The Alan Parsons Project - Tales of Mystery and Imagination - Edgar Allan Poe (1976)

Heerlijke productie van heerlijke muziek. De originele Alan Parsons-platen hebben zo'n fijne dynamiek, dat vinden we tegenwoordig niet meer terug. De meeste recente remaster (The Essential, 2 cd) is ook niet slecht. Heerlijk symplistische basslijn in de opener, de bass is altijd fantastisch gemixed. Niet gek, Alan Parsons was ook technicus voor Pink Floyds "Dark Side of the Moon". Wat ook fantastisch is is het overlope nvan nummers, dat mis ik vandaag de dag steeds meer.

Een album als deze zou TAPP i.m.o. nooit meer maken, laat staan overtreffen. Natuurlijk zouden er ook op latere albums sterke nummers terug te vinden zijn, maar niet op de manier zoals vertegenwoordigd op deze Tales of Mystery and Imagination.
Zelf ben ik enkel bekend met de CD-versie uit 1987 en heb verder geen vergelijkingsmateriaal, dus strikt beschouwd verkondig ik hier puur mijn mening over deze versie.
Tales... heeft een bepaald karakter die het album z'n kracht geeft. Een concept-plaat die werkelijk tot in de puntjes verzorgd is. Alle songs zijn op hun manier sterk, maar zitten tegelijkertijd op een onmiskenbare manier verweven over de gehele plaat, waardoor er bij mij geen afzonderlijke beluistering in zit. Tevens wordt de plaat steeds beter naarmate ie vordert, met natuurlijk het geweldige "The Fall of the House of Usher" als absoluut hoogtepunt.
Wat ik tevens zo fijn vind aan deze plaat, is de passende sfeer, eentje die de plaat absoluut siert. Deze sfeer is natuurlijk over het geheel genomen best duister en spannend te noemen: exact waar mijn voorkeur graag naaruit gaat.
Nota bene kent Tales... ook nog eens een zeer sterke sound, die op latere albums juist veel gladder en veiliger zou klinken. Wat natuurlijk voor een groot deel op gaat voor de weergaloze productie.
Favorieten zijn er natuurlijk ten overvloede, met de eerste 3 nummers als speerpunt + natuurlijk het al eerder genoemde "The Fall of the House of Usher".
Hoe dan ook is Tales... i.m.o. simpelweg gezien de beste TAPP-plaat en is er één album die je van ze in je bezit zou moeten hebben, dan is dat domweg gewoon deze...punt!

Zomaar weer eens zin om te draaien. Mooi verhaal Misterfool. En de waarheid.

Het is inderdaad hun beste werk. Krachtig, dreigend en het concept is waanzinnig sterk uitgebouwd.
Het pop element hoor ik hier niet echt terug. Of het moet de zoetige maar wel fraaie afsluiter zijn.
Na het bezwerende intro wordt er stevig van leer getrokken.
Ook de door John Miles vertolkte stukken zijn in potentie meer rock dan pop. Maar dat is mijn opvatting.

De suite is indrukwekkend. Probeer dat maar eens uit te zitten in een donkere kamer. Prachtig stuk.
I Robot is ook nog dik in orde. Maar ik heb niet zo heel veel met hun latere werkjes.
Het wordt dan wat gladjes en de herhalingen liggen gevaarlijk op de loer.

Dit is met afstand hun beste.

Een plaat die eigenlijk nog net zo fris klinkt als toen ik hem in 1976 blind (op aanraden van een vriend) kocht : helder, strak en puntig, met mooie literaire teksten en een vol en warm geluid. Kant 1 was meteen raak, aan kant 2 moest ik (als popliefhebber wiens vader er niet in geslaagd was om ook maar enige interesse in klassieke muziek bij zijn zoon op te wekken) wat langer wennen, maar nu vind ik de afsluitende track eigenlijk het enige echt vervelende nummer : een suf tempo, saaie zang, een melig koor en taaie synthesizer-slingers. Als ik een plaat maar goed genoeg vind worden vaak na verloop van tijd ook de mindere broeders in de familie opgenomen zodat ze me niet meer storen, maar bij Tales vind ik het nog altijd jammer dat er na het lange en broeierige (en inmiddels bijzonder gewaardeerde) Usher nog zo'n flauwe afsluiter komt.
        Toen ik elf jaar later nietsvermoedend de eerste CD-versie kocht was ik blij met de bijdrage van Orson Welles, maar zeer onaangenaam getroffen door Parsons' overige toevoegingen en veranderingen (inclusief zelfs een paar kleine wijzigingen in de zangpartij van Arthur Brown op mijn favoriete nummer The tell-tale heart), en ik weet wel zeker dat ik die CD daardoor een stuk minder heb gedraaid dan anders het geval zou zijn geweest. Inmiddels heb ik hem toch wel zó vaak beluisterd dat ik wel aan de veranderingen gewend ben geraakt, maar al die alternatieve momenten blijven me toch elke keer weer opvallen. Tegen de tijd dat ook de oorspronkelijke mix op CD beschikbaar kwam was dit album mij niet meer dierbaar genoeg om ook die tweede versie te kopen, en sowieso zou ik me dan hebben gevoeld alsof ik zo tot een dubbele aankoop "gedwongen" zou zijn geweest. Het oorspronkelijke album blijft echter zowel qua composities als qua sound onverminderd prachtig.

