The Alan Parsons Project - Tales of Mystery and Imagination - Edgar Allan Poe (1976)

Een album als deze zou TAPP i.m.o. nooit meer maken, laat staan overtreffen. Natuurlijk zouden er ook op latere albums sterke nummers terug te vinden zijn, maar niet op de manier zoals vertegenwoordigd op deze Tales of Mystery and Imagination.
Zelf ben ik enkel bekend met de CD-versie uit 1987 en heb verder geen vergelijkingsmateriaal, dus strikt beschouwd verkondig ik hier puur mijn mening over deze versie.
Tales... heeft een bepaald karakter die het album z'n kracht geeft. Een concept-plaat die werkelijk tot in de puntjes verzorgd is. Alle songs zijn op hun manier sterk, maar zitten tegelijkertijd op een onmiskenbare manier verweven over de gehele plaat, waardoor er bij mij geen afzonderlijke beluistering in zit. Tevens wordt de plaat steeds beter naarmate ie vordert, met natuurlijk het geweldige "The Fall of the House of Usher" als absoluut hoogtepunt.
Wat ik tevens zo fijn vind aan deze plaat, is de passende sfeer, eentje die de plaat absoluut siert. Deze sfeer is natuurlijk over het geheel genomen best duister en spannend te noemen: exact waar mijn voorkeur graag naaruit gaat.
Nota bene kent Tales... ook nog eens een zeer sterke sound, die op latere albums juist veel gladder en veiliger zou klinken. Wat natuurlijk voor een groot deel op gaat voor de weergaloze productie.
Favorieten zijn er natuurlijk ten overvloede, met de eerste 3 nummers als speerpunt + natuurlijk het al eerder genoemde "The Fall of the House of Usher".
Hoe dan ook is Tales... i.m.o. simpelweg gezien de beste TAPP-plaat en is er één album die je van ze in je bezit zou moeten hebben, dan is dat domweg gewoon deze...punt!

Ik heb hem eindelijk in huis (deluxe editie) en hem vandaag eens rustig beluisterd.
Maar ... hij valt me eerlijk gezegd toch een beetje tegen. Misschien is enige kennis van het werk
van Poe vereist om hier voluit van te kunnen genieten. Maar muzikaal vond ik het niet zo sterk.

Ik hoorde eerder een project van twee mannen die zoeken naar de juiste vorm.
Een vorm die pas op de volgende twee albums gevonden werd.
Misschien heb ik meer tijd en draaibeurten nodig.

Voorlopig een zuinige 3* waard.

Duidelijk veel minder liedjesgericht dit debuut van APP . Misschien wel juist daarom het meest spannende album van de groep .
Bij vlagen zelfs vrij stevig van aard . Erg sterk debuut als je gaat voor een verhalend conceptalbum .
Samen met I Robot hoog favoriet van mij .

Nee hoor.

Dat heb ik nou juist weer wel. Soms moet je ook het boek gelezen hebben om de film te waarderen bedoel ik maar. Dat heb ik dus met Poe en ook met het Freudiana album bijvoorbeeld. Zo vallen je alle details des te beter op en kun je je veel meer in de composities inleven. Dit APP debuut kent voor mijzelf dan ook maar 1 album die het kan overtreffen en dat is dus het befaamde Freudianaproject. Daartussen is het allemaal nog altijd van uitstekende kwaliteit maar iets wat je blijft boeien vanaf het begin tot het eind blijven wel de genoemde 2 meesterwerken wat mij betreft. Ah, vooruit, deze kan nog een halfje erbij hebben.

Ik vind dat wanneer je het verhaal van de Tell-Tale Heart kent de muziek nog beter is

Het zou kunnen dat dit album een extra dimensie krijgt als je het beluistert
als een soundtrack bij het werk van Poe. Dat was ook mijn gedachte toen hij me
een beetje tegenviel (zie eerdere post). Op latere APP albums dragen de nummers zelf
meer het verhaal in zich. Hier zeggen de teksten op zich me minder (ben geen Poe kenner).

