Interpol - Interpol (2010)

Net ingeschreven bij Musicmeter en ben bij dat Interpol gewoon in de top 10 beste albums staat. Dat zal met het gelijknamige album niet gaan lukken vrees ik. Gemiddelde score tot nu toe is 3,5 en dat kan ik me voorstellen. Na 3 x draaien had ik hetzelfde gevoel. Muziek op de CD en het gevoel hierbij was even hetzelfde als bij het zien van de cover van deze nieuwe plaat van Interpol. Nietszeggend. Echter, vandaag 2 x opgezet in de auto (volledige CD) en het is langzaam maar zeker een juweeltje aan het worden. Wat worden er weinig CD's gemaakt waar ik dit Interpol-rules gevoel bij krijg. Of mis ik iets. Tips..?

O jee, de nieuwe Interpol. Slapeloze nachten, het zal toch geen afknapper zijn (want dat zou echt een afknapper zijn). Na twee keer luisteren is me gelukkig duidelijk dat het dat, voor mij althans, niet is. Wat dan wel volgt hieronder (na >10x luisteren).

Success: een mooi openingsnummer, waarbij de ritmesectie als op TOTBL prominent aanwezig is, met mooie achtergrondvocalenen in het sterke refrein. Het is een goed nummer, maar toch geen Pioneer of the Falls dat veel beter uitgewerkt is.

Memory Serves: begint wat prozaisch met een eenzaam gitaartje en wordt langzaam aan spannender. Mooie synths en ELO-achtige achtergrondkoortjes (oe-la-la-la). Deze gaat mischien wat lang door waar het vorige juist te snel is afgekapt.

Summer Well: Na een grappig intro, volgt een typische Interpol melodie ala OLTA, weer met prachtige vocalen en een poppy refrein. Het album als geheel is dan wel minder toegankelijk dan OLTA, het heeft toch ook zijn catchy momenten.

Lights: heeft de trage opbouw van The Lighthouse (OLTA) ,maar niet de klasse ervan (of van Wrecking Ball).De overigens mooie climax (that's why I hold you near) hebben ze jammer genoeg na 2 minuten al weggegeven.

Barricade: Ook hier weer een prominente ritmesectie (heerlijk pulserende bas) die het nummer inleidt, waarna een enigszins irritant gitaarrifje het overneemt (qua dynamiek wel erg mooi gedaan). Het nummer kent een sterk, typisch Interpol refrein.

Tot nu toe bekend terrein met herkenningspunten van alle voorgaande albums. Zoals door anderen al opgemerkt wordt het nu pas echt interessant, want het tweede deel van het album is verreweg het sterkst.

Always Malaise (The Man I Am): echt een verrassend nummer voor Interpol dat meteen je aandacht trekt en na 3 minuten een mooie apotheose kent. Kippenvel!

Safe Without: begint als een klassiek Interpol nummer. Een kort nummer waarin van alles gebeurt: Mooi stripped down middenstuk, psychedelisch aandoend einde en toch een poppy refrein! Tweede hoogtepunt op dit album aldus (maar er volgen er nog meer).

Try It On: een beetje een mijmerend nummer. Interpol klonk nog niet eerder zo on-Interpol of is dit het nieuwe Interpol? Ik vind het in ieder geval prachtig.

All of the Ways: een nummer dat met zijn trage opbouw en golvende gitaren sterk doet denken aan Wrecking Ball en (alweer) The Lighthouse. Beetje spacey, unheimisch, met mooi eind dat het laatste nummer inleidt:

The Undoing: samen met nummers 6 en 7 het sterkste nummer op dit album. Dit nummer komt met zijn strijkers, synths en toonsoortwisselingen mijns inziens het dichtst bij prog. Het nummer eindigt werkelijk glorieus met zijn trompetterende synths, terwijl Banks wanhopig zingt (please, please..).

Conclusie: Het is een sterk album geworden dat wat mij betreft het wisselvallige Antics moeiteloos achter zich laat. Het overtreft de andere twee misschien niet, maar toont wel aan dat de band muzikaal nog vooruit kan en dat is goed nieuws!

Ook de leegte die je hoort is een bepaalde sfeer. Dat hoor ik er ook in terug. Daarnaast zijn er melancholische stukken en is het regelmatig triest en dreigend. Ook het artwork is daarom niet voor niets donker. Dat zijn veel negatieve emoties. Mogelijk schrikt dat sommige mensen af?
Deze sfeer zorgt er bij mij juist voor dat ik dit album wel een eenheid vind. Sterker nog: ik vind de sfeer en de samenhang juist zo goed aan dit album. Ik moet als ik deze cd draai ook steeds vaker kijken waar ik ook alweer zit: het voelt als één lange donkere trip, die daarbij wel regelmatig ook heel mooi is.