Alan Parsons Project is het soort symfopop die ik altijd een warm hart heb toegedragen, maar waarvan ik ook prima kan begrijpen als mensen het echt niet trekken. Ik vind het debuut Tales Of Mystery And Imagination - Edgar Allan Poe in ieder geval weergaloos. Klinisch en glad geproduceerd, maar compositorisch wel doordacht. Invloeden van Pink Floyd en The Beatles zijn nooit ver weg, maar het geheel klinkt mysterieuzer, meer soundtrack-achtig. The Raven (en het eerste gebruik van een vocoder in popmuziek) is in ieder geval prachtig bombastisch, terwijl de maniakale zangprestaties van Arthur Brown The Tell-Tale Heart opzwepen. Het instrumentale (nou ja, met voice-over van Orson Welles) The Fall Of The House Of Usher is eveneens prachtig. Ja, aalglad allemaal, maar het is uitermate geschikt om op weg te dromen en vandaag de dag staat vooral de productie nog steeds als een huis. Ik heb er zin in om dit weer allemaal tot me te nemen!

De drie lp's die ik van Alan Parsons Project in mijn bezit heb, komen allemaal uit de collectie van mijn Pink Floyd minnende pa. Verder is het redelijk een blinde vlek, want ik heb er nog nooit echt goed naar geluisterd. Progrock/pop, dat wist ik wel, maar dat was het dan ook wel. Dit debuut is toch direct een flink aantal keer gedraaid, al komt dat meer omdat ik nog niet toegekomen was aan schrijven en als je dan toch bezig bent, kun je deze rustig een tweede keer luisteren. of een derde, vierde, vijfde, twaalfde keer.

Meteen een positief punt te pakken: Dit album kun je makkelijk blijven draaien zonder het verveelt. De connectie met Pink Floyd is nooit ver weg. Zeker niet als je leest dat Alan Parsons met Pink Floyd heeft samengewerkt. Deze band is wel wat elektronischer, maar de stijl en sfeer doet er zeker aan denken. thematisch is dus gekozen voor enkele werken van Edgar Allen Poe. Qua muziek voor horrorverhalen zou je iets zwaars en duisters verwachten. Alan Parsons Project is opvallend lichtvoetig. Iets waar ik me niet echt aan stoor. De Italiaanse giallo horrorfilms zitten ook vol met keyboards. Een band als Goblin begrijpt het dan wel iets beter.

Desalniettemin komen de heren met leuke composities voor de dag en is dit gewoon een leuk debuut dat zijn weg naar de draaitafel ongetwijfeld nog wel zal vinden. (nevermore... nevermore... never! )

Destijds nog omschreven als progressieve rock, nu decenia later valt dat mee. Wat wel overeind blijft is de klasse van het album. Ontzettend goede popmuziek. Een album met een verhaal, namelijk de verhalen van Edgar Allan Poe.

De diversiteit in de popnummers van het album is best groot. De eerste nummers laten gewoon een verschil horen, waarbij gek genoeg na de vijf nummers een gevoel van samenhang is. The Tell-Tale heart met zijn wegdraaiende om dan weer luider terug te komen drumbassritme, overgenomen door de opkomende gitaarsolo: het blijft een fijne compositie. De via klassieke orchestrale muziekinterpretatie in The Fall of the House of User is spannend, de regenachtige overgang naar het schitterende arrival, gevolg door het evenzo sterk Pavane is een zeer sterk instrumentaal stuk. Zelfs als bluesrockliefhebber is kan genieten van het zuivere, meer zachtere gitaarspel in deze stukken.

The tales, het blijft een album dat ik regelmatig opzet.

Dat kan gebeuren. Het is, denk ik, het minst direct toegankelijke album van The Alan Parsons Project en het 'Project' bestond toen nog uit niets anders dan dit verhaal rond Edgar Alan Poe. Een bijzonder concept.

De songs afzonderlijk zijn niet het sterkste punt. Het is zeker geen verzameling goede liedjes. Eigenlijk zit de kracht in de spanningsopbouw van het hele album waarin je meegenomen wordt. Er loopt een lange lijn van emotionele opbouw door het hele album heen. Met de rare kronkels van deze vreemde negentiende eeuwse auteur. In één woord: suspense. En dat op de grens van het krankzinnige. Voor wie zich beroepsmatig bezighoudt met psychiatrie, zoal ik doe, een interessant palet van geestelijke stemmingen en psychose. Dit was Poe ten voeten uit. Een gevecht tegen zijn demonen.
Geen bezwaar tegen de introducties door Orson Welles op de 1987 CD editie van het album. Het geeft het woord 'suspense' extra betekenis.

Je hebt gelijk: de betere songs zouden op latere albums voorkomen. Als concept vind ik dit toch wel meer dan geslaagd.