Ray LaMontagne and the Pariah Dogs - God Willin' & the Creek Don't Rise (2010)

Toen ik Till the Sun Turns Black voor het eerst hoorde was ik ontroerd en besefte dat het album me te pakken had. Dat werd na verloop van tijd zeker niet minder en Ray LaMontagne kon zich daarmee vervoegen tot het rijtje artiesten dat ik niet uit het oog wil verliezen.
Niet vreemd dus dat ik God Willin' & The Creek Don't Rise tot een album reken waar ik zeker naar uitkeek.
Het moet gezegd: het raakt me nu niet zo als indertijd. Sterker: ik heb tot nu toe nog niet zo veel feeling met de uptempo nummers, zeker als het country-geluid wat sterker aanwezig is. Dan doet zelfs de stem van LaMontagne me een stuk minder en dat is opmerkelijk.
Gelukkig staan er meer dan voldoende mooie nummers die me nog wel raken op dit album en zijn dat dus vooral de langzamere ballads die ik nog steeds heel erg mooi vind. Tel daarbij op dat het ook zo kan zijn dat naarmate er meer LaMontagne te beluisteren valt het steeds moeilijker gaat worden voor de nieuwe releases die moeten wedijveren met ouder werk. Uiteraard moet dit album gewoon op zichzelf beoordeeld worden en dan rest mij maar één conclusie: wederom een prachtig album dat misschien nog wat tijd nodig heeft en als die tijd niet veel extra's meer oplevert dan is dit slechts een klein stapje minder in mijn oren maar slecht is het allerminst. Van mij mag deze man ons nog een hoop mooie liedjes voorschotelen.

Ik had wat lagere verwachtingen van de nieuwe Ray LaMontagne na jouw review. Maar dit keer kan ik me niet vinden in jouw mening. Ik had deze kritiek eerder kunnen volgen bij zijn vorige album: Gossip in the Grain. Nu heb ik het geluk dat dit album me wel vol raakt en ook de stem van Ray zorgt weer ouderwets voor kippevel. Niet alleen bij de langzamere ballads maar ook bij de wat meer uptempo country nummers.

Er staan echt een paar juweeltjes op dit nieuwe album. Het wat meer uptempo For the Summer, met geweldige gitaarsolo (!), is tegelijk ook zo breekbaar en zo mooi. Ook het tweeluik Are We Really Through / This Love is Over is ontroerend mooi. Beg Steal Or Borrow is weer eens heel wat anders, maar mag er zeker ook wezen. Eigenlijk staat er geen minder nummer op dit album.

Fantastisch dat Ray weer zo'n plaat heeft weten te maken.

Met 'Repo Man' opent deze plaat toch enigszins verrassend; een uptempo nummer van ongeveer zes minuten funky gitaar- en drumwerk, in combinatie met de soulvolle, hese stem van Ray LaMontagne. Deze opener maakt ook meteen duidelijk dat de begeleidingsband van LaMontagne meer dan degelijk is.

Country-invloeden zijn ook te horen op deze plaat, zoals op 'New York City's Killing Me', over de verpletterende drukte van de grootstad; het titelnummer en het vrolijker klinkende (maar laat je niet beetnemen) ‘Beg, Steal Or Borrow’. Bij countrymuziek hoor ik echter liever een rauwe, door goedkope whisky gesmeerde stem, dan het fluisterende, betoverende stemgeluid van LaMontagne.

‘Are We Really Through’ bevat ook country-invloeden, maar dan een pak minder, zodat dit me een pak beter afgaat in combinatie met LaMontagne. Het gevoel dat ik bij deze song heb, is dat er constant een mondharmonica op de loer ligt, maar die komt er uiteindelijk niet aan te pas. Beetje jammer, maar goed. Het klinkt allemaal wat depressiever dan op voorgaande nummers (“Is there no one who would catch me if I fall?”).

‘This Love Is Over’ klinkt wat meer soul, wat meer zoals eerder werk. Prima nummer, maar hij heeft sterkere nummers als dit op zijn actief staan (pluis z’n eerste twee worpen maar eens na!). ‘Old Before Your Time’ is weer wat meer country, en LaMontagne probeert ook country te klinken, maar hij is simpelweg geen countryzanger. Gelukkig stoort dat niet echt, het is altijd prettig om naar hem te luisteren. En de band, die doet het ook erg goed. Prettig in het gehoor liggend getokkel, dat niet echt gaat vervelen. ‘For The Summer’ is een erg leuk tussendoortje, waarin de mondharmonica dan toch z’n intrede doet. Ik vind het toch altijd prettig om het instrument te horen, en voor mij persoonlijk voegt het meestal iets toe aan een plaat, zo ook hier, maar dan vooral op het volgende nummer.

