The Alan Parsons Project - Tales of Mystery and Imagination - Edgar Allan Poe (1976)

Nogal geniaal. Eigenlijk iets TE geniaal.

Inderdaad geniaal. Prachtige composities en zó strak uitgevoerd... en toch niet doods. Waaruit maar weer blijkt dat producen toch ook een echt vak is en dat muzikaliteit wel helpt...

Wat vinden jullie van Poe - More Tales Of Mystery and Imagination (2003) van Eric Woolfson? Woolfson was ook de bedenker van het album uit 1976. Van Tales of Mystery and Imagination vind ik vooral The Raven, The Tell-Tale Heart, To One in Paradise, ach, eigenlijk alles, geniaal. Van het Poe-album uit 2003 is vooral 'Immortal' erg mooi.

Dat album ken ik (nog) niet!

mooi, vooral the raven met als intro Orson Welles

De eerste, en misschien ook wel beste APP plaat!
Fantastisch gewoon...

De remake van Woolfson is aardig, maar geef mij toch maar de Tales uit '76

Omdat El Ninjo op alle APP albums 0,5 heeft gestemd zijn de scores relatief laag. Dat is toch merkwaardig voor een band die 3 albums in de album top 100 aller tijden heeft staan.

Zoals Kos eerder heeft bericht: dit album is eigenlijk te geniaal.

Hoe kan je nu maar o,5 stemmen voor een APP plaat???
Zelfs hun minste is nog een 2/5 waard!!!

grrr!!

Tsja smaken verschillen als ik op alle Alan Parsons platen die ik ken zou stemmen zouden daar ook heel wat 0.5 stemmen bijzitten. Ik vind Alan Parsons het schoolvoorbeeld van wat er mis gaat als een producer volledig zijn eigen gang mag gaan: technisch verzorgde (gladde) muziek maar zonder enige passie of soul.

Dit album is voor mij wel de positieve uitzondering in de APP collectie. A Dream Within a Dream en The Raven vind ik echte topnummers. De dialoog in The Cask of Amontillado is schitterend. Maar helaas ook To One in Paradise voor mij een voorbode van de bagger waar de volgende platen mee vol staan.

Overigens vind ik beste Edgar Allen Poe vertolking op muziek nog steeds die van Lou Reed (wel de 2cd, met de gesproken teksten)

Ah, Lying Mouth, smaken verschillen inderdaad
En zo ben ikhet dan bijna ook volledig met je onneens...

Naast "Tales..." heeft Parsons echt nog wel andere knappe zaken gemaakt hoor! En Parsons "volledig zijn eigen gang laten gaan".. hm.. hij heeft een hele schare aan topstemmen waar hij op beroept en dito muzikanten. Hij doet zeker niet alles zelf, ik dacht te weten dat Eric Woolfsons mee de touwtjes in handen had.?

Ik vind wél dat de Alan Parsons platen (de naam Project gebruikt ie sinds Woolfsons vertrek nietmeer) van de laaste jaren zoals "On Air", "Time Machine" maar vooral zijn laatste "A Valid Path" van bedenkelijk niveau zijn...

Wat Lou Reed betreft... ik héb die CD ook, zoals ik ook andere Lou Reed CD's heb, maar in tegenstelling tot "Berlin", "New York", "Set The Twilight Reeling", "Transformer", ... is het een plaat die ik amper opzet net omdat ik ze zo saai vind ! ;-o

Zo zie je maar, smaken en kleuren... inderdaad!

Samen met Eye in de sky het beste album volgens mij. Alleen moet ik zeggen dat ik de vinyl-versie vele malen beter vind dan de CD-remaster.

De vinyl-versie was ooit uitverkocht. Toen-ie weer gereleased werd kon ik mijn geluk dan ook niet op. Heb dus goede herinneringen aan de vinyl-versie. Ronald, hoe komt volgens jou het verschil tussen beide en ben ook benieuwd naar hoeveel stemmen jij dit album geeft?

Toen in 1987 de CD werd uitgegeven van dit album hebben ze een aantal dingen aangepast, bijvoorbeeld het gesproken intro van Orson Welles, maar ze hebben ook de drums opnieuw ingespeeld. Dat slaat als een tang op een varken vergeleken met de klank van de rest van de instrumentatie. Het resultaat is al hoorbaar in het eerste nummer (ADWAD). Is gewoon erg jammer. Maar het scheen ook een rechtenkwestie geweest te zijn, maar hoe dat verhaal in elkaar zit weet ik niet precies. Ik vond (en vind) de CD in ieder geval teleurstellend ten opzichte van de LP. Omdat hier geen onderscheid wordt gemaakt tussen verschillende uitgaven, ga ik uit van het beste resultaat (LP): 4.5 De CD had 3.5 gekregen.

Huh? Hoe kom je er bij dat de drums opnieuw zijn ingespeeld? Dat is echt voor het eerst dat ik dat hoor. Nog veel gekker: in het boekje van de cd-uitgave word netjes aangegeven wat nieuw is. En dan blijkt het o.a. om een gitaarsolo in The Raven gaat, het kerkorgel in het begin van Tarr And Feather en nog wat toetsenpartijen hier en daar.
Die drums die horen gewoon zo te klinken en het is me nooit opgevallen dat ze echt dramatisch anders klonken.

Kan natuurlijk wel want Parsons heeft wel degelijk veel aan dit album gesleuteld maar dan met name qua mix en eind-mastering. Zijn standpunt toendertijd was (en daar ben ik het deels wel mee eens): als je de kans krijgt om iets te verbeteren waarom niet?

