Interpol - Interpol (2010)

Tja, betrouwbaar is het beste wat ik er van kan zeggen. Na 'Turn on the bright lights' is eigenlijk iedere cd minder dan de vorige. Helaas geldt dat ook voor deze. Betrouwbaar, maar teleurstellend.

naar het schijnt heb ik ergens gelezen dat dit hun cd is met de meeste sympho - prog elementen waardoor de cd tamelijk beinvloed is , is dit waar want ik heb er nog niks van gehoord ??????

Als dat waar is, ga ik hem ook maar eens beluisteren Ben namelijk niet weg van de Interpol sound op de voorgaande albums, en dat is zwak uitgedrukt.

Off-topic: Al naar de solo plaat van Ray Manzarek geluisterd beaster? Ik wacht nog op een reactie van je daar

nee tjerk , ik moet hem nog opzoeken , ik laat je wel iets weten , cheers

michel

Oeeh ik heb 'm vandaag aangeschaft. Als er inderdaad meer prog elementen inzitten, is de lage score misschien te verklaren door stemmers die niet zo into prog zijn? Des te beter voor mij, woehoew, ik heb plots veel meer zin om deze vierde Interpol journey te beleven, want de 3,53* beloofde niet veel goeds...

ja, heb hem niet gehoord maar t'is van ergens te lezen wat ik maar moeilijk kan geloven , beluister hem nicoot en laat me hier weten of het ja of neen is voor ik hem bestel !

Het is een fijne plaat geworden...de eerste helft ligt me op dit moment beter in het gehoor dan de tweede...ik ben nu meer in voor de "pop"liederen. Maar kan de tweede helft ook prima waarderen...het is alleen dat je dat een soort van moet ondergaan en daar wringt de schoen. Daar heb ik niet altijd zin in.

Ik ga nu voor 4 dikke ***

Prachtig donkere plaat geworden met veel details en lagen in de muziek. Misschien is Banks zijn stem wat dominant, maar wat een vette productie! Hoogtepunt is voor mij vanaf "Always Malaise". Wat een luistertrip. Cijfer volgt na wat meer luisterbeurten, maar beste Interpol plaat na hun debuut. Album is meer een eenheid dan hun vorige twee platen.

de eerste draaibeurt was verschrikkelijk....

Dus jij geeft al een waardering aan een plaat na 1 luisterbeurt?
Denk dat bij 90% van de mensen de 1e luisterbeurt tegenviel.Gewoon nog een paar keer opzetten en dan ga je het waarschijnlijk langzaam wel leren waarderen.

Trouwens: Wat is The Undoing toch een fantastisch nummer! Vond het spaans gebrabbel eerst wel een beetje raar maar nu vind ik het (tot nu toe) het vetste nummer van de plaat.

Het geheim van muziek is eigenlijk dat we er patronen in ontdekken en daardoor onze appreciatie kunnen gaan vormen. Als je een nummer (of een heel album) voor een eerste keer hoort zijn dat eigenlijk te veel impulsen om te herwerken, vandaar ook het fenomeen "groeien". Dat is eigenlijk gewoon ons brein dat vertrouwd geraakt aan de muziek. Een twee geven na een luisterbeurt is dus jammer, maar ja, het mag.

soms wel ja.
ik zal m nog wel s luisteren hoor, en dan pas ik 't cijfer misschien aan ja

ik las n tijdje terug dat dit album terug zou grijpen op hun debuutplaat, wat ik destijds goed nieuws vond, maar dat hoor ik er dus totaal niet in, vandaar de extra teleurstelling...

Het enige wat Sam toen had gezegd is dat het opnemen terug deed denken aan TOTBL, de manier van werken. Dat is dan zodanig uit de context gerukt dat het leek alsof ze plots terug minimalistische muziek gingen maken. Maar er waren wel veel meer interviews in omloop waar ze zeiden dat ze nog meer orkestraal en filmisch te werk wouden gaan

oh.. okee

De zang doet mij regelmatig denken aan Ian Brown van The Stone Roses.
Album valt niet tegen, klinkt allemaal een stuk hoopvoller.
En ik hou wel van het gelikte geluid, beviel mij bij een band als White Lies ook prima.

Tja de eerste draaibeurt is natuurlijk wel essentieel. Het is net als bezoeken van een website, als je na een klik (luisterbeurt) niets interessants vindt haak je af. Ennuh mijn eerste draaibeurt is nu... Klinkt ovg best spannend Monkey.

Tweemaal gedraaid inmiddels; alle pannen liggen nog op het dak, mijn bureaustoel is ook nog ok, ik ben broodnuchter - maar wat is dit?

Sneeuwwitje en de zeven dwergen maken samen de 8ste en doen alsof het de eerste is? Het eerste wat in mij opkomt: wat een buitengewoon vervelend album.

Meer symfonische elementen wel ja, maar "prog" wordt het toch nergens.


