Interpol - Interpol (2010)

Waar ik me een beetje aan erger is de vele overdubs van Banks' vocalen. Hij heeft nou niet bepaald het stemgeluid wat je graag in viervoud aanhoort... Ook klinkt het nogal rommelig hierdoor, zeker omdat de productie toch al niet je-van-het is.

Leuke plaat, maar ik ben bang dat hij zelfs minder is dan Antics, oftewel de minste Interpol-plaat tot nu toe.

Het enige nummer wat ik echt van begin-tot-eind kan waarderen is Safe Without. De rest is heel aardig, maar minder dan dat je van Interpol verwacht. Een aantal leuke melodieën hier en daar, maar weinig nummers die als geheel imponeren.

Al maanden ben ik in het bezit van kaartjes voor het concert in HMH in november 2010. Mij moet van het hart dat mijn enthousiasme danig getemperd is na het aanschaffen van het nieuwe album, dat straks ongetwijfeld integraal live de ether in wordt gesmeten. Wat is Interpol verworden tot een saai doorsnee gitaarbandje. Er zijn nog gebruikers die hiervoor 4 of 5 sterren uitdelen, maar geloof het of niet, er staat geen enkele track op dit album dat blijft hangen, en dat over pakweg 5 jaar nog een blik van herkenning zal opleveren. De ramsjbak is het lot van deze schijf. Met hun eerste album piekte de groep naar grote hoogte, maar het werd steeds minder. Vlakke, zeurderige en plichtmatige liedjes die mijn hart niet sneller doen kloppen. Willen de leden nog wel verder met elkaar ? Je zo bijna zeggen van niet. Enfin, het HMH concert gaat straks de doorslag geven. Wordt het zweten of aan de bar hangen?

Noem mij is een band, of artiest, dat qua kwaliteit echt beter is dan deze band, van deze tijd dan, ik kan namelijk weinig gitaar bandjes bedenken die beter zijn, wel in dezelfde soort muziek als Interpol natuurlijk.

Ik doe er nu toch nog een halfje bij. Ik vind hem eigenlijk ongeveer even goed als hun debuut. Het is echt zo'n album om 's nachts, met de koptelefoon op, te beluisteren.

De laatste minuut van Safe Without.

Ik snap ook echt niet hoe je dit doorsnee gitaarmuziek kunt noemen. Dat was bijvoorbeeld Antics toch veel meer dan deze.

Het heeft, zoals voor mij gebruikelijk bij Interpol, even geduurd maar hij is bij mij binnen. Toch weer een erg fijne plaat. Mooie opbouw in de nummers, met grote melancholie ingezongen. Genieten!!

Ja, een groeidiamant dus.
Ik had een hehoorlijke aanloop nodig- maar als hij dan
doorkomt dan worden alle nummers steeds beter.
Geen zwakke nummers - dat is het kenmerk van een top-CD

Leuk om te lezen dat een aantal users hier in dit album gegroeid zijn. Ik blijf 'm draaien en errug mooi vinden. Voor mij één van DE platen van 2010. Blijven draaien dus, zou ik zeggen.

7/10 valt uiteindelijk nog mee, maar dit verdient toch echt wel beter

Album uit mijn Itunes verwijderd. Interpol blijft voor mij persoonlijk een van mijn favoriete bands, maar dat is zeker niet op basis van dit ding. Dit rockt niet, heeft geen soul, dit heeft niks om het lijf, alleen maar ergerlijk om naar te luisteren. Niks groeidiamant

Heeft niks om het lijf, tja, het is geen recht voor je raap muziek meer zoals Antics, maar vergeleken met Our Love To Admire zit er echt niet zoveel verschil in, een nummer als Barricade zou je toch wel goed moeten vinden, of Summer Well, sorry hoor, maar ik begrijp het gewoon niet. Hoe kan je dit minder vind dan Our Love To Admire.

Ik snap het wel, ondanks dat ik dit een prima album vind klinkt hij wat onaf!! En ik vind dit album niet te vergelijken met elk ander van Interpol!