Want er staat inderdaad heel wat geniale muziek op. Afgezien van Try It On & All Of The Ways vind ik vrijwel elk nummer geniaal. Om er een paar uit te halen: Barricade (1 van de beste Interpol songs ooit), de single Lights en het geweldige The Undoing. Wat een mooi einde heeft dat nummer en dus dit album (please, please...).

Voor mij één van de beste albums van 2010.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken (al lag ik vandaag ziek op bed, dus werd voor de verandering mijn tekst door iemand anders gedeclameerd), beluister het hier.

De vierde van Interpol heeft al heel wat kritiek mogen slikken. Toch is het allesbehalve een zwakke plaat. Na het debuut sloeg Interpol een andere weg in, om met deze plaat weer dichter bij dat sterke debuut uit te komen. Alleen mis ik iets, deze plaat verveelt me sneller dan ‘Turn On The Bright Lights’. De stem van Paul Banks klinkt hier zeurderiger en slepender als nooit tevoren, en dat is voor mij niet bepaald een pluspunt. Met ‘Barricade’ staat er ook een knipoogje naar ‘Antics’ op deze titelloze, en ik vind deze minstens even goed als ‘Our Love To Admire’. Zo, heb ik ze nu alle drie vernoemd?

De eerste nummers zijn niet de sterkste van het lot. Vele bands openen met een paar knallers, om daarna te verzuipen in hun eigen ego, maar dat doet Interpol hier niet. Er staan toch enkele verborgen diamantjes op, zoals de afsluiter ‘The Undoing’ en ‘Try It On’. Het eerste echt sterke nummer op deze plaat is ‘Lights’; een donker nummer, representatief voor de albumcover, naar mijn mening. ‘Always Malaise (The Man I Am)’ ligt me dan weer een pak minder, ik vind het een vrij vervelend, soms zelfs irritant nummer, met die vocalen van Banks.. Daar erger ik me soms wel eens aan, maar dat valt allemaal nog wel mee. Echte miskleunen staan hier toch zeker niet op.

‘Interpol’ is een vrij ontoegankelijk album, met enkele catchy momenten, vooral in de eerste helft van de plaat. De tweede helft van de plaat is, nu ja, donkerder, ietwat minder voorspelbaar, spannender. De fraaie, enigszins enigmatische teksten zijn toch weer present, ze spreken me alleen wat minder aan. Al bij al toch een plaat die in z’n opzet slaagt: niet teveel klinken als andere Interpol-platen.

3,5 sterren

Ik heb lang tegen mezelf gezegd: Kom, wacht nou nog even met stemmen. Luister hem nog een paar keer en het wordt vanzelf wel beter. Zoals altijd. Albums van Interpol hebben tijd nodig. Die vat je niet in een keer. Dat is nog nooit zo geweest bij mij. Echter, inmiddels heb ik de plaat nog al 5 keer geluisterd (als het niet meer is) maar ik hoor het gewoon niet. Een van mijn grootste ergerpunten is hoe centraal de zang van Paul Banks is komen te staan in het muzikale schilderij. Banks zingt met meer emotie dan ooit tevoren, maar zijn stem is daar simpelweg niet geschikt voor. Ik irriteer me af en toe behoorlijk aan de zang op deze plaat.

Misschien is het voor een deel de verwachting die ik had voor dit album. Er werd gezegd: Een terugkeer naar het TOTBL geluid. Maar dit is een zuivere voortzetting van het OLTA geluid. Daar kunnen we het toch wel unaniem over eens worden denk ik? Niet dat dat nu meteen een kritiekpunt is van mijn kant. OLTA is een geweldig album. Ieder album tot nu toe veranderde Interpol een klein beetje van koers. Op Antics ging de nadruk nog meer op de gitaar liggen. Waarbij de liedstructuren soms wat meer recht-toe-recht-aan werden. Dit maakte de sound van Interpol echter wel toegankelijker. OLTA was de voornaamste toevoeging de rust. De bas invloeden kwamen op de achtergrond. De zang werd wat gevoeliger. Een nummer als Pioneer to the falls had op TOTBL niet gekund, en een PDA niet op de derde. Terug van dit zijspoor vind ik dat de kleine veranderingen die ook op dit album te horen zijn voor de verandering niet positief uitpakken. Succes heb ik na enige tijd nog wel weten te waarderen. Veel daarop volgende nummers helaas niet. Het zijn zo nu en dan veel te lang uitgesponnen nummers (Memory Serves, Lights, Safe Without) die veel te eentonig zijn en op den duur een pure herhaling van zetten wordt. Waar ik Interpol normaal altijd de hemel in prijs vanwege de geniale outtro's (PDA, The New, Public Pervert) zit ik hier tegen het einde van een willekeurig nummer vooral te wachten tot het eindelijk voorbij is.