Een soundtrack zonder dat je de film gezien hebt, verliest soms ook aan diepgang.
Met de film erbij begrijp je de muziek dan beter. De "film" is hier dan het werk van Poe.

Die 1987-versie heb ik van onder de kerstboom vandaan geplukt. Die heeft dus de dialogen en het extra gitaarwerk en ik vind het van dusdanig niveau dat ik de originele mix en de bonus-tracks van die Deluxe gewoon op een cd-rretje plet en de hele huishouding in een 2cd-doosje stop en de 1987-versie als belangrijkste beschouw.

Van die originele versie heb ik de MFSL-versie gedowned omdat ik in-trieste verhalen over die remaster lees.

Overweldigende plaat trouwens met een ongelofelijk dynamische lading. Dat instrumentale stuk in de tweede helft is werkelijk subliem .

Kanshebber voor m'n Top 10, dit, maar er zijn waarschijnlijk kapers op de kust: Ik heb dit jaar ongelofelijk veel muziek kado gehad, waaronder het Classic Albums-boxje van dit collectief.
Daarvan maakte The Turn Of A Friendly Card een vergelijkbare indruk en de andere cd's moeten nog beluisterd worden.

O?

Op het Steve Hoffman-forum is men er niet al te enthousiast over, maar ik denk dat we dat soms met een korreltje zout moeten nemen. Soms zijn het imponeer-gehalte en de pro-Steve-Hoffman-teneur ('The MFSL-version shits on blablabla...') belachelijk hoog daar.

Ik opteer er in ieder geval niet voor om tweemaal hetzelfde album voor €15,- te kopen als m'n vrouwtje het tweedehands bij Concerto voor €5,- mee neemt waarvan de kwaliteit om te smullen is.

Ja, dat zal dan overdreven zijn. Ik heb geen enkel probleem met de kwaliteit van zowel de 1987 als de 1976 versie in de Deluxe uitgave.

Het mooiste staat op de deluxe special edition. Op cd2, het begin van de prelude. Waarin Orson Wells een aantal regels opzegt, onder andere dit:

'Music when combined with a pleasurable idea is poetry
Music without the idea is simply music
Without music or an intriguing idea
Colour become pallor
Man becomes carcass
Home becomes catacomb
And the dead are but for a moment motionless'

(Ik hoop dat het quoten toegestaan is.) En daarna volgt wat voor mij het album de moeite waard maakt, het Usher stuk.

Dat staat ook gewoon op de enkele versie hoor.......... maar verder geheel met je eens.

Serieus? Niet op de mijne, ook niet op de Lp dacht ik. De gewone cd versie duurt 5.52 minuten, de deluxe versie 7.01 minuten. Er zit wel ergens anders een gesproken stuk, weet zo gauw niet meer waar.

De tekst die jij letterlijk hebt gequote staat op mijn enkele remaster uit '87 en ook op de originele LP uit '76 die ik had. Ik ben zelfs benieuwd naar de versie waarop Orson Welles ontbreekt als ik eerlijk ben.

Orson Welles staat ook op alle Poe albums, zelfs, voor de fanatici, nog met een stukje op More tales of mystery and imagination, een soloalbum van Eric Woolfson.

Samen met I Robot het beste dat Alan Parsons met zijn Project op de plaat zette

Niet op mijn elpee van Portugese makelij, type golfplaat discount. Moet dus later zijn toegevoegd.

Klopt. De LP was idd Orson Nietes, op de cd uit '87 is er een toegevoegde Welles.

De golfplaat is al 30 jaar uit de collectie dus excuus hiervoor.

Ik draai hem ook niet meer, kost al gauw een naald per kant.

