Interpol - Interpol (2010)

hahaha, geweldig

Alright, het stemgemiddelde is eindelijk aan zijn onstuitbare opmars richting 4,50 begonnen. De 8e (of was het nu de eerste) dwerg be praised!

Het is alweer een sterk album geworden. Het enige raakvlak met TOTBL is Always Malaise dat meer dan leentjebuur speelt bij Hands Away. Dit album gaat voort waar The Lighthouse destijds is geëindigd, en net dat is hetgeen waarop ik hoopte.

Vooral de twee laatste songs zullen op termijn in mijn lijstje Interpol favorieten terecht komen. Dreigend, sfeervol; het zou zo vanop een Dead Can Dance album kunnen komen. Hoewel het Spaans me behoorlijk vreemd is ervaar ik een bizarre sfeer tijdens The Undoing.

Muziek bevat meer symfonische elementen als voorheen, zonder storend te zijn of naar prog te draaien. Het enige wat na verloop van tijd eventueel storend zou kunnen zijn is de overdreven mix van vocals waardoor het me soms net iets teveel aan nu-metal doet denken.

Deze kan wat mij betreft naast TOTBL, of OLTA staan. Toch jammer da het geen Radiohead/Arcade Fire of andere perslievelingen release is, de lovende commentaren zouden ons anders omheen de oren slaan.

TOTBL 5* ANTICS 4* OLTA 3* DEZE 2*

Lap, tegen LP7 zitten we in het negatieve.

Bwa, geen schrik voor hebben hij heeft ook maar gewoon Antics een 5 gegeven en Our Love to Admire een 4,5 Misschien dan toch best aanpassen! Anders klopt je rijtje niet meer

Dat is nog eens een begin van de dag. De nieuwe Interpol op luisterpaal doorgenomen. Vond ik al dat het solo uitstapje van Banks met Julien Plenti...(is skyscraper) al de beste plaat was van 2009 met een geheel eigen sound, de verse Interpol lijkt een evenwichtig midden tussen de kille rock van de band en de creatieve inbreng van Banks. Het resultaat: een herkenbare volwassen Interpol die niet schroomt wat verder af te dwalen van hun eerdere succes albums. De toon lijkt wat lichter, de muziek wat breder.
Succes: goeie openingstrack die doet vermoeden dat Interpol verder gaat op de welbekende weg, hakkerige gitaar, staccato drum.
Memory Serves: laat meteen zien dat Interpol verder is gekomen. Wat een track! Langzaam en gedragen, grijpt je naar de strot hoe verder je naar het eind komt. Je wil eigenlijk 5 minuten je adem inhouden...
Summer Well: lichter en toegankelijk tussendoortje. Komt dat wellicht door het piano-introotje?
Lights: in tegenstelling tot de titel een van donkerste nummers. Het intro is kaal als newyorks beton, de opbouw is tergend langzaam maar ontegenzeggelijk goed. De gitaarakkoorden verworden langzaam tot een bijna 6 minuten durende mantra. Zeer sterk nummer. TOTBL waardig.
Barricade: een druk en onrustig nummer, dendert voorbij, "full speed, half blind" Met recht, meneer Banks!
Always malaise: voorlopig een favoriet van mij. Een beklemmend bijna verstikkend emotioneel stemgeluid dat oprecht overkomt. Een beetje a la The National door het prachtige koper dat de gitaren omringt aan het eind. Een warm geluid dat we niet van IP gewend zijn. De drum is ook weer erg pakkend. een meesterwerkje dat m.i. veel te kort duurt!
Safe without: alweer zo'n langzame hypnotiseerder. Strijkers (meer, meer!) die een lome deken leggenover het staccato gitaarrifje. De sfeer doet erg denken aan banks solo album van vorig jaar en wat ik daarvan vond is bekend. Een hoog hoofdknikgehalte (u weet wat ik bedoel)
Try it on: weer zo'n interessant piano introotje (meer! meer!) gevolg door een ingewikkeld repeterend drummetje dat Joy Division achtig aandoet. Morricone fluitjes maken de sfeer nog ongrijpbaarder. Weet nog niet wat ik hier mee moet.
All of the days: een vreemde eend in de bijt. Sferisch klanken die de ijskoude vocaal van Banks omlijsten. Hij blijft maar 'make it up for me' uithuilen. Een beetje een enge track
The Undoing: doet qua sfeer aan Stella denken en staat dus garant voor een kwaliteitstrack. De ingehouden spanning én het feit dat het de laatste track is doet je verlangen naar een apotheose die echter niet komt. Het koper (meer! meer!) zwelt aan maar sterft ook langzaam weer weg. Het effekt is dat je in stilte blijft zitten: dat was het dan, je zucht en denkt: WOW!

