The Alan Parsons Project - Tales of Mystery and Imagination - Edgar Allan Poe (1976)

Op iedere cd heb ik wel een favoriet nummer. Van dit album is dat "To one in paradise". De koude rillingen van ontroering lopen over mijn rug als ik zo'n prachtig nummer hoor. Cd speler kan dan zomaar een hele avond op "repeat" staan.

Ik vind dit zeker niet het beste album van T.A.P.P. 3*

In huize Brouwer is een T.A.P.P. revival gaande. Ik kreeg van Hans dan ook een verzoek om mijn stem eens te laten gelden bij één van de albums van T.A.P.P..
En dan begin ik maar gelijk dat ik het helemaal oneens ben met laatste opmerking van Hans.
Dit album is veruit het meest artistieke en avontuurlijke album van de groep. Hoewel alle albums van een hoogstaand niveau zijn, hebben de albums van 'I robot' t/m 'Ammonia Avenue' dezelfde voorspelbare structuur.

Dit album is gebaseerd op de Amerikaanse dichter Edgar Allen Poe, bekend van zijn gedichten en wat obscure verhalen. Zoals hier al te lezen is, is de CD versie aangepast en zijn er gitaarsolo's toegevoegd, die al dan niet geslaagd zijn. Ook de toevoeging van Orson Welles in het begin en voor 'The fall of the house of Usher' kun je over discussieren, maar het voegt toch wel meer het 'unheimische' toe, die ook de verhalen van Poe hebben.
'The dream within a dream' vond ik altijd al een van de mooiste openingen van een album. Dit nummer is samen met 'The Raven' en 'The Tell-tale Heart' gebaseerd op het gedicht met dezelfde naam. 'The cask of Amontillado' en 'Doctor Tarr ...' worden gezongen door John Miles. De eerste gaat over wraak en de laatste over 'muiterij' in een gekkenhuis (One flew ....?).
'The fall of the house of Usher' is voor mij toch wel het hoogtepunt op dit album (en mischien wel voor T.A.P.P.).
Een verhaal over een huis die de mensen depressief en ziek maakt en de teloorgang van zijn bewoners, de familie Usher. De sfeer in de muziek verhaalt zo goed die sfeer, dat het lijkt of je in een Hitchcock film terecht bent gekomen. Meesterlijke compositie.
Het album wordt afgesloten met het feërieke 'To one in paradise' die na de haast griezelige avonturen in het huis van Usher, als een warme deken om je heen sluit.

Dit album van T.A.P.P. is gelijk het hoogtepunt, zonder zijn verdere werk naar beneden te halen en zoals Orson Welles al zegt: Music without the idea is simply music

Citaat van de week!

Beste Flipper,

Bedankt voor je bericht!! Dat wij het oneens zijn over wat het mooiste album is van T.A.P.P., tja dat kan!! Laten we er maar geen discussie van gaan maken zoals bij de Genesis albums (je weet ongetwijfeld waar ik op doel ).
Graag zie ik je, hopenlijk positieve, berichten ook nog eens verschijnen bij de overige T.A.P.P. albums. Je doet mede MuMe 'er Dynamo D en mij er in ieder geval een groot plezier mee

Met een hartelijke groet Hans

Inderdaad, Hans. Een groot plezier.

Bepreek eens jullie favoriete T.A.P.P. album en leg uit waarom !!

Onze vriend Dynamo D heeft bij vrijwel ieder album een (uitgebreid) bericht geschreven . Mijn berichten zijn veel sumierder. Maar ja, "een man in confusion" stelt zich meestal bescheiden op .
Mijn favoriete T.A.P.P. album is trouwens "Gaudi". Maar eigenlijk zijn alle albums van Alan Parsons gewoon goed

Flipper, een hartelijke groet Hans

En het jagen heeft z'n succes gehad afgelopen week. Met veel mazzel trof ik een goed exemplaar op eBay dat zo waar gelijk kon kopen tegen niet eens zo'n belachelijk hoog bedrag (veel minder als waar hij de laatste tijd voor weg ging via het veilingssysteem).

En tja, hij klinkt bij vlagen behoorlijk anders maar dat moet voor al op het conto worden geschreven van het feit dat de officiele cd-uitgave bijna compleet is geremixt.

Ik ben in ieder geval ontzettend blij dat ik ze nu allebei op cd heb.

Ik heb dit album zowel op lp als op cd. Prachtige plaat kon niet beter. De veranderingen oftewel toevoegingen vind ik dan ook overbodig. Maar zelfs met de toevoegingen blijft het een dijk van een album. Het beste wat hij in mijn oren heeft gemaakt.

Ik ben dit album vandaag eens gaan luisteren, want ik ben een liefhebber van Edgar Allan Poe en ik was benieuwd wat Alan Parsons met zijn beroemde verhalen en gedichten had uitgespookt. Nu ken ik verder weinig van T.A.P.P. (zoals ik dat hier heb zien afkorten) en heb weinig tot geen verstand van progrock (buiten King Crimson heb ik van geen enkele progrockband een album), maar voor de muziek die hier opstaat heb ik een éénwoordig oordeel: FENOMENAAL!
Om dit toch iets te onderbouwen: ik heb het voordeel (? in dit geval tenminste) de meeste verhalen te kennen en bekend te zijn met Poe's schrijfstijl en die stijl en de sfeer die Poe oproept als ik zijn verhalen aan het lezen ben komt EXACT overeen met de compositities op dit album. Ik heb de versie beluisterd met Orson Welles' ingesproken stukjes en die kan ik toch niet wegdenken uit dit geheel.
Als ik dit album over een dikke maand vaak heb gedraaid en nog steeds zo'n gevoel (koude rillingen en kippenvel )erbij krijg, krijgt dit album van mij 5*... voorlopig dus nog 'maar' 4,5* voor deze verpletterende indruk. Ik was er over aan het twijfelen om ze nog maar 4* sterren te geven, omdat ze de tekst van The Raven niet letterlijk hebben gebruikt en er een kwartierdurend nummer van hebben gemaakt Maar de eigen verwoording is ook mooi, en Poe zelf zullen ze niet kunnen evenaren (wat tekst betreft, Poe is volgens mij geen briljant muzikant), en het wordt in de tekst zelf ook gezegd: Quoth 'The Raven', Nevermore!

Mooi, hè. Het is overigens niet zo zeer Alan Parsons maar vooral Eric Woolfson van The Alan Parsons Project die gefascineerd was en is door Edgar Allan Poe. Maar het knappe van The Alan Parsons Project was, dat verschillende muzikanten tot dit mooie album zijn gekomen. Vooral de combinatie Parsons en Woolfson was heel bijzonder. Dat vinden alle fans.
Nog een tip: in maart komt een deluxe editie uit ter gelegenheid van het 30-jarige jubileum van dit album (ook al is het dan 31 jaar).
Overigens heeft Eric Woolfson ook een vervolg gemaakt onder zijn naam met als titel: Poe - More Tales of Mystery and Imagination.

Zie:
http://www.musicmeter.nl/album/19488

Volgens de laatste berichten is de officiele release-datum nu 30 april. Wat deze editie extra interessant maakt is dat nu eindelijk de originele mix in 'n splinternieuw remaster van Alan Parsons zelf gebruikt zal worden. Die mix was tot nu toe alleen verkrijgbaar in de vorm van 'n lastig te vinden CD op 't label Mobile Fidelity Sound Labs - kortweg MFSL. Afgaande op de kwaliteit van de nieuwe remaster van I Robot belooft dat veel goeds. Wat de uitgave compleet maakt is de toevoeging van de geremixte versie uit 1987. Reden voor 'n klein feestje dus.