En hoe het dan wel moet laat de de band 22-20's horen op hun nieuwe cd Shake/Shiver/Moan :

YouTube - Shake, Shiver And Moan / 22-20s

YouTube - Latest Heartbreak - Live Studio Version

YouTube - 22-20s - Bitter Pills Live Studio Version

YouTube - 4th Floor - Live Studio Version

YouTube - 22-20s - Ocean

Ik snap oprecht niet, dat jij (en anderen) dit album niet af vinden klinken. Het is juist zo'n fraai compleet geheel. En het is juist goed te vergelijken met andere albums van Interpol: deze cd is Interpol in al haar vezels.
Ik blijf me verbazen over de vele (zeer) verschillende meningen en waarderingen bij dit album. Zelden zo gezien op Musicmeter.

@west, allereerst wil ik zeggen dat ik dit een heel fijn album vind. Maar ondanks dat bekruipt mij wel zo nu en dan het gevoel...er had iets meer in gezeten!! Maar juist dat gevoel vind ik ook wel weer interessant. Dubbel dat is mijn gevoel bij dit album...de ene keer zwijmel ik weg...de andere keer wacht ik op iets!!

De vierde van Interpol heeft al heel wat kritiek mogen slikken. Toch is het allesbehalve een zwakke plaat. Na het debuut sloeg Interpol een andere weg in, om met deze plaat weer dichter bij dat sterke debuut uit te komen. Alleen mis ik iets, deze plaat verveelt me sneller dan ‘Turn On The Bright Lights’. De stem van Paul Banks klinkt hier zeurderiger en slepender als nooit tevoren, en dat is voor mij niet bepaald een pluspunt. Met ‘Barricade’ staat er ook een knipoogje naar ‘Antics’ op deze titelloze, en ik vind deze minstens even goed als ‘Our Love To Admire’. Zo, heb ik ze nu alle drie vernoemd?

De eerste nummers zijn niet de sterkste van het lot. Vele bands openen met een paar knallers, om daarna te verzuipen in hun eigen ego, maar dat doet Interpol hier niet. Er staan toch enkele verborgen diamantjes op, zoals de afsluiter ‘The Undoing’ en ‘Try It On’. Het eerste echt sterke nummer op deze plaat is ‘Lights’; een donker nummer, representatief voor de albumcover, naar mijn mening. ‘Always Malaise (The Man I Am)’ ligt me dan weer een pak minder, ik vind het een vrij vervelend, soms zelfs irritant nummer, met die vocalen van Banks.. Daar erger ik me soms wel eens aan, maar dat valt allemaal nog wel mee. Echte miskleunen staan hier toch zeker niet op.

‘Interpol’ is een vrij ontoegankelijk album, met enkele catchy momenten, vooral in de eerste helft van de plaat. De tweede helft van de plaat is, nu ja, donkerder, ietwat minder voorspelbaar, spannender. De fraaie, enigszins enigmatische teksten zijn toch weer present, ze spreken me alleen wat minder aan. Al bij al toch een plaat die in z’n opzet slaagt: niet teveel klinken als andere Interpol-platen.

3,5 sterren

Ik heb lang tegen mezelf gezegd: Kom, wacht nou nog even met stemmen. Luister hem nog een paar keer en het wordt vanzelf wel beter. Zoals altijd. Albums van Interpol hebben tijd nodig. Die vat je niet in een keer. Dat is nog nooit zo geweest bij mij. Echter, inmiddels heb ik de plaat nog al 5 keer geluisterd (als het niet meer is) maar ik hoor het gewoon niet. Een van mijn grootste ergerpunten is hoe centraal de zang van Paul Banks is komen te staan in het muzikale schilderij. Banks zingt met meer emotie dan ooit tevoren, maar zijn stem is daar simpelweg niet geschikt voor. Ik irriteer me af en toe behoorlijk aan de zang op deze plaat.