Waarbij ik op mijn volgende punt kom: Te weinig originele ideeen. Te weinig rifjes die me bij de kladden grijpen. Te weinig cynische/surrealistische teksten van Banks. De bas is terug maar de geniale lijntjes niet echt. Waarom gaat de bas niet meer zo tekeer als op een Obstacle 1? Of als op Narc? Goed, een vergelijking met TOTBL moet ik ook eens mee ophouden, maar ook vergeleken met de voorganger mis ik gewoon het een en ander. Zelfs OLTA heeft van die landmark nummers die voorgoed in het muzikale landschap poseren. Deze plaat heeft geen Pioneer, geen Scale, geen Mammoth, geen Lighthouse. Een vriend van me zei pas: Luister dan nog eens naar Always Malaise, dat is toch echt een briljant nummer. Ook daar zie ik het niet in. Zou het dan toch allemaal nog op zijn plaats moeten vallen bij mij? Ik ben bang van niet.

Wat een heerlijke plaat weer van Interpol!

Ik vind dat er eigenlijk niet zo veel verschil zit in de vier platen van Interpol. Er zitten wat verschillen in de productie maar de echte "Interpol sound" is duidelijk herkenbaar. Strak, melodieus, donker en elegant. Na de eerste secondes van Success herken je Interpol meteen. Geen wezenlijke verschillen met de voorgangers zoals bij bijvoorbeeld Editors, een band waar Interpol vaak mee werd vergeleken.

En gelukkig maar want ik hou van deze sound en van Interpol.
Het album begint sterk met Success en Memory Serves maar het feest begint pas echt bij het oh zo mooie Summer Well. Mijn favoriete nummer van deze plaat.
Pas bij Try It On zakt het iets in. Een irritant repetitief piano riedeltje opent het nummer. Gelukkig valt dit later in het nummer minder op en wordt het zowaar nog een lekker nummer ook.
All of the Ways is weinig bijzonder maar nog wel goed.
The Undoing doet mij helemaal niks. De Spaanse lyrics passen niet in het nummer en muzikaal vind ik dit ook het minste nummer van deze plaat.
Al met al vijf erg sterke nummers en twee wat mindere nummers en de rest gewoon goed.

4 sterren!

Interpol blijft maar afglijden. Een enkele opleving (Lights, Always Malaise, Undoing) daargelaten ben ik na een vijftal luisterbeurten nog altijd ontgoocheld. Met name saaie, zeurderige liedjes als Memory Serves en All of the Ways kunnen mijn goedkeuring absoluut niet verdragen.

Ik zet TotBL nog maar eens op...

Wat wil je nog meer?
Een meesterlijk debuut afleveren, waarmee je gelijk met Joy Division wordt vergeleken.
Hoeveel meer eer kan een band toegediend krijgen.
Echter na drie albums volgens hetzelfde recept was de koek aardig op.
Die overwaardering kan tegen je gaan werken.
Misschien is het daarom wel een goede stap geweest om als zanger een solo album te maken.
Zou de wisseling van bassist mee gespeeld hebben?
Ik weet het niet?

Hun vierde album klinkt een stuk frisser en gedurfder.
Meer Joy; minder Division.
Het depressieve karakter is meer op de achtergrond geraakt.
Variatie in kleurklanken.
Ik geef toe , Interpol zal nooit een boyband worden met gebloemde bloesjes en gebleekte spijkerbroeken.
De basiskleur zal zwart blijven.
Al zullen vele volgelingen van het eerste uur afhaken, ik hoor bij het selectieve groepje welk deze koerswisseling wel kan waarderen.

Joy Division luidde de trieste jaren 80 in.
Koude oorlog en hoge werkeloosheid.
Hopelijk wordt er vanaf 2010 een positiever beeld geschetst.
Meer werkgelegenheid en samenwerking op wereldniveau.
Laten we het hopen.

