Ray LaMontagne and the Pariah Dogs - God Willin' & the Creek Don't Rise (2010)

Klinkt na een eerste luisterbeurt erg goed, de band is ook uitstekend. Mis wel een beetje het rauwe randje in Ray's stem tot nu toe maar dat is persoonlijk. Lijkt me wel een groeiplaatje te zijn.

Bij het eerste nummer dacht ik even 'oei', als dit maar goed gaat, bonte country heeft Ray toch niet nodig. Het blijkt een uitschieter te zijn, de rest is zoals we 'm min of meer kennen, en waar ik dol op ben. Ik vereenzelfig me zó met die stem, dat ken ik van geen enkele andere muzikant, ik voel het helemaal. Weer een tien.

Die stem lijkt erg op die van Gomez.

Ik had wat lagere verwachtingen van de nieuwe Ray LaMontagne na jouw review. Maar dit keer kan ik me niet vinden in jouw mening. Ik had deze kritiek eerder kunnen volgen bij zijn vorige album: Gossip in the Grain. Nu heb ik het geluk dat dit album me wel vol raakt en ook de stem van Ray zorgt weer ouderwets voor kippevel. Niet alleen bij de langzamere ballads maar ook bij de wat meer uptempo country nummers.

Er staan echt een paar juweeltjes op dit nieuwe album. Het wat meer uptempo For the Summer, met geweldige gitaarsolo (!), is tegelijk ook zo breekbaar en zo mooi. Ook het tweeluik Are We Really Through / This Love is Over is ontroerend mooi. Beg Steal Or Borrow is weer eens heel wat anders, maar mag er zeker ook wezen. Eigenlijk staat er geen minder nummer op dit album.

Fantastisch dat Ray weer zo'n plaat heeft weten te maken.

Ik ben ook zeer enthousiast over dit album, wat mij betreft is dit zijn beste.

Heb je dan wel naar Till the Sun Turns Black geluisterd? Dat is naar mijn idee zelfs nog mooier dan dit album.

Ja ik ken al zijn albums, Till the Sun Turns Black is ook mooi maar ik vind deze toch iets beter.

Ik ga ze morgen maar eens na elkaar draaien. Bepaald geen straf.

Ik heb hem misschien wel 10 luisterbeurten gegeven en vervolgens op mijn telefoon "geblend" met zijn vorige albums. Opvallend was dat ik de nummers van dit album gemiddeld genomen beter vond dat de rest van zijn nu al geweldige oeuvre. Eigenlijk zou ik deze test over een jaar nog eens moeten doen omdat dan de nieuwigheid er van af is. Maar nu kan ik niet anders dan 4.5* geven omdat dit album zijn allerbeste is tot nu toe en Ray bij mij nog nooit onder de 4 heeft gezeten.

Nu maar wachten op de onvermijdelijke 5 sterrenplaat die hij vast en zeker nog ooit gaat maken; wat een unieke en fantastische stem heeft hij toch. Doorstaat tevens de kippenveltest.

Verdorie zeg: hij doet het weer, die Ray! Het zonnetje schijnt en ik heb God Willin' & The Creek Don't Rise hard aanstaan en het grijpt me bij de strot. Wat een mooie intense muziek heeft hij weer geschreven en inderdaad: wat een prachtige stem heeft die man toch. Ik voel me weer, zoals toen ik met een R.V. door het westen van the U.S.A. toerde met mijn meisje en hard de plaatselijke country rock radio aanhad. Zo word je dus ook door dit nieuwe album weer volledig weggeblazen!

Leuk voor Ray is dat hij nu ook groot commercieel succes heeft. In the U.S.A. staat dit album op 1 (!) in the iTunes en Amazon album lijst. Ook zijn er veel (zeer) positieve reviews, waaronder in the L.A. Times. Daar wordt zijn stem als volgt omschreven: "Ray LaMontagne's voice is like sea salt caramel: smooth, thick and sticky, with a little bite." Bij zijn concert zeiden we: "fluwelen schuurpapier".

Een overzicht van de reviews:
"Critics are raving over the newest addition to LaMontagne's canon. The New York Daily News' 5 star review says the album is, "one of the stand out releases of the year" and says LaMontagne "approaches Van Morrison's greatest leaps into the mystic." Associated Press calls it, "one of the year's best" while the Boston Globe calls it "an absolute gem." Both the Los Angeles Times and USA Today give the album 3 1/2 stars (out of 4)."

wat is "like rock & roll radio" toch een zaaalig nummer! Hij weet me toch steeds weer te raken die man.

dat belooft , hij is nu besteld maar ik wacht nog op een mail dat hij onderweg is , ook mijn vrouw is zot van de stem van Ray , dus dat wordt genieten begin september van deze cd !

Beaster, hij is in Nederland al gewoon uit en te koop in de (internet-)winkels. Hoef je niet meer zo lang te wachten.

Ondanks het feit dat ik nog steeds vind dat dit album niet de impact op mij heeft die 'Till the Suns Turns Black indertijd wel op me had gooi ik er toch een halfje bij: misschien krijg ik hierdoor een wat minder strak onderscheid tussen de LaMontagne albums onderling, maar leg ik het album naast releases van andere artiesten dan is het gewoon nodig
Want ook die mening blijft: hij slaagt er telkens weer in om erg mooie muziek af te leveren. Nog steeds geef ik trouwens de voorkeur aan de rustiger nummers.

Ray LaMontagne begrijpt dat je soms wat moet veranderen. En hoewel dit nu niet zo'n schokkende verandering is (hij creëert tenslotte niet een nieuw genre of zo iets dergelijks), het werkt wel. Zijn stem leent zich zo goed voor de muziek. Dat rauwe past naadloos.

New York City's killing me is zo'n liedje dat niet nieuw is (klinkt als een Harry Nilsson nummer), maar allemachtig wat is het goed. En zo, met country/roots/folk begeleiding, maakt Ray een plaat die staat. Alleen al dat tweede deel van de titel; The creek don't rise ...pff, dat spreekt toch al tot de verbeelding....

Ik sluit me aan bij Fish... Geen wereldschokkende verrandering op muzikaalgebied maar Ray Lamontagne breidt met deze plaat zijn klankenassortiment uit met een reeks heerlijke Countrygetinte nummers...

Deze plaat ga ik echt zsm kopen/bestellen! Echt geweldig! Zoveel goede nummers, wel moet ik bekennen dat ik altijd gelijk skip naar track 2. Niet dat ik track 1 niks vind, maar daarna wordt het pas echt magistraal!

Check ook deze live uitvoering!

Dat idee had ik eerst ook, maar ik ben blij dat ik het niet gedaan heb. Repo Man moet je echt aan wennen, maar vind ik inmiddