Interpol - Interpol (2010)

Ja, dat was waarschijnlijk ook jouw excuus toen ik je demagogische verklaringen ten opzichte van de kritische consensus rond Neon Bible (ironisch genoeg een album dat ik best wel kan smaken) met mijn u-boot kelderde en tegelijk een aantal vraagtekens zette bij The Suburbs, een album waar je zowat 3 maal daags spetterend op klaarkomt in de desbetreffende topic. Nog mensen die willen klagen over het feit dat ik *gulp* argumenten gebruik in een discussie of gaan we het eens hebben over dit album?


Dit vond ik overigens wel een interessante beschrijving van deze plaat (zowaar van een Pitchfork-redacteur): The new Interpol album is depressing in a way that is unlike the sadness of their previous work, or really, most other miserable albums. The music itself sounds like extreme clinical depression. Most sad songs are an invitation for the listener to relate, but this stuff shuts you out. It wants nothing to do with you, but it wants you to pay attention to it. It's like a rock band marching into the ocean, killing itself in the slowest, most melodramatic way possible. It sounds like Interpol destroying the very idea of Interpol, and the image on the cover echoes that notion. Aside from "Lights" it's not especially good, but it's fascinating in a morbid sort of way.

Ga niet echt akkoord met die opmerking over 'Lights' (vind ik net één van de mindere nummers) maar die peet beschrijft mooi waarom dit album een vrij hoog love it or hate it-gehalte heeft imo.

Dit is nu alweer een voorbeeld Morinfen waarop door anderen hierboven gedoeld wordt. Je kan het discussieren ook overdrijven....

Mooie omschrijving van deze prachtplaat. Ik vreesde het ergste toen ik de wat lage waardering hier op Musicmeter zag, maar man: wat is dit goed zeg!
Voorlopige favoriete tracks: Success, Memory Serves, Lights, Barricade, Always Malaise & The Undoing. Vrijwel het hele sfeervolle donkere duistere dreigende album dus. De sfeer sluit toch ook aan bij het briljante Turn On The Bright Lights.

Vind em tot nu toe best meevallen, maar ben ook geen grote Interpol fan.
De drie vorige albums kwamen bij mij allen uit op 3,5*, dus deze zal ook wel ongeveer rond die score uitvallen.

Tja na een aantal luisterbeurten weet ik nog steeds niet goed wat ik van deze plaat moet vinden. De sound is, op wat kleinere details na, niet al te veel veranderd. Toch grijpt dit album je niet meteen bij de keel. Het is vrij langzaam en vrij donker, maar wel sfeervol. Echte singles zoals Evil of Slow Hands ontbreken (nou vooruit, Barricade zou het nog goed kunnen doen op de radio).

De eerste twee albums waren briljant (ik vind Antics nog steeds hun beste plaat), Our Love to Admire was een beetje hit and miss. Bij deze heb ik het gevoel dat de kwaliteit vrij consistent is, maar dat er weinig uitschieters naar onder of naar boven zijn.

Wel moet ik zeggen dat na een aantal luisterbeurten met name Summer Well, Barricade en The Undoing het meest blijven hangen.

Ik begin met 3,5*, maar het kan nog alle kanten op met deze plaat.

Bedankt voor het compliment. Ik hoop hier nog veel meningen van anderen te kunnen lezen, het is volgens mij best een album waar veel over te zeggen valt.

Na heel wat luisterbeurten is dit album uitgegroeid tot een favoriet.
Voor de sceptici, geef het wat meer tijd, zoals altijd bij Interpol

Beide bonustracks (Crimewaves en Gavilan) zijn nu ook te beluisteren op Youtube, Gavilan is een instrumentale studioversie van hun oude, nooit opgenomen nummer Mascara / Cubed en is naar mijn mening toch vrij indrukwekkend. Crimewaves is eerder verwaarloosbaar.

Ik kan me wel vinden in de recensie van Pitchfork:
Pitchfork: Album Reviews: Interpol: Interpol

Zeer moeilijk om door te geraken, maar zeer interessant album lijkt me ! Op dit moment zou ik een 2,5 geven maar dat doe ik niet, omdat ik voel dat ik na 3 luisterbeurten nog geen deftige beoordeling kan geven. Ik ga het nog wat kansen geven om allemaal onder mijn huid te laten kruipen. Uitschieters tot nog toe: Succes, Lights en Try it On.