Overigens, als je graag het originele album op cd wil hebben moet je op zoek naar de MFSL (Mobile Fidelity Sound Lab = golddisc) versie want die is gebaseerd op het originele album. Maar.. happy hunting

raad ik je toch maar aan om de boel eens te vergelijken. In ieder geval heeft de drums een '80s geluid gekregen, en speelt veel 'strakker' dan in het origineel. Los van het feit of het daadwerkelijk opnieuw ingespeeld is, of dat het met de computer bewerkt is, doet dit niet veel goed aan de tijdsgeest van 1976. Dat Alan Parsons zelf roept dat hij het nu beter kan vind ik erg zwak. Zo kan elke artiest wel roepen dat hij het na 30 jaar wel beter kan. Maar om even terug te komen op de drums... volgens mij waren ze niet in staat deze drums zo te laten klinken in 1976.

En het 'gebaseerd op het originele album' laat al mijn verwachtingen al varen. Ik kan me herinneren dat er iets was met de rechten van de platenmaatschappij Charisma en de verhuizing naar het nieuwe label Arista. Dat liep niet helemaal vlotjes. En daar had deze CD-heruitgave ook iets mee te maken.

Heeft jouw boekje trouwens ook iets over Orson Welles gezegd? Behalve op de 2-na-laatste pagina, waarin staat dat hij een tape gezonden heeft zonder Parsons & Woolfson ooit ontmoet te hebben? Want - dat- staat wel in mijn boekje...

Natuurlijk weet ik dat Orson Welles een "nieuwe" toevoeging is. Het verhaal hier achter is dat dit al voor het originele album bedoeld was maar dat Welles de tape te laat had opgestuurd en de deadline voor het album al verstreken was.

Dat gebaseerd op overigens slaat op die gold-disc versie van Tales NIET op de huidige cd-versie.

The Raven is een erg vet liedje.

Inderdaad, volledig eens.

Het is een beetje van die kunstacademie-muziek. Een beetje 'te perfect' zou ik bijna zeggen, waardoor het te gepolijst overkomt.
Zo heb je wel meer artiesten die zo klinken (Peter Gabriel bijvoorbeeld).

Dan liever wat Zeppelin sound of iets rammelends.

Perfect, te perfect of te geniaal, het maakt mij niet uit. Ik heb er net weer naar geluisterd en het blijft een prachtig album. The Tell-Tale Heart met lead vocal Arthur Brown, The Raven met lead vocals Alan Parsons (m.b.v. vocoder) en Leonard Whiting, The Cask of Amontillado en Doctor Tarr and Professor Fether met lead vocals John Miles, het instrumentale A Dream Within a Dream (met de stem van Orson Welles), To One in Paradise met lead vocals Terry Sylvester, en het klassieke The Fall of the House of Usher zijn magistraal mooi. Als je er naar luistert dan proef je de sfeer die Edgar Allan Poe in zijn verhalen neerzette en ook het trieste leven dat hij zelf leidde.
Overigens is dit album vooral het geesteskind van Eric Woolfson. In 2003 heeft hij hier - zonder Alan Parsons - een vervolg aan gegeven met zijn album 'Poe - More Tales of Mystery and Imagination'. Ook een zeer goed album maar toch minder dan ToMaI uit 1976.
Tales of Mystery and Imagination Edgar Allan Poe: dikke 5* van mij!

Dat klopt! Zo heeft hij bijvoorbeeld all nummers opnieuw gemixed en door een Roland DEP-5 gejaagd. De Roland DEP-5 was een van de allereerste betaalbare digitale multi-effects en is eind jaren 80 en begin jaren 90 zeer veel gebruikt (vooral door amateurs). Ik was heel trots toen ik dat in een interview met Parsons las want ik had namelijk ook een DEP-5.
Terwijl de originele mix eerder "droog" klonk (met donkere galmen), is de mix op de CD beduidend meer "wet" te noemen met reverbs die meer sprankelen (hogere doorklinkende reflecties). Persoonlijk verkies ik de drogere klank van de LP. De instrumenten en vocals op de originele opname zijn zonder die scherpere reverbs net iets tastbaarder.

Dit album klinkt inderdaad iets anders op cd dan op de toenmalige elpee. Persoonlijk had deze remix voor mij niet gehoeven.
Rest dat dit een mooi, behoorlijk klassiek getint, album blijft. A cask of Amontillado (gezongen door John Miles) is mijn persoonlijke favoriet.

Wie is Edgar Allen Poe eigenlijk?

Een beroemde schrijver.

Altijd schattig dit soort vragen.

Je bent wel karig met de info hoor kos.
Poe is een grote inspirator geweest voor vele horror- en fantasyschrijvers en eigenlijk vooral populair buiten zijn eigen USA. In Frankrijk werden zijn werkjes vertaald door Charles Baudelaire.
Best een eer eigenlijk.

Lees hier de korte en lange verhalen/gedichten van Poe: http://bau2.uibk.ac.at/sg/poe/

Voor mij een van de beste Alan Parsons Albums. Ik heb ze bijna allemaal maar deze draai ik samen met Eye In The Sky en Ammonia Avenue het meest. Ken de originele albumversie niet dus kan daar niet over oordelen.

In tegenstelling tot ander werk van Alan Parsons heeft deze plaat mij nooit kunnen boeien.

Jammer want het is geniaal mooi album.

Ja, dat heb ik meer gehoord, maar de sfeer staat mij om de een of andere reden niet aan. Te donker misschien.

Kan gebeuren. Ik zie aan je top 10 dat je wel een Nits-liefhebber bent (Nescio: ). Dus aan de goede smaak kan het niet liggen.

Zoals eerder gezegd; simpelweg geniaal.