar een groot deel van de hier verzamelde demo's kan zich meten met het beste werk van de band. Kortom; een welkome aanvulling binnen de discografie van Linkin Park.

Hybrid Theory 2.0. Grotendeels dezelfde sound en songstructuren; zelfs het album-format (12 nummers, met een instrumental als voorlaatste nummer) kun je bijna één op één over de voorganger heen leggen en de gelijkenissen eruit halen. De hoogtepunten van dit album (Somewhere I Belong, Faint, Breaking the Habit, en uiteraard Numb) kunnen zich absoluut meten met het beste van Hybrid Theory, maar als je de middenmoters en minste nummers van beide albums vergelijkt, dan moet deze toch de duimen leggen t.o.v. haar voorganger. Hierna was de nu metal-pap wel op en zou de groep, for better or worse, een andere koers gaan varen.

1 ster lager. Niet goed verouderd.