Wat een top plaat! Ieder nummer is zo sfeervol. De stijl is niet heel erg veranderd ten opzichte van de vorige cd, maar wel geperfectioneerd. Ik kan geen slecht nummer op dit album vinden. Ook geen niemendalletjes.
De opbouw van 'lights' vind ik prachtig. Datzelfde geldt voor 'the undoing'. Echt helemaal los gaan die nummers niet, maar toch is het eind bij deze twee heel bevredigend. Er is niet een instrumentale bombastische climax die je overdondert, maar wel een emotionele die je kippenvel bezorgt. Als je snapt wat ik bedoel. Het komt op mij over alsof de zanger naar het eind van deze nummers zijn ziel uitstort.
Emoties die ik in deze cd langs hoor komen zijn: wanhoop, verdriet, angst, bitterheid, boosheid en een vleugje berusting.
En natuurlijk moet ik dan ook even 'always malaise' noemen. Als er nummer is dat toch nog boven de rest weet uit te steken is het dit nummer.
In vergelijking met de vorige cd vind ik deze wat artistieker overkomen. Er is wat meer geprobeerd en dat pakt geweldig uit.

Interpol heeft op deze plaat inderdaad wat meer geprobeerd, om uit het stramien van de eerste albums te komen, en daarvoor verdienen ze wel wat credits.

Met de Pitchfork recensie kan ik het niet eens zijn, ze zijn erg negatief over de tweede helft van het album. Ze hebben wel gelijk dat het album wat deprimerend kan overkomen en dat er iets van zelfonderzoek in zit, lijkt me trouwens goed. Wat echt wel raar is, is dat ze de afwezigheid van troost of iets van een oplossing in de lyrics meewegen in de beoordeling. Ter vergelijking: de eerste twee platen van Joy Division laten ook niet echt een uitweg zien, maar scoren wel beide 10.0.

Zo in de wolken ik was van Antics in 2004, zo teleurgesteld ben ik van Interpol. Normaal gezien had ik deze 3 weken geleden al gekocht, maar mijn platenboer kreeg de vinylversie maar niet binnen. Ondertussen stond Interpol op de luisterpaal en kon ik zo proeven van de plaat die ik absoluut wou kopen. Van bij de eerste beluistering had ik het gevoel dat ze deze niet met hun volle goesting gemaakt hebben, dat dit een plaat was die ze contractueel moesten uitbrengen al hadden er geen materiaal voor. Natuurlijk komt de prachtige Interpol-sound regelmatig naar boven, maar deze keer is deze niet ondersteund door sterke songs. Na een 5-tal beluisteringen heb ik besloten om deze toch maar niet te kopen, maar wel de plaat van Philip Selway (Familial), ook op de Luisterpaal, maar wel iets dat na iedere beluistering beter wordt.

Valt dus mee beter mee dan ik verwacht had... de plaat op zijn geheel is zeker beter dan de afzonderlijke songs, da's misschien mijn grootste bemerking (positief & negatief).

Op zijn geheel een goeie plaat om te beluisteren, de flow zit wel goed tussen de nummers, en dan komen alle nummers wel goed uit, maar apart is het soms allemaal net niet.

'lights' is het typevoorbeeld daarvan: in het album vind ik het wel goed, apart vind ik het snel vervelen en zelfs wat irriteren. Je hoort allemaal mooie elementen in het nummer, maar op één of andere manier is het toch geen echt goeie song.

Favorieten op dit moment: barricade en memory serves.

Gisteren op de kop getikt en ben razend nieuwsgierig.

Gasten, op deze plaat staat alleen al 'Lights'. Hoe kan je daar iets op tegen hebben? Die song is werelds! Enthousiasme!

Ik heb deze plaat nu drie keer beluisterd, maar ik vind het eerlijk gezegd niets toevoegen aan de Interpol-discografie. Een leuk album, maar niet meer dan dat.

Het eerste album (en bij vlagen ook het tweede) had iets magisch, alsof je spontaan in een wereld werd ondergedompeld die Interpol heet. Bij deze heb ik dat totaal niet. De nummers kabbelen maar voort, zonder de belangrijke bezieling, waar deze band het voornamelijk van moet hebben. Het lijkt wel alsof ze op een zondagmiddag hebben beleefd dat er mensen voor hun raam voorbij liepen en op dat thema een album hebben gemaakt. Net zoals die onbekende mensen lopen ook de nummers van dit album voorbij, even anoniem en ongrijpbaar...

Dat Interpol een formidabele live-band is, staat voor mij buiten kijf, maar een dergelijk album verwacht ik gewoon niet van ze. Ik hoop dat ze in komende releases zich toch van hun betere kant laten zien. Waar is bijvoorbeeld die veelbepalende basgitaar? Hij is helaas veranderd in een begeleidingsinstrument, zoals in de normale wereld van hem wordt verwacht. Maar dergelijke verwachtingen horen niet bij Interpol!

kortom: saai, pretentieloos interpol-album. Het klinkt nog steeds wel als een (imitatie) Interpol-album, daarom nog 2,5 sterrren.

De bass is op dit album toch wel weer gewoon aanwezig, wat bij OLTA toch wel anders was.

Is voor mij toch de minste van Interpol, maar zeker niet slecht. Had voor mij niet de impact die de vorige 3 albums wel hadden. Light en The undoing zijn ijzersterk en ook Memory serves, succes en Try it on zijn weer heerlijk.