Dat is ‘Like Rock & Roll And Radio’, en dat wordt meteen lieflijk ingezet met de door mij zo geliefde mondharmonica. Een ingetogen song, een beetje zoals ‘Are We Really Through’, waar ik deze mondharmonica miste. Hier is ie er dus bij, en het resultaat is simpelweg de beste song op deze plaat. Wil je een bewijs van de songwritingtalenten van deze man? Zoek dan de lyrics eens op van dit nummer. Ik vind het prachtig, ondanks de trieste ondertoon van z’n woorden. De vraag “Are we strangers now?” zadelt me werkelijk op met een brok in de keel, en ook poëtisch kan deze jongen wel wat: “Is it deeper over time; like the river that is windin’ through the canyon”.

Zoals de plaat uptempo opent, sluit die ook af. Wel een pak meer country dan ‘Repo Man’, dit nummer, getiteld ‘Devil’s In The Jukebox’. Er vloeien een paar stijlen samen in deze song; country, soul, blues. Toch heb ik het idee dat dit meer iets is voor een krachtige, doorleefde stem. Een Howlin’ Wolf of zo.

Mijn conclusie is dat dit een plaat is zonder echte missers, zoals alle platen van LaMontagne eigenlijk, en met een paar hoogtepunten (‘Are We Really Through’ en ‘Like Rock & Roll And Radio’ dan vooral), maar er wordt toch een beetje veel met verschillende stijlen gesmeten. Ik apprecieer ’s mans ambitie en experimentatiedrift, z’n muziek zal in ieder geval niet snel saai worden, maar ik hoor LaMontagne liever doen wat ie het best kan, en dat zijn de nummers die ik al aanhaalde als de hoogtepunten. Jawel, de ingetogen pareltjes dus.

3,5 sterren

4e album van Ray Lamontagne en eerste na de breuk met de producer van de vorige 3 Ethan Johns en met nieuwe begeleidingsband.

Het openings nummer Repo Man klint lekker funky en met ray's rauwe soulstem begint het album in iedergeval veel belovend.(zal mijn wens dan uitkomen dat Ray met een Funky Root's / Soul album komt)

Met nummer 2 New York City's Killing Me slaat de stemming van het album gelijk om van funky uptempo gaat het naar lome jaren 70 folk-rock die mij doet denken aan oa The Band, Manassas en ook wel Lynyrd Skynyrd. In de verte hoor ik zelfs invloeden van Ryan Adams en 16 Horsepower door klinken. Het is wel een schitterend nummer waar de "pijn" duidelijk hoorbaar is in de mooie hese stem van Ray.

Die jaren 70 Folk-Rock, Westcoast sound blijft de rest van het album de boventoon voeren. Zo ook op het titel nummer loom gitaar spel op een rustig tempo.
Beg Steal Or Brrow is van een zelfde nivo als zijn voorganger.
Op Are We Really Through word het tempo nog wat terug geschroeft wat een mooie ingetogen ballade oplevert.
This Love Is Over is eveneens een mooie ballade met weer die kenmerkende "pijn" in Ray's stem en zeer gecontroleerde zachte uithalen.
Old Before Your Time heeft zowaar "Country Noir" invloeden en bij For the Summer is er een mooie bij rol weggelgd voor de mondharmonica.
Met diezelfde mondharmonica begint Like Rock and Radio waarbij Ray's stem heel erg goed uit de verf komt in het voor de rest ingetogen gespeelde nummer.
De afsluiter van het album Devil's in the Jukebox is een Blues achtig nummer dat mij beelden van de Mississippi op mijn netvlies doet projecteren.

Het is niet het album geworden wat ik gehoopt had dat het zou worden, maar het is een schitterend Roots album geworden dat geheel de sfeer van de jaren 70 Folk-Rock uitademd.
Ray's rauwe hese stem komt zeer goed tot zijn recht op dit album.
Dit album is wederom een degelijke goed verzorgde en uitgebalanceerde Roots/Folk plaat geworden.

Het is voor mij wel een groeialbum denk ik, ben er nog niet helemaal over uit of dit nu van een minder, van het zelfde of van een hoger nivo is dan zijn vorige 3 albums.
Voorlopig hou ik het op 4*

Het was niet direct echt als kritiek bedoeld, het viel me alleen maar op, ik heb ook liever dit dan dat een artiest alleen maar aan het ouwehoeren is. En we weten inmiddels wel dat R Lamontagne daar niet de persoon naar is.., wat hem uiteindelijk alleen nog maar bijzonderder maakt.

Wat ik eigenlijk ook bedoel met het contact onderling, die was er bijna niet, maar hij stelde ze wel heel oprecht voor als zijn vrienden.

Wat het belangrijkste was, was dat het een heel erg goed optreden was, en daar ging ik voor..