Inderdaad komt de deluxe editie (2 cd's) op 30 april uit. Deze bevat:
- de nieuwe geremasterde originele 1976 versie van het album (zie bericht van axel33)
- de nieuwe geremasterde 1987 re-mix versie

Verder staan er de volgende (nog niet eerder uitgebrachte) 8 bonus tracks op:

1) The Raven - original demo recorded by Eric Woolfson before he met Alan Parsons
2) Edgar - original demo of an unreleased track
3) Orson Welles Radio Spot
4) Interview with Alan and Eric 1976
5) Eric's Guide Vocal Medley
6) Orson Welles Dialogue (the full content some of which has never been heard before)
7) Sea Lions in the Departure Lounge - experiment with sound effects
8 ) GBH Mix - unreleased experiments

Moet ik de Deluxe editie dan toch weer op internet bestellen? Woon in Den Haag, maar is zelfs hier bijna nergens te verkrijgen. Alleen bij Plato zag ik 'm staan maar weer voor een idioot hoog bedrag. Wat is er toch met die Plato in Den Haag? Elders zo goed en gevarieerd maar in Den Haag duur en chagrijnige "verkopers". Ga maar eens bij Amazon.co.uk kijken en daar bestellen.

'Grappig', dat van die chagrijnige verkopers wordt in Utrecht ook altijd over de lokale Plato beweerd...

Ik moet helaas constateren dat de remastering van de originele mix niet van dezelfde kwaliteit is als I Robot. Het geluid is kunstmatig helderder gemaakt door de hogere frequenties op te schroeven, wat ervoor zorgt dat je bij eerste beluistering weliswaar onder de indruk bent van de veelheid aan details die je ineens hoort, maar al gauw viel me op dat de verfijnde, diepe klank van de orkestgedeeltes in The Fall of the House of Usher niet meer zo mooi tot uiting kwam als op de genoemde MFSL uitgave; er zat opeens 'n scherp randje aan en de dieptewerking werd daarmee óók overschreeuwd. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor de rest van de CD, 't klinkt allemaal té helder. De zeldzame MFSL blijft dus te preferen. En voor wie 't te veel moeite is om die te zoeken, die komt 'm maar even pindakazen.

beste TAPP als je het mij vraagt. Van begin tot eind prachtig geniaal, misshcien gelikt. Daarom niet de volle mep. 4,5 sterren

Ik dacht dat ik al eeuwen geleden deze plaat mijn quotatie had meegegeven, bleek ik dat stomweg vergeten. Stom, want dit is één van de sterkste platen van dit Project. Moeilijk om absolute toppers op te gaan sommen, dit is van een constante hoge kwaliteit, echt!
****1/2

Met afstand hun beste! Tegelijkertijd ook hun minst toegankelijke. Maar wat een album vol hoogtepunten en wat een sfeer!
Die herbewerkte versie vind ik overigens geen verbeteringen opleveren. Vooral de drums vind ik nu veel te bot klinken met die overdreven galm eroverheen, daar had meneer Parsons even poep in zijn oren...
Ik laat dan maar de naald steeds diepere groeven in mijn LP versie produceren...
Voor de beoordeling baseer ik me maar op de oude versie en die is niet mis:

****1/2

En dat is dus niet meer nodig nu er een Deluxe 2CD editie van te krijgen is met daar op ook de originele mix

Dat is goed nieuws, daar was ik nog niet van op de hoogte, even overheen gelezen, denk ik!
Dank voor de heads up

ja en bij mij wil dit album maar niet ...

die remix versie vond ik best mooi mete extra narratie, maar The tell Tale met Arhur Brown hadden ze niet moeten remixen. helemaal verknalt die versie . ik gebrijp ook niet waarom ze bij de remix uitgave niet de oude versies als bonus bij hebben gedaan, nu moet ik als ik die versie wil horen nog steeds de LP opzetten

In de catagorie conceptalbums is dit er wel eentje die er boven uit steekt.
Prachtige sfeervolle plaat met het A.P.P in hun meest creatieve vorm.
De prachtige introductie van Orson Welles, en daarachter aan de magische klanken van The Raven. Erg fraai.
Arthur Brown(die van Fire inderdaad) zingt met veel branie en passie het vinnige en stevige The tell Tale, en is 1 van de hoogtepunten van de plaat. Nadat John Miles(die van Music inderdaad) het eveneens sterke (The System of) Doctor Tarr and Professor Fether naar grote hoogten heeft gezongen, is het uit meerdere delen bestaande The Fall Of The House Of Usher een sterk gedeelte wat naar een filmsoundtrack neigt.
Angstaanjagende klanken, onweer, regen en een donkere sfeer.
De verlichting komt uiteindelijk terug in de meer dan fraaie afsluiter
To One In Paradise. Deze wordt gezongen door Terry Sylvester(die van The Hollies inderdaad)
Als ze dat in een eventuele hemel draaien, moet het daar goed vertoeven zijn.
Hun sterkste album, al komt de opvolger I Robot aardig in de buurt.