Nee, ik vind de nieuwe Interpol beter dan zijn voorganger en hij riekt naar de beste plaat van 2010!

Als ik het zo bekijk zou deze plaat best een hoge score kunnen hebben ware het niet voor de mensen die af en toe met hun totaal irrationele 0,5 of 1 de score gigantisch hard naar beneden laten denderen, jammer

Ik heb dat interview van Interpol gelezen in de Oor. En daar komt in mijn beleving niet echt uit dat Paul Banks nu echt een echte inbreng heeft in de sound van Interpol...als ik me goed heb...maar dat weet ik niet zeker meer....schrijft hij niet eens de teksten.


Of heb ik dat nu helemaal fout?!?

De teksten schrijft hij sowieso. Naar eigen zeggen komt Daniel met de muziek af, neemt Carlos dat onder handen, doet Sam de drums erbij en Paul de tekst

Pfff, voor deze teksten zou ik ook niet hardop verantwoording willen nemen, misschien is 'ie er daarom zo onduidelijk over.
Wat een ontzettend vlakke brij is dit zeg.. Zo saai.. Zakt bij verdere beluistering alleen maar meer in, tegenovergestelde van een 'groeiplaat' dus, zoals veel mensen hier claimen dat het is.. Is daar een term voor?' "Puddingplaat"?

Ik dacht ook dat deze plaat nog wel zou groeien, maar het album doet me vooralsnog weinig. Behoorlijk saai. En hoewel ik daar bij het eerdere werk geen last van had, komt de zang nogal zeurderig op me over. Banks probeert krampachtig emotie in zijn stem te leggen. Maar mss heb ik het mis en is het album een laatbloeier.

volledig akkoord!

Hoe kun je nou het predikaat groeiplaat al verwerpen als de plaat in kwestie nog geen week te beluisteren is? Deze plaat evenaart met gemak OLTA en dingt naar een gedeelde second best album van deze inmiddels volwassen geworden band. Groei eens mee, mensen. Deze gaat naar de 4, let maar op.

Dat heeft met luisterervaring te maken. Ik heb dusdanig veel muziek geluisterd dat ik al vrij snel kan beoordelen of een plaat groeipotentie heeft. Ik heb deze nu zo'n 10 keer gehoord, maar de schoonheid openbaart zich nog niet. Eerder het tegendeel; vind hem steeds vervelender worden. Een plaat die niet meteen grijpt, moet wel elementen in zich hebben die uitnodigen om te blijven luisteren. Dat heeft dit album voor mij, zo het zich laat aanzien, niet. Dus mijn plan van aanpak nu is om hem een tijd te laten liggen en het dan nog eens te proberen. Mss is het voor mij een laatbloeier.

Ah, iemand met luisterervaring op MusicMeter...

Nou het ziet er naar uit dat bij jou de luisterervaring kennelijk ontbreekt of dat je in ieder geval in al die jaren niet de gave hebt ontwikkeld om na een relatief korte tijd intensief luisteren een min of meer afgerond oordeel over een album te vormen (waaronder het oordeel of het een groeiplaat is of niet). Ik heb die gave inmiddels wel.

En ligt het niet meer voor de hand dat je eens bij jezelf te rade gaat, als een groot aantal users dit album maar als "zo,zo" typeert? Of ben jij nou net degene die het allemaal beter kan doorgronden dan anderen? Het toont mss aan dat jouw smaak gewoon anders is. En mss blijkt dit voor jou wel een krimpplaat te zijn. De tijd zal het je leren.

Deze plaat is gewoon niet voor een ieder weggelegd, luister ervaring of niet!!

En wat betekent dat nou weer? Heeft dat met genen te maken of zo?