Alan Parsons Project behoort tot een groepje bands, samen met o.a Supertramp en ELO, die op ingenieuze wijze de ambitie van progrock wisten te combineren met de aanstekelijkheid van pop. Deze combinatie werkt in de praktijk zeer sterk, aangezien hierdoor de symfo minder bombastisch aanvoelt en de pop een stuk rijker van toon wordt.
-
Het eigenzinnige van APP was dat ze met geweldige concept-albums op de proppen wisten te komen en daarbij ook een tijd lang precies de juiste zangers en melodieën konden vinden om het concept te vertolken. Het debuutalbum heeft de verhalen van Edgar Allan Poe als thema. Zeker op “The Raven en “The “Fall of the House of Usher” geeft deze thematiek de muziek haast een gothic-horrorachtig randje.
-
De Pop-composities op de A-kant zijn buitengewoon sterk. "Cask of Amontillado" is mijn favoriete nummer op de A-kant. Toch eigenlijk wel een heel luguber verhaal. Ik vind met name de wisselwerking tussen de twee stemmen erg sterk. "The Raven" noemde ik de vorige paragaaf al, maar het is een heerlijk toegankelijk doch verbazingwekkend gelaagd nummer. De achtergrondkoortjes vind ik hier erg sterk werken. Ten slotte vind ik "The System of Doctor Tarr and Professor Fether" nog buitengewoon genietbaar, ondanks dat het, vergeleken met de rest van de nummers, het meest classicrock-achtige arrangement heeft.
-
Daar waar de A-kant met name beheerst wordt door heerlijke pop, opent de B-kant met een ruim 15 minuten lange klassiek geïnspireerde suite. De versie die ik heb op LP opent zonder de monoloog van Orson Welles. Ik vind het eigenlijk wel goed bij de muziek passen. De band creëert een lekker dreigend sfeertje. De compositie neemt daarnaast lekker lang de tijd om op te bouwen. Pas na 7.5 minuut wordt het orkest onderbroken. APP heeft helaas nooit meer zo gewaagd klonken als hier. To One in Paradise is dan ten slotte een beetje mosterd na de maaltijd.
-
Al met al het beste album van APP. Hier grijpen muziek en concept en muziek omzettend goed inelkaar. Ook wordt hier nog echt symfonische popmuziek gemaakt. Na het volgende album zou het orkest al snel gedropt worden ten faveure van experimenten met synthpop en disco. Jammer, hier werkt het zo goed.
-
4.5*
Een van mijn lievelingsplaten!

Zomaar weer eens zin om te draaien. Mooi verhaal Misterfool. En de waarheid.

Het is inderdaad hun beste werk. Krachtig, dreigend en het concept is waanzinnig sterk uitgebouwd.
Het pop element hoor ik hier niet echt terug. Of het moet de zoetige maar wel fraaie afsluiter zijn.
Na het bezwerende intro wordt er stevig van leer getrokken.
Ook de door John Miles vertolkte stukken zijn in potentie meer rock dan pop. Maar dat is mijn opvatting.

De suite is indrukwekkend. Probeer dat maar eens uit te zitten in een donkere kamer. Prachtig stuk.
I Robot is ook nog dik in orde. Maar ik heb niet zo heel veel met hun latere werkjes.
Het wordt dan wat gladjes en de herhalingen liggen gevaarlijk op de loer.

Dit is met afstand hun beste.

Ja, en waren dat dan nog herhalingen van Tales of Mystery and Imagination, kun je het nog door de vingers zien.

Ik ben er ook van overtuigd dat "Tales...." als uiteindelijk het beste album van The Alan Parsons Project kan worden bestempeld. Er zal er ook geen één meer komen, na (uiteraard) het overlijden van componist/vocalist Eric Woolfson.

Het is in dit soort gevallen altijd jammer, dat het debuut nooit de aandacht krijgt die het verdient. De waardering en de verkoopcijfers bleven ver achter bij dat van latere APP albums.

Dan gaat er aan worden geschaafd, net zo lang tot er een wankel evenwicht ontstaat tussen "redelijke kritieken" en hele goede verkoopcijfers.
Maar of je dan nog kunt spreken van creatieve hoogtepunten.

Ook Woolfson en Parsons moesten altijd tot een vergelijk/compromis komen, wat ook al niet leidt tot eigenzinnige produkties.