Naar aanleiding van de opkomende nieuwe plaat dit jaar, heb ik besloten om deze plaat eens te beluisteren, want dit was het enige album van Interpol waar ik nog niet op gestemd had. Nou, ik vind het maar een nietszeggend, flauw, saai plaatje eigenlijk buiten een paar sterke nummers (de eerste drie nummers vind ik het sterkst, alhoewel die nu nou ook niet bepaald geniaal zijn of in m'n Interpol top 20 zouden voorkomen). Waarom Lights en Barricade hier dan ook zo bejubeld worden, heb ik het raden naar.

Interpol kan zoveel beter. Dit is niet veel vergeleken met hun vorige albums die uitstekend waren. De composities zijn hier toch wel minder inventief en Paul Banks heeft sowieso al een beetje een monotone stem en die stoorde me op dit album toch wel voor het eerst. Voor het eerst duiken er ook wat electronica elementjes/invloeden op, maar dit pakt niet zo goed uit en heeft Interpol ook helemaal niet nodig volgens mij.

De al-niet-te-geniale teksten van de band bereiken op dit album ook wel een dieptepunt, saaie teksten die niks te zeggen hebben. Neem nu het nummer 'Try It On', waar Banks zelfs een beetje durft te vloeken (dit past gewoon niet bij deze band, geef toe ):

Please explore my love's endurance
And stay, stay
Please endure my love's exhortations
No way, no fucking way, no

Dit komt zeer geforceerd over bij mij. De laatste drie nummers zijn sowieso zeer geforceerd en overbodig, de inspiratie was toch wel totaal op. Er moeten blijkbaar minstens 10 nummers op hun album staan. Interpol heeft normaal gezien altijd sterke afsluiters op hun album (Leif Erikson, The Lighthouse en in mindere mate A Time To Be So Small zijn toch wel ijzersterke nummers, en vooral Leif Erikson en The Lighthouse zijn unieke nummers binnen hun oeuvre) maar bij 'The Undoing' val ik bijna in slaap. Dat constante 'geplease' van de zanger op dit nummer stoort mij ook wel.

Gewoon een zwakke herhalingsoefening is dit. De drie eerste nummers vind ik het sterkst en de drie laatste nummers het zwakst en ertussenin zitten voor mij nog 4 aanvaardbare/middelmatige songs. Toch blijft Interpol één van de beste indierock bands ooit. Hun debuut is een geval apart (lees: classic) maar als ik zin heb in Interpol dan zet ik liever Antics of Our Love To Admire op. Maar omdat ze dus toch wel een redelijk unieke sound blijven hebben, en zoals ik daarnet zei dat ze één van de groten in hun genre zijn en waarschijnlijk wel blijven, kan ik er toch wel nog een 3* aan kwijt.

"Hoogtepunten zijn vergezichten, dieptepunten zijn inzichten".

"Interpol", zoals al vaker is beschreven, is niet het meest toegankelijke album van Interpol. Het mogen misschien op het eerste gehoor monotone en soms in deplorabele staat verkerende liedjes lijken, het klikte vrijwel meteen tussen mij en de vierde van Interpol.

Ik geef terstond toe: ik hou wel van dit soort tobberige platen.

De eerste vijf nummers klinken nog het meest vertrouwd Interpol. De liedjes hebben weliswaar niet het hoge niveau van mijn favorieten "Leif Erikson" (TOTBL) of "Not Even Jail" (Antics), desalniettemin is dit een prima eerste helft van deze schijf geworden.

Met "Always Malaise" echter... ik vind dit nummer zo mooi, het had best wel wat langer mogen duren, het eindigt zo abrupt... duikt Interpol rechtstandig de ijzige diepte in.
Always Malaise (The Man I Am) en het drieluikje "Try It On", "All Of The Ways", The Undoing lijken op uitgesponnen, zacht in het maanlicht glanzende draden, die iets proberen vast te houden.

Ik ben bang dat ik hier nog een tijdje aan vastgekleefd zal zitten...

"Me suelto en el deshacer
Al puro perder el ganar no compara..."
*The Undoing*

Acceptabel vierde album van deze amerikaanse band, waarvan het geluid per album meer op Editors gaat lijken. Echt sterke songs ontbreken helaas en de laatste twee tracks zijn aan de zeikerige kant, maar verder steekt het materiaal degelijk en vooral sfeervol in elkaar.