Met subjectieve smaak, zoals elk album

Daarvoor misschien wel, maar voor ironie/sarcasme minder - mijn 5* is op dit moment 200% van wat ik echt ervan vindt en opgeklopt door de dweepzaligen hier, die andersdenkenden tuchtigen. A propos kus, die heb ik me door mijn lief laten uitdelen.

In mijn boek zou dit zo maar eens een van de flinkere teleurstellingen van het jaar kunnen zijn. En dat is mede gebaseerd op het feit dat je je zuur verdiende euro's zou hebben besteed aan het kopen van dit album. Er zijn immers beduidend spannender, prangerder en interessantere/relevantere releases uitgebracht dit jaar.

Die komen nog.
Kijk uit naar Swans en Grinderman.

Ik snap helemaal jouw punt.
Het is gladder en gepolijster.
Helemaal mijn ding.
Stoor me alleen gruwelijk aan de zang.
Waarom zo depressief mogelijk proberen te klinken.

Ian Curtis en Adrian Borland zaten in een eindeloze put; zonder uitweg.
Die oprechtheid was helaas gemeend; hoe triest ook.

Tot dat Paul Banks zelf van een Skyscraper af springt en dan hoort iedereen plots echte zwartgalligheid in zijn stem. Die stem hattie ook al op TOTBL. Hij lijkt echter wel wat nadrukkelijker naar voren gedraaid geef ik toe.

Die kus was bedoeld omdat ik het gevoel had dat je wat aandacht tekort komt/kwam.

Waarom een 5 geven als je het niet meent...oja sacrasme..


Maar voordat ik hier een hele discussie heb met allerlei mensen...zo heb ik het niet bedoeld

Jamaar, met OLTA wordt zowat overal op en naast het internet gelachen en toch staat hij hier vrolijk in de top 250 en nog met een behoorlijke rating ook.

Ik denk dat dit album wel een zekere cult-status kan krijgen wegens zijn eerder compromisloze karakter maar ik kan er best wel inkomen dat een aantal zaken een dealbreaker zullen zijn voor het grote publiek: Banks zijn zeurderige stem die vooraan in de mix zit, het slepende en weinig directe karakter van een aantal nummers, het gebrek aan nummers met een brave strofe-refrein structuur. Evenwel lijkt dit album een noodzakelijke stap voor een band die al teveel in een one-trick pony aan het transformeren was. Eén victory lap (Antics) na een (semi-)klassiek debuut kan je je immers nog wel permitteren maar de stadion-versie van hun idiosyncratische Chameleons-plus (of light) geluid in OLTA was echt wel wat teveel van het goede(en het is trouwens daar dat ze ook een heleboel goodwill verloren hebben bij de pers). Heel wat mensen hier zitten klaarblijkelijk te wachten op een nieuwe terugkeer naar hun debuut, maar ik zie daar de meerwaarde voor een band als deze die in het verleden al teveel op die eerste worp gesteund heeft niet bepaald van in.


Bedankt trouwens voor je verduidelijking Mjuman, had je ons daar eventjes collectief in het ootje genomen met je vlijmscherpe persiflage van de gemiddelde Interpol-liefhebber. Man, ik ben er nog altijd niet goed van.

Onnodige qoutes verwijderd, wat berichten verwijderd en een stem verwijderd.

Zie ik daar dat mevrouw Dobbelsteen is langs geweest, potverjoppie!

Voor alle duidelijkheid: ik vind het geen slecht album; het is alleen niet zo goed als ik had gehoopt. Imho (let op!) wordt er verfrissender/interessantere/relevantere muziek gemaakt in 2010 dan deze Interpol schijf - zo spreekt de laatste Arcade Fire of de laatste van The National mij meer aan - daar zijn imho (again!) de emoties wat oprechter - en meer invoelbaar. En ook de eerder deze week door de brievenbus gegleden The Comvent spreekt mij meer aan - die treft me; dit album laat me redelijk onverschillig, fijn om pasta bij te koken of de dorade te fileren!

Ik zal 3* neerzetten; veel meer, zal het - vrees ik - niet worden.