Misschien is het voor een deel de verwachting die ik had voor dit album. Er werd gezegd: Een terugkeer naar het TOTBL geluid. Maar dit is een zuivere voortzetting van het OLTA geluid. Daar kunnen we het toch wel unaniem over eens worden denk ik? Niet dat dat nu meteen een kritiekpunt is van mijn kant. OLTA is een geweldig album. Ieder album tot nu toe veranderde Interpol een klein beetje van koers. Op Antics ging de nadruk nog meer op de gitaar liggen. Waarbij de liedstructuren soms wat meer recht-toe-recht-aan werden. Dit maakte de sound van Interpol echter wel toegankelijker. OLTA was de voornaamste toevoeging de rust. De bas invloeden kwamen op de achtergrond. De zang werd wat gevoeliger. Een nummer als Pioneer to the falls had op TOTBL niet gekund, en een PDA niet op de derde. Terug van dit zijspoor vind ik dat de kleine veranderingen die ook op dit album te horen zijn voor de verandering niet positief uitpakken. Succes heb ik na enige tijd nog wel weten te waarderen. Veel daarop volgende nummers helaas niet. Het zijn zo nu en dan veel te lang uitgesponnen nummers (Memory Serves, Lights, Safe Without) die veel te eentonig zijn en op den duur een pure herhaling van zetten wordt. Waar ik Interpol normaal altijd de hemel in prijs vanwege de geniale outtro's (PDA, The New, Public Pervert) zit ik hier tegen het einde van een willekeurig nummer vooral te wachten tot het eindelijk voorbij is.

Waarbij ik op mijn volgende punt kom: Te weinig originele ideeen. Te weinig rifjes die me bij de kladden grijpen. Te weinig cynische/surrealistische teksten van Banks. De bas is terug maar de geniale lijntjes niet echt. Waarom gaat de bas niet meer zo tekeer als op een Obstacle 1? Of als op Narc? Goed, een vergelijking met TOTBL moet ik ook eens mee ophouden, maar ook vergeleken met de voorganger mis ik gewoon het een en ander. Zelfs OLTA heeft van die landmark nummers die voorgoed in het muzikale landschap poseren. Deze plaat heeft geen Pioneer, geen Scale, geen Mammoth, geen Lighthouse. Een vriend van me zei pas: Luister dan nog eens naar Always Malaise, dat is toch echt een briljant nummer. Ook daar zie ik het niet in. Zou het dan toch allemaal nog op zijn plaats moeten vallen bij mij? Ik ben bang van niet.

Dit zijn mogelijk 2 redenen waarom er zo verschillend gedacht wordt over deze plaat. Ik vind de stem van Paul Banks juist meeslepend op dit album, in plaats van zeurderig. Daarnaast kan de donkerte van de plaat het voor sommigen ontoegankelijk maken. Anderen vinden dat juist fraai en spannend klinken. Vandaar de (zeer) uiteenlopende meningen en beoordelingen van Interpol 2010.

Is dit nu echt een donkere plaat?? Ik weet het niet?? En ontoegankelijk?? Ik weet het niet??

Maar ook ik blijf het mooi vinden!!

YouTube - Interpol Success @ KCRW

YouTube - Interpol - Summer Well @ KCRW

YouTube - Interpol performing "Lights" - KCRW's Berkeley Street Sessions

YouTube - Interpol - Try It On + Barricade @ KCRW

antics is het eerstealbum dat ik van interpol heb aangeschaft. daarna snel totbl gekocht. Wat mij betreft twe top platen. Our love to admire vond ik al iets minder(nog steeds aardig) Met het 4e album heb ik tot mijn spijt heel weinig. het blijft niet hangen. Ik probeer het nog steeds want het blijft wel interpol... Ik denk dat het voor mij vooral het gebrek aan tempo in de nummers is. Mij iets te stroperig

Dit is voor mij echt de domper van 2010, ik vind er niet veel aan, hij moet waarschijnlijk nog groeien maar ook de sfeerloze productie maakt het er niet beter op.