Lagere score tov hun vorige albums lijkt me eerder te verklaren door a. het feit dat dit album merkelijk minder toegankelijk is dan hun vorige releases, 'Barricade' is de enige up-tempo single en b. nogal wat mensen zitten te hopen op een terugkeer naar hun eerste album (zie comments hierboven). Nuja, als ze dat deden dan werden ze er natuurlijk weer van beschuldigd een one trick pony te zijn (Antics en in mindere mate OLTA waren uiteindelijk al laagdrempeligere doorslagjes van hun eerste worp). Interpol kan dit met andere woorden niet winnen.


Is dat een gangbare uitdrukking boven de Moerdijk ofzo? Maar het goede nieuws is dat het klootjesvolk deze keer wel aan jouw kant staat.

Voor mij doet dit album niks onder voor het eerste, ik denk dat ik nog liever dit album op zou zetten, dan TOTBL.
Always Malaise (The Man I Am) en Lights zijn de toppers van dit album, geweldige opbouw zit er in beide nummers, ik kan er geen genoeg van krijgen

Ik vind dit een vrij toegankelijk album.
Zeker ten opzichte van hun debuut.

Bof, Turn on the Bright Lights was idd ook meer een album dat je als geheel moest degusteren en dat een aantal draaibeurten nodig had om hem ten volle te kunnen appreciëren, hoewel er toch een aantal nummers waren als Say Hello to the Angels en Obstacle 1 waarbij de puzzel vrij snel op zijn plaats viel. Maar dat Antics en OLTA meer op het directe effect speelden daar kan je toch moeilijk omheen (bedoel dat overigens niet noodzakelijk negatief, Antics sla ik best wel hoog aan), op Barricade na zie ik hier geen enkel nummer dat je makkelijk als single kan promoten. Op hun twee voorgaande releases lag dat toch wel even anders.

Het geluid is gladder, toegankelijker.
Ik hou er wel van.
Meer een verrijking.
Je kunt je blijf blijven presenteren als een hedendaagse Joy Division.
Hoor hier voor het eerst een band met een eigen geluid, waar ze volledig achter staan.
Niet dat hun vorige albums slecht waren; integendeel.
Voltooing van een leerproces.
Zo ervaar ik bijvoorbeeld de laatste The National ook.

Een gladdere productie (die er mijns inziens sowieso vanaf Antics al min of meer was) staat niet automatisch garant voor een toegankelijker album. Er zijn hier al voldoende opmerkingen gemaakt door andere users over het "vervelende" en na één luisterbeurt weinig onthullende karakter van dit album. Veel licht verteerbare up-tempo nummertjes zijn hier dan ook niet op te vinden, waar jij als Disintegration-fan misschien niet meteen problemen mee zal hebben maar wat een gegeven blijft waar een groot deel van hun fanbase (vooral diegene die erbij gekomen zijn ten tijde van Antics) zich niet meteen in zal kunnen vinden.

Ga wel akkoord met die 'eigen geluid' opmerking. Ze komen hier meer los van hun voorbeelden, wat een positieve evolutie is.

Ik hoorde juist na een eerste luisterbeurt genoeg interessante dingen, maar dan op een mooie gladgepolijste manier.
Verwacht in de loop van tijd dan voor dit album ook wel een hoger gemiddelde.

Disintegration was het 8e studio album van The Cure.
Voor mij de perfecte weergave van jaren van ontwikkeling.
Dus misschien groeit Interpol de komende albums ook wel naar zo'n meesterwerk.
Ik ben in ieder geval blij dat de zwaarmoedigheid naar de achtergrond is verdwenen.

Ik zeg nu waarschijnlijk iets waar velen overheen zullen vallen, maar het depressieve karakter kwam nogal gemaakt over.
Voel nu juist meer puurheid.
Al stoor ik me daar als The Cure liefhebber ook bij hun latere albums aan.

Ik mis het rustmoment, de snik, even tot adem komen.
Iets wat een band als Joy Division wel heeft.
Hedendaagse bands sommeren vaak een boodschappenlijstje van trieste momenten op.

Eh, ik denk dat Interpol net nooit wanhopiger heeft geklonken dan in de laatste 3 nummers hier. Neem de lyrics er maar eens bij: de "nowhere to stay"s, "please"s en "it breaks me"s vliegen je om de oren. Niet bepaald een teken van lichtheid

Maar wel van cliché.

Mooie muziek, maar het gevoel van echte emoties heb ik bij Interpol nooit ervaren.

De laatste dagen begin ik ineens de plaat vaker te draaien. Eigenlijk was hij door de veelheid aan releases op de achtergrond geraakt, maar ik draaide 'm weer een keer en het beviel. Daarna nog een keer. Een stem volgt later.

Ik vind het een fantastisch album; 2010 kan wat betreft muziekjaar voor mij nu al niet meer kapot.

Dat ik dit mag meemaken - deze geweldige release van deze fantastische band - wat een talent, wat een in vervoering brengende songs - ik word meegesleept naar het diepst van mijn emotionele dalen en vervolgens gelift naar het maximale der pieken.

Praise the Lord - een nieuwe Interpol heeft het daglicht gezien, geweldig ik ben gered.

Wat is de beste dag van de week om 'em te draaien - ik weet het nog niet. Maar wat een gewaarwording - beats everything around!!


Zo goed?

Ga jij eens snel een kussie bij je moeder halen!!!

Yippie! Interpol gaat de diepte in