Nja, dit is waarschijnlijk niet de juiste plaats hiervoor maar wat is er in godsnaam oprecht aan deheer Butler die keer op keer (al sinds zijn debuut EP!) dezelfde emoties recycleert tot op het punt dat hij steeds dezelfde 4 metaforen blijft hanteren (kids, cars, keys en een heleboel soul sucking winkelcentra in The Suburbs)? Da's een vraag die ik al aan ontelbare Suburbs-dweepzaligen (AF fans zijn trouwens 10 keer fundamentalistischer dan die van Interpol, serieus) gesteld heb maar waar ik steeds weer een ontwijkend antwoord op lijk te krijgen (afijn, Butler probeerde wat van dat pad af te wijken met een politiek statement hier en daar in Neon Bible maar dat werd hem niet in dank afgenomen waarna we de veilige en irritant vage indie angst van Suburbs kregen). Misschien kan jij daar enige klaarheid in scheppen Mjuman want I don't get it. En dan heb ik het nog niet over de onderlinge inwisselbare nummers gehad, en die 2 keer dat ze geen standaard radio -vriendelijk (je weet wel, zo van het soort die zowel op de alternatieve radio als de meer mainstream praat-radio kan gedraaid worden) mid-tempo riedeltje uit hun mouw schudden dan klinkt het als een een slechte disco-pastiche (toegegeven, dat nummer getuigt wel van enige moed) of een D-kantje van The Strokes. Relevant? Mijn gut feeling zegt dat het aantal decennium-lijstjes waar die plaat binnen 10 jaar in figureert bijzonder klein zal zijn. All the kids have always known, that the Emperor wears no cloths indeed.

Afijn, om maar te zeggen: geef mij dan maar deze Interpol waar er tenminste wat meer ruimte is voor experiment en je de climaxen niet voelt aankomen van de seconde dat het nummer ingezet is (Suburban War *kuch*). Allesbehalve een wereldplaat maar dit is er wel één van het type waar je een tijdje zoet mee bent en die toch van enige moed getuigt zonder daarom te verzanden in vergezochte neuzelarij. Dat beloon ik graag in sterren.

De schemering valt snel in, het is mistig terwijl je bos in rijdt. De wereld om je heen wordt kleiner en kleiner. Hoor daar iemand achter mij fietsen? Verschrikt kijk je om. Oh gelukkig dat verbeelde ik mij mij maar. In de verte de 'lights' van een eenzame lantaarnpaal. Ineens moet moet je uitwijken voor een stronk op weg, die als een 'barricade' op de weg ligt.
Het is nu donker en het zicht is nog geen 10 meter, wat een malaise.
Je gaat steeds sneller fietsen en een beklemmend gevoel maakt zich van je meester. En eindelijk daar in de verte wordt de mist al minder en je fietst langs de laatste bomen het bos uit.
De beklemming valt weg en wordt ongedaan gemaakt de lichten van de stad verderop.

Zo even het gevoel dat bij dit album bij mij naar boven komt. Dit klinkt als een nachtmerrie, dus waarom luister je ernaar?

Ik vind het mooi!

Wel een hoop geleuter over het al dan niet echt zijn van emoties. Van zodra mensen hun teksten zelf schrijven kan ik dat moeilijk waarnemen, het ontbeert me aan vermogen om echt in artiesten hun geest te kijken.

Curtis en Borland worden er tevens bij gesleurd, geen probleem hoor, maar de gevoelens van deze artiesten kan ik niet meteen linken met Interpol.

Bij The Cure/JD ervaar ik een soort van gemis, een ontrbrekende factor in het leven, een soort van 'incompleteness', bij The Sound vormen eigen demonen en schizofrenie dan weer een belangrijk aspect. Als ik Banks's stem hoor en diens teksten analyseer dan hoor en voel ik vooral woede/haat, dreiging, weinig of geen empathie. Dit is allemaal wat kort door de bocht maar zo voel ik het aan, in grote lijnen dan.

PS Morifen : Ik lees jouw Interpol visie graag maar het is nu ook weer niet nodig om in elk bericht OLTA te bashen. We weten inmiddels dat je het een miskleun vindt, dat geldt echt niet voor iedereen. Het verbaast me dan wel weer dat je dit zo goed kan pruimen, ik vind beide albums best vergelijkbaar, al is deze wat donkerder en experimenteler.

Dit album zou ik heus niet suïcidaal of meelijwekkend noemen, donker is het wel. Ik heb in Banks altijd meer een soort Jack The Ripper figuur gezien.