Kan me wel vinden in deze tekst. Misschien komt het gevoel nog.

Ik ga steeds meer van dit album houden, de nummers nestelen zich in mijn brein en daardoor wordt het rustiger om naar te luisteren. Ik hoop de volgende keer wel weer op een album vol Barricades. en minder de Try It On, All of the Ways en The Undoings!!

Een nieuwe TOTBL is het niet maar er staan zoals verwacht wel een aantal zeer mooie nummers op. Op de albums van Interpol staan altijd mooie nummers vind ik.
Het verschil tussen de albums vind ik de sfeer die het album geeft. Ik vond de sfeer van Antics en TOTBL het mooist. De sfeer van OLTA vond ik een stuk minder lekkerden, maar toch had het wel iets.
Bij deze nieuwe ontdek ik geen enkele sfeer, het is een beetje leeg, beetje plat, de cover is on interesand. Er is niks spannends aan. Kortom ''ik vind het album geen eenheid'' het lijken wel allemaal losse nummer achter elkaar gezet en klaar is kees.
Dat vind ik wel een bijhoorlijke domper aan dit album.
Voorlopig 3.5 sterren,
Light, All of the Ways en The Undoing vind ik wel geniaal.

prachtige plaat, voor mij de eerste Interpol plaat die me wel weet te raken. Memory serves, always malaise en the undoing mooiste nummers die ik in tijden gehoord heb. Doet me herhaaldelijk denken aan, en nu niet lachen, "The lamb dies down on Broadway" van Genesis. Ga nu de eerste 3 cd's ook maar eens herbeluisteren. Had ze graag live gezien in nov maar geef dan toch echt de voorkeur aan de beste live band die ik ken; New Model Army die hun 30ste verjaardag in Keulen vieren.

Tot nu toe: een dikke plus voor "Safe Without"! Tot nu toe is dit nummer het beste van de plaat. Aan andere nummers moet ik nog wennen denk ik.

Ook de leegte die je hoort is een bepaalde sfeer. Dat hoor ik er ook in terug. Daarnaast zijn er melancholische stukken en is het regelmatig triest en dreigend. Ook het artwork is daarom niet voor niets donker. Dat zijn veel negatieve emoties. Mogelijk schrikt dat sommige mensen af?
Deze sfeer zorgt er bij mij juist voor dat ik dit album wel een eenheid vind. Sterker nog: ik vind de sfeer en de samenhang juist zo goed aan dit album. Ik moet als ik deze cd draai ook steeds vaker kijken waar ik ook alweer zit: het voelt als één lange donkere trip, die daarbij wel regelmatig ook heel mooi is.

Want er staat inderdaad heel wat geniale muziek op. Afgezien van Try It On & All Of The Ways vind ik vrijwel elk nummer geniaal. Om er een paar uit te halen: Barricade (1 van de beste Interpol songs ooit), de single Lights en het geweldige The Undoing. Wat een mooi einde heeft dat nummer en dus dit album (please, please...).

Voor mij één van de beste albums van 2010.

Barricade vind ik echt veruit het allerslechtste wat Interpol ooit gemaakt heeft.

Maar voor de rest een prima album. Misschien minder dan de voorgangers, maar nog steeds goed.

Wat zijn de meningen toch verdeeld bij dit album en over de verschillende nummers. Echt opvallend meer dan anders. Hoe kan dat toch?

Inderdaad ik verbaas me er ook erg over, ik begrijp niet hoe je dit album zoooveel minder kan vinden dan elk ander album van Interpol, dezelfde elementen zijn aanwezig, Daniel Kessler's herkenbare gitaarspel, de zang van Paul Banks, zelfs de bas is op dit album weer aardig geweldig. Het enigste wat je anders zou kunnen vinden is, dat dit album donkerder en depressiever dan ooit is, je voelt de muren om je heen dichterbij komen, je kan er niet meer uitkomen, wat te doen, maar er is nergens een oplossing te vinden.
Ik hou van deze donkere kant van Interpol, echt geweldig, dit album verdient een dikke 5 voor mij.

Mooi gezegd, misschien is dat het toch wat sommigen afschrikt?

Qua sfeer zit het wel goed hoor, volledig akkoord! Afsluiter The Undoing is vb heel erg donker. Maar een memorabel album is dit gewoon niet. Memorabel is een spaarzaam woord wat wel mag gebruikt worden voor hun debuut. Buiten Lights zie ik geen klassieker in wording. Dit is nog altijd Interpol en nog altijd interessanter dan bands als Editors die makkelijker te behappen zijn door een groter publiek en ook minder donker klinken (hoewel velen dat net wel zullen vinden). Iemand die ik ken vind zelfs de nieuwe Customs beter. Tja, dan voel je het niet. Customs is voor de singletjes, Interpol is muzikaal toch stukken interessanter, het snijdt ook gewoon dieper.