Echt slecht vind ik hem niet - zeker de eerste vier nummers kunnen mij meer dan bekoren - maar van Interpol verwacht ik toch meer. Na een instant-klassieker met TotBL en dan nog twee voltreffers, is dit toch wel een lichte teleurstelling. De sound op zich spreekt mij wel aan - klinkt lekker donker - maar de vaart zit er niet echt in, ik vind het moeilijk om 'm in een keer uit te luisteren. En Barricade vind ik bovendien een nogal inspiratieloos singeltje, terwijl nummers als Memory Serves of Lights misschien iets minder toegankelijk, maar o zo veel beklijvender zijn.

Lights is voor mij het beste nummer van Interpol!! Ik weet het nu zeker.

Wat een heerlijke plaat weer van Interpol!

Ik vind dat er eigenlijk niet zo veel verschil zit in de vier platen van Interpol. Er zitten wat verschillen in de productie maar de echte "Interpol sound" is duidelijk herkenbaar. Strak, melodieus, donker en elegant. Na de eerste secondes van Success herken je Interpol meteen. Geen wezenlijke verschillen met de voorgangers zoals bij bijvoorbeeld Editors, een band waar Interpol vaak mee werd vergeleken.

En gelukkig maar want ik hou van deze sound en van Interpol.
Het album begint sterk met Success en Memory Serves maar het feest begint pas echt bij het oh zo mooie Summer Well. Mijn favoriete nummer van deze plaat.
Pas bij Try It On zakt het iets in. Een irritant repetitief piano riedeltje opent het nummer. Gelukkig valt dit later in het nummer minder op en wordt het zowaar nog een lekker nummer ook.
All of the Ways is weinig bijzonder maar nog wel goed.
The Undoing doet mij helemaal niks. De Spaanse lyrics passen niet in het nummer en muzikaal vind ik dit ook het minste nummer van deze plaat.
Al met al vijf erg sterke nummers en twee wat mindere nummers en de rest gewoon goed.

4 sterren!

Ik vind 'm ook licht tegenvallen. Een beetje vlak, hier en daar ontbreken tempo en bezieling. En dan wordt de muziek van Interpol ineens traag en sleept het zich voort. Wel een paar aardige songs. Voor mij springen 'Always Malaise' en 'The Undoing' er wel uit. Daar zit afwisseling in en dat verrast dan weer wel.

Had het eigenlijk veel slechter verwacht, kan er mij wel nog in vinden, haalt zeker niet het niveau van TOTB of OLTA, maar is al bij al nog vermakelijk.

Deze plaat vind ik maar mwaaaa eigenlijk. Ik had gehoopt op echt weer een hele goede Interpol plaat als TOTBL maar helaas. De opener van deze plaat vind ik wel erg sterk maar het album wil niet echt op gang komen, dat is een beetje het hele ding zegmaar. Misschien dat ik er nog een halfje bij doe maar tot nu toe vind ik het een vrij matige plaat. Jammer!

Interpol blijft maar afglijden. Een enkele opleving (Lights, Always Malaise, Undoing) daargelaten ben ik na een vijftal luisterbeurten nog altijd ontgoocheld. Met name saaie, zeurderige liedjes als Memory Serves en All of the Ways kunnen mijn goedkeuring absoluut niet verdragen.

Ik zet TotBL nog maar eens op...

Memory Serves word nu toch wel echt een vervelend nummer. grappig want in het begin was het naar mijn mening wel het beste nummer van de LP.

Ik was in het begin ook nogal sceptisch, maar nu ik hem al wat vaker beluisterd heb, kan ik hem toch al wat meer smaken. Hij komt nog altijd niet tot aan de enkels van zijn drie voorgangers (maar anderzijds; er zijn maar weinig platen tout court die tot daar geraken), maar sommige nummers (Succes, Lights, Always Malaise - dat nogal zwakjes begint, maar toch stevig groeit) zijn toch van een bijzonder hoog niveau. Een plaat met pieken en dalen.

Vincent *fluistert* "ik vind deze plaat eigenlijk veel beter dan ToTBL!"