Crisis... je kunt echt niet lezen volgens mij of zie ik dat nu verkeerd? Juist de recente heruitgave (2 cd versie) bied precies datgene wat je hebben wilt namelijk zowel de 1987 versie (de remix plus wat additionele partijen opnieuw opgenomen) als wel de originele 1976 mix die nu lekker is opgepoetst.

Mijn voorkeur gaat uit naar de remix versie uit '87, er zit net even meer bite in, ook m.n. qua gitaarwerk van Ian Bairnson. En daarmee kan de versie uit '76 aan de wilgen.

Ik vind het niet erg, een beetje oppimpen van een oude versie, vooral als het goed is gedaan.

Tales was in '76 een hele rare eend in de bijt en de muziekpers wist er ook niet goed raad mee. Uiteindelijk kwam men terecht op 'pompeus', niet echt positief.

Lariekoek. Wie de hele periode Parsons-Woolfson in ogenschouw neemt, kan haast niet anders dan tot de conclusie komen, dan dat dit één van de beste, zo niet de allerbeste van TAPP is geweest.

Het stevige werk, dat prima in elkaar overloopt op de oorspronkelijke plaat was prima; de meer instrumentele kant 2, haast klassiek, was even wennen maar is daarna eigenlijk ook niet meer door TAPP geëvenaard. Ik wil daar met name het prachtige Pavanne even bij noemen, naast The Raven en Dr. Tarr mijn favorieten.

Omdat TAPP na Tales vooral meer richting popmuziek ging, lijkt het er op, dat ook het project zelf, bij alle compilaties, Tales links heeft laten liggen. Alsof het een soort probeersel betrof.

Wij weten beter. Er werd na Tales steeds meer water bij de wijn gedaan tot teleurstelling van bovengenoemde kenners. Na het vertrek van Woolfson veranderde TAPP in een spaatje blauw.

Nou, dat er op verzamelaars niet of nauwelijks wat van Tales staat is niet zo heel gek als je weet dat Tales oorspronkelijk bij een heel andere platenmaatschappij is uitgebracht dan de rest van de APP catalogus. Men had in den beginne een deal voor 1 album omdat Parsons / Woolfson zelf ook niet hadden verwacht dat het zo goed zou doen. Met het 'succes' van Tales op zak heeft men uiteindelijk een nieuwe en betere deal weten te scoren. Echter, door alle fusies in het platenland zijn volgens mij alle albums nu weer onder 1 paraplu gebracht.

Dat zal een logische verklaring zijn, m.b.t. die platenmaatschappijen, maar laten we ook eerlijk zijn over Tales en het vervolg: het sluit bepaald niet bij elkaar aan. De aanhangers van Don't answer me weten waarschijnlijk niet wat ze horen bij The Fall of the house of Usher.

OK, maar dan maak je ook wel een sprong van 8 jaar en dat is in muzikale termen een eeuwigheid. De sprong van Tales naar I Robot is helemaal niet zo groot en als je de boel vervolgens chronologisch beluisterd hoor je wel een bepaalde ontwikkeling van echt rockgetint op Tales naar het popgeluid op Ammonia Avenue (die ik overigens ook heeeel erg mooi vind).

Ben blij dat je de ontwikkelingen goed bent blijven vinden, je moet alles per cd ook bekijken.

Ik vind wel, dat de aanhangers van het eerste uur in de loop van de tijd toch behoorlijk tekort zijn gedaan, door Alan Parsons e.a.