Ik ben overigens wel blij, dat het album in een tijd is gemaakt dat er nog budgetten waren voor dergelijke ondernemingen. De opnamekosten (met het complete orkest olv Andrew Powell en de vele takes die moesten worden genomen) waren behoorlijk en dat kon alleen met LP verkopen worden terug verdiend.

Ik ben benieuwd of een dergelijke opzet nog zou hebben gekund, aangezien er geen cd meer wordt verkocht. Waarschijnlijk zou er ook geen echt orkest meer worden ingezet maar de synthesizer, als keerzijde van de medaille.

Dan zou alleen André Rieu ons nog kunnen redden als een van de weinige commercieel nog succesrijke artiesten......... maar dàn met orkest! Reeds!

Dit soort albums blijven een unicum en zullen nooit meer terugkeren vrees ik. Deze tijden zijn voorgoed voorbij. Ook opgenomen in een tijd dat het nog een artistieke uitdaging was. Nu zijn er commercieel gezien ook maar weinigen die dit stoffige en voor de middenmoot ontoegankelijke onderwerp een warm hart zouden toedragen. Het is ook niet een plaat die iedereen voor zijn lol opzet. En toen eigenlijk al. De latere APP thema's spraken dan toch weer een wat breder publiek aan. Sowieso dus al een klassieker die op eenzame hoogte staat en zijn weerga nergens heeft gekend wat mij betreft.

Ja, ik weet niet in hoeverre Edgar Alan Poe eigenlijk aansprak, in 1976. Meer dan nu, ongetwijfeld. Iedereen van onze generatie kent Poe. Tegenwoordig gaat de jeugd knipperen met de ogen als het woord "boek" alleen maar valt. Voordat iedereen er over valt: er zijn jongeren die nog steeds boeken lezen maar het staat in geen enkele verhouding meer tot wat wij (al dan niet verplicht) hebben gelezen.

Latere thema's als gokken, de robot, de vrouw en de Egyptenaren zijn actueler gebleven. Bij Gaudi weten ook nog maar weinigen over wie het gaat.

Ik denk dat de rockmuziek, het klassieke gedeelte en het afsluitende droomachtige To One in Paradise voor velen te bizar was. Ik zou overigens van mensen die verstand hebben van klassieke muziek wel eens willen weten hoe ze tegenover The Rise and Fall of the House of Usher staan.

Ik heb, als onderdeel van dat nummer, Pavanne altijd geweldig gevonden. Het is geen muziek die je later vaak nog zou tegengekomen. Misschien de puristen bij Genesis, Steve Hackett of eh.... de eerste albums van Mike Oldfield....

Overigens is Poe natuurlijk wel het enige terugkerende thema gebleven voor Eric Woolfson, het heeft hem altijd beziggehouden. Hij heeft zelfs een hooggewaardeerd (ook door mij) deel 2 geschreven (2003) maar dan wel zonder de uitvoering door Alan Parsons. Mocht dit album nog onbekend zijn, zal ik het zeker aanraden.

Absoluut. Het is een mooie aanvulling al mist het wel degelijk de grandeur van dit ambitieuze en groots opgezette debuut. Woolfson heeft hiermee een musicalversie willen maken die enige tijd in Duitsland een matig suc6 heeft geoogst. Freudiana, wat voor mij zijn tweede persoonlijke wapenfeit is, was datzelfde lot ook beschoren. Zijn musicalpogingen met Gaudi en The Gambler hetzelfde verhaal.

Soms heb je genoeg aan het oorspronkelijke album. Daarna kan het er in de meeste gevallen niet veel beter meer op worden....

De bjjdrage van Orson Welles is ook een toegevoegde waarde.

Wat een geweldige vertelstem.
Heb ik ook met Richard Burton. Ook zo indrukwekkend op War Of The Worlds.

Prachtig gewoon

BAH!!! Houdt die kletspraat elders, ORSON!!! En ook u, meneer BURTON!!!

V.der Pik !!!!!!!!

Krijg nou wat

Wie heeft die vlerken besteld ??