Interpol - Interpol (2010)

Ja ja en maar zwatelen over het "geleuter over het al dan niet echt zijn van emoties" - door anderen - om vervolgens zelf metersdiep in de put van biographical fallacy te pleuren.

Voor alle duidelijkheid: het maakt mij gene ene schroef uit naar welke reële (of niet) gebeurtenis een tekst verwijst, welke relatie men wil leggen met de biografie van een artiest/schrijver. Het gaat mij om de beleving, om datgene wat de tekst bij mij te weegbrengt als luisteraar, lezer (etc.).

En laat die beleving, die emotie die bij mij wordt losgemaakt nou niet eens gelijke tred houden met de beleving van het eten van mijn tweede dropveter op 5-jarige leeftijd.

Het is fake, opgeklopt en niet doorwrocht - de symbolen staan met ronde borden (met rode rand) aangegeven; decoderen van de boodschap is niet nodig. Laat staan dat je een muzikale tomtom nodig hebt om de weg te vinden in Interpol: het ligt er allemaal dik bovenop.

Dat gedoe over groei albums/krimp albums komt me wel een beetje gemaakt over. Elk album word hier tegenwoordig tot groei album bestempeld, wat nergens op slaat.

Zo nu naar Interpol,

Naar mijn gevoel is dit Interpol's meest gewaagde werk. Ik kan ook goed begrijpen dat mensen dit album niet kunnen waarderen. Interpol staat vol met mid-tempo nummers die zelden naar een echte climax werken. De plaat is tevens dicht gemetseld met allerlei geluiden, zodat er soms een brei van geluid ontstaat.

De vocalen op dit album zijn van het soort over geproduceerd. Ik meen me nog een interview met Interpol te herinneren waarin de drummer concludeert dat Paul's vocals "all over the place" zijn nou ik begrijp wat hij hier mee bedoeld.
overal is wel een yesje of een oehlalalaatje te vinden.

Een andere verandering van het geluid is de verdere voortzetting van orkestratie die bij het vorige album al haar intrede gedaan had. De gitaar verdwijnt naar de achtergrond en de piano neemt op sommige momenten de lead over, en zoals ik daarnet al zei elk nummer is pot dicht gemetseld met geluid.

En dat is juist wat ik zo geweldig vind aan dit album, het is een album dat bol staat van zelfvertrouwen, en broeierige duistere nummers. die een verhaal vertellen van een man die mislukt is in de liefde. hoogtepunt? Try it on, All of the ways, The Undoing

o ja en of de teksten/emoties van Paul Banks echt of nep zijn. Hij heeft in interviews vaak gezegd dat zijn teksten niet biografisch zijn. of dit echt zo is weten we niet, maar ik trap in ieder geval graag met open ogen in zijn volgens sommige neppen teksten en emoties.

Dit wil ik even onderschrijven. Niet omdat dat ik OLTA zo goed vind hoor, maar omdat het me wel een beetje stoort dat sommige mensen hier de onweerstaanbare nood hebben hun mening als de énige juiste te presenteren, en (blijkbaar) op elk moment van de dag bereid zijn de discussie aan te gaan om anderen 'te bekeren'. Totaal absurd wordt het natuurlijk wanneer zo'n user dan tracht een 'rationele' discussie op gang te trekken met zogenaamde 'argumenten'.
Het blijft muziek mensen; als we er maar van kunnen genieten, nietwaar? En zoniet, iets anders luisteren!

Ik ga mijn oor even te luisteren leggen vanaf ie legaal verschenen is en er dan mijn eigen mening over vormen, maar op basis van de single 'Lights' geloof ik dat die eerder tegen die van Chameleonday en Mjuman zal aanliggen dan tegen die van de fanboys.

Ik vind Lights niet mis, maar het diptiek Try It On en All Of The Ways vind ik wel geslaagd, ondanks de niet zo opmerklijke, redelijk alledaagse resp. titels. Het laatste lied vind ik zeer geschikt als afsluiter en inderdaad jammer dat er geen climax is, maar het tegengestelde: een fade-out.

Zoals ik hier al heb gelezen, doet Always Malaise ook mij aan Hands Away denken met momenten. De moeite! Ik vind het zeer lastig om over deze plaat te oordelen. Daarom ga ik dat nog niet doen en nog een aantal keer luisteren. Ik moet wel zeggen dat-ie na 3 keer luisteren al wat opengaat. Ik hou van de meer aanwezige harmonische zang in verschillenden tonen. Ook wel van het aanwenden van harmonische toonladders hier en daar (zoals in de intro-gitaarriff van Pioneer to the falls). De toename van synth-geluiden vind ik ook wel positief. Het progelement dat eerder werd aangehaald, is wat overdreven, want ambitieuzer dan voorgaande platen zou ik deze niet noemen. Ook geen spoor van ongewone maten of enig ander progelement (lange solo's, lange nummers, mellotron, orgel, soundscapes,...). Misschien omwille van de (met momenten erg mooie) harmonische zang.

Nou luister ik niet naar Interpol vanwege de teksten maar die misogyne lyrics van Banks leken me in de eerste plaats altijd ingegeven door een een soort permanente staat van onzekerheid. Zo heb je inderdaad de jack-the-ripper passages zoals jij het beschrijft in pakweg all of the ways maar anderzijds zijn er even goed momenten te vinden waarin hij zich overgeeft aan complete wanhoop (Try It On b.v.). Beiden zijn uiteraard 2 zijden van dezelfde medaille en de meeste nummers op deze plaat lijken me dan ook zich ergens in het spanningsveld tussen deze gemoedstoestanden te bevinden. Je haalt daar een paar namen aan die idd niet echt aan de orde zijn maar wat mij betreft doet Banks me hier denken aan een soort Robert Smith ten tijde van pornography (het drama niet schuwend) die eerder thema's in de ehm... relationele sfeer tracht te tackelen (en voor ik de forumpolitie op mijn dak krijg: ze staan daarom niet op hetzelfde niveau ).


Ja, stel je voor: wat is dat zeg: discussie! argumenten!! op een discussiesite!!! het gedacht alleen al!!!! Het is niet omdat bepaalde users het moeilijk hebben om met valabele tegenargumenten aan te draven dat het daarom niet zinvol zou zijn om de discussie aan te gaan. Afijn, je had waarschijnlijk nog een rekeningetje met me openstaan van in deze of gene andere topic en bij deze heb je je moment van aandacht dus ook gehad.

En Mjuman, ik daag je uit om te beargumenteren waarom The Suburbs op dat punt dan wel relevant zou zijn (desnoods in PM of whatever). Dat je Paul Banks niet kan beschuldigen de meest nuancerende leerling in de klas te zijn staat buiten kijf maar op dezelfde pagina steen en been klagen over de geforceerde symboliek van Banks en blijkbaar gewillig de ogen sluiten wanneer een andere artiest keer op keer dezelfde symbolen blijft recycleren en waar na decodering heel wat metaforen werkelijk nergens op blijken te slaan (ik heb nog een mooie selectie gepost in de desbetreffende topic, niemand ging er op in) komt (sorry ja hier ben ik weer) niet bepaald consequent over op mij.

Blijft een mooi gegeven, hè, smaak!!

Jaja, op het einde van de dag luistert iedereen uiteraard naar wat hij zelf graag hoort maar de ganse opzet van deze site is om erover te discussiëren toch.

Zeker...vooral door gaan ook!! Daarom ben ik hier ook, om af en toe mee te doen en om te genieten!!!

Gisteren voor het eerst gedraaid, recensie geschreven, herschreven en vanmorgen weer opgezet en wat denk je? Gegroeid!

Heb wat berichten die nauwelijks meer over dit album gingen weggehaald. Zoals iemand in een misbruikmelding schreef: "gaat het om de users of om de muziek?". Het mag inderdaad wel wat meer over elkaars ervaringen met dit album gaan.

Hee, mevrouw Dobbelsteen heeft een ander schort aan

Ik zag nl teksten sneller verdwijnen dan ik ze kon lezen!

Toevallig waren we net op hetzelfde moment aan het lezen blijkbaar.

Heb dit album trouwens net opgezet, kijken of ik een vierde Interpol-plaat ook nog kan verteren.

Goede Interpol-plaat: dreigend, donker, Banks zijn stem op het voorplan... Geen directe plaat, daarvoor zijn veel nummers te slepend en te opbouwend naar een climax... die soms niet komt...
Maar dat hoeft natuurlijk niet altijd...

Ze geven me wat ik van Interpol verwacht, voor mij hoeven bands niet constant zichzelf te heruitvinden, of nieuwe elementen toevoegen aan hun muziek... Het zijn weinigen gegeven om er succesvol mee weg te komen... Interpol heeft een eigen universum en voor is dit een leuk universum om eventjes in te vertoeven...

Mwa er zijn zeker wel wat veranderingen, natuurlijk de sound heeft dezelfde basis, maar dit is toch wel een donker album geworden, zeker donkerder dan Antics en Our Love To Admire, minder uptempo nummers, meer Joy Division achtige nummers, wat zeker goed is.

Na het zwaar mislukte Our Love To Admire is dit gelukkig weer een goed album van Interpol. Het solo-uitstapje van Paul Banks(AKA Julian Plenti) heeft de band goed gedaan. Een groot pluspunt is het experimentele karakter van de plaat, en de dreigende sfeer van de tracks. De nieuwe Interpol is één grote, spannende, muzikale trip die je(liefst meerdere keren) volledig moet ondergaan. Briljante cd!

Ik heb deze plaat nu zo'n vijftal keer opgelegd, en voorlopig ben ik volledig akkoord met de score die hier wordt toebedeeld (3,50, met 117 stemmen op moment van schrijven). Ik ga zelf nog geen score uitdelen, maar het lijkt erop dat dit gewoon een goeie plaat is, niet super, gewoon goed.

Zwaar mislukte Our Love To Admire haha, moet altijd weer lachen om dat soort uitspraken. Misschien moet je bij oor solliciteren.
Je schrijft het alsof het ook zo is.

Het ziet er naar uit dat deze cd gaat "mislukken"

Net ingeschreven bij Musicmeter en ben bij dat Interpol gewoon in de top 10 beste albums staat. Dat zal met het gelijknamige album niet gaan lukken vrees ik. Gemiddelde score tot nu toe is 3,5 en dat kan ik me voorstellen. Na 3 x draaien had ik hetzelfde gevoel. Muziek op de CD en het gevoel hierbij was even hetzelfde als bij het zien van de cover van deze nieuwe plaat van Interpol. Nietszeggend. Echter, vandaag 2 x opgezet in de auto (volledige CD) en het is langzaam maar zeker een juweeltje aan het worden. Wat worden er weinig CD's gemaakt waar ik dit Interpol-rules gevoel bij krijg. Of mis ik iets. Tips..?

Ik denk dat je die vraag het beste in het forum kan stellen, Rwurff: klik

En welkom op Musicmeter!

En wat is Always Malaise (The man I am) toch een fantastisch nummer. Interpol gaat op dit album door waar OLTA ophield met Wrecking Ball en The Lighthouse, met een licht extract TOTBL. Geweldig album, alweer...

Je zou kunnen rondneuzen op het wave dagtopic en het nauwverwante maandtopic; bij beide komt ook nu wave (oa Editors, Franz Ferdinand, Dragons en Interpol) aan bod; of op wave en postpunk aanraders topic.

Daar lijkt me aardig wat te vinden, bijv, een soort wave top100!

O jee, de nieuwe Interpol. Slapeloze nachten, het zal toch geen afknapper zijn (want dat zou echt een afknapper zijn). Na twee keer luisteren is me gelukkig duidelijk dat het dat, voor mij althans, niet is. Wat dan wel volgt hieronder (na >10x luisteren).

Success: een mooi openingsnummer, waarbij de ritmesectie als op TOTBL prominent aanwezig is, met mooie achtergrondvocalenen in het sterke refrein. Het is een goed nummer, maar toch geen Pioneer of the Falls dat veel beter uitgewerkt is.

Memory Serves: begint wat prozaisch met een eenzaam gitaartje en wordt langzaam aan spannender. Mooie synths en ELO-achtige achtergrondkoortjes (oe-la-la-la). Deze gaat mischien wat lang door waar het vorige juist te snel is afgekapt.

Summer Well: Na een grappig intro, volgt een typische Interpol melodie ala OLTA, weer met prachtige vocalen en een poppy refrein. Het album als geheel is dan wel minder toegankelijk dan OLTA, het heeft toch ook zijn catchy momenten.

Lights: heeft de trage opbouw van The Lighthouse (OLTA) ,maar niet de klasse ervan (of van Wrecking Ball).De overigens mooie climax (that's why I hold you near) hebben ze jammer genoeg na 2 minuten al weggegeven.

Barricade: Ook hier weer een prominente ritmesectie (heerlijk pulserende bas) die het nummer inleidt, waarna een enigszins irritant gitaarrifje het overneemt (qua dynamiek wel erg mooi gedaan). Het nummer kent een sterk, typisch Interpol refrein.

Tot nu toe bekend terrein met herkenningspunten van alle voorgaande albums. Zoals door anderen al opgemerkt wordt het nu pas echt interessant, want het tweede deel van het album is verreweg het sterkst.

Always Malaise (The Man I Am): echt een verrassend nummer voor Interpol dat meteen je aandacht trekt en na 3 minuten een mooie apotheose kent. Kippenvel!

Safe Without: begint als een klassiek Interpol nummer. Een kort nummer waarin van alles gebeurt: Mooi stripped down middenstuk, psychedelisch aandoend einde en toch een poppy refrein! Tweede hoogtepunt op dit album aldus (maar er volgen er nog meer).

Try It On: een beetje een mijmerend nummer. Interpol klonk nog niet eerder zo on-Interpol of is dit het nieuwe Interpol? Ik vind het in ieder geval prachtig.

All of the Ways: een nummer dat met zijn trage opbouw en golvende gitaren sterk doet denken aan Wrecking Ball en (alweer) The Lighthouse. Beetje spacey, unheimisch, met mooi eind dat het laatste nummer inleidt:

The Undoing: samen met nummers 6 en 7 het sterkste nummer op dit album. Dit nummer komt met zijn strijkers, synths en toonsoortwisselingen mijns inziens het dichtst bij prog. Het nummer eindigt werkelijk glorieus met zijn trompetterende synths, terwijl Banks wanhopig zingt (please, please..).

Conclusie: Het is een sterk album geworden dat wat mij betreft het wisselvallige Antics moeiteloos achter zich laat. Het overtreft de andere twee misschien niet, maar toont wel aan dat de band muzikaal nog vooruit kan en dat is goed nieuws!

Eindelijk is hij der. Wat heb ik hier lang naar uitgekeken, en dan had ik ook nog eens te maken met de zogenaamde (voor 20:30 besteld morgen in huis van bol.com) wat een onzin is dat zeg .
Maar goed, daar gaat het niet om. Nu maar even een paar dagen alleen Interpol luisteren

Het is geen slecht album. Hij is niet stom of vervelend, alleen het heeft niet echt kippenvel momenten, zoals bij vorige albums van Interpol.

Stem is nu nog een 3,5*. Ik weet (nog) absoluut niet of het lager of hoger wordt.

In eerste instantie was deze plaat een teleurstelling. Maar inmiddels luister ik de plaat met veel genoegen. Ditzelfde had ik ook met de 2e plaat, Antics. Dat is ondertussen mijn favoriete Interpol plaat.

Gewoon een goede plaat dus. Momenteel geef ik hem 4 sterren.

Ben het hier wel mee eens: Interpol - Interpol | nu.nl/muziek | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl

Dat klopt toch gewoon niet, zijn belangrijkste punt van kritiek is dat de ritme-sectie hier nauwelijks hoorbaar is. Nochtans zitten ze net veel prominenter vooraan in de mix dan in OLTA, wat hij dan plots wel een goede plaat vindt. Geen probleem met kritiek maar je krijgt soms toch de indruk dat de gemiddelde MuMe-user langer nadenkt over de inhoudelijke consistentie van zijn schrijfsels dan professionele reviewers van dat soort sites.

En als we dan toch reviews naar andere sites posten, die van All Music is zoals wel vaker inhoudelijk redelijk accuraat: allmusic ((( Interpol > Overview )))

Ik wilde iets schrijven over de het tweede gedeelte van dit album wat toch stukken beter is dan het eerste, over nr 6, 7 en 10. Maar het bleek dat Nightfriend dit in zijn zeer fraaie recencie allemaal al had gedaan dus dat laat ik maar achterwege
Een waardeoordel laat ik echter voorlopig ook achterwege. Ik heb geen flauw idee wat ik van dit album vind. Goed of slecht, mooi of lelijk. Ik weet het niet. Verwarrend is voorlopig de beste omschrijving.
Maar over het algemeen zijn dat natuurlijk de beste albums. Al heb ik bij dit album de nodige twijfels.


Regelmatig lees je in recencies iets over kippenvelmomenten. Slaat meestal op superkitch en dan moet ik er wel om glimlachen. Soms kan ik me er figuurlijk wel wat bij voorstellen, maar letterlijk kan ik me niet herinneren dat het ooit is voorgekomen.
En dan gebeurd het toch echt. Een lijfelijk kippenvel bij Always Malaise . De eerste keer dat ik het hoorde en de tweede keer weer, en zelfs de derde. Ok, de vierde keer niet meer, maar je kan niet alles hebben toch?
Kritiek over bombastische muziek met uitvergrote emoties enkel gericht op effectbejag kan me op dit moment gestolen worden. Dat ik dit op mijn "ouwe dag" nog mag meemaken maakt de kwaliteit van dit album compleet onbelangrijk.
Always Malaise is een fantastisch nummer en wat mij betreft het beste wat Interpol ooit heeft voortgebracht. Dank.

Dit is nu weer een voorbeeld Morinfen waarop door anderen hierboven gedoeld wordt. Je kan het discussieren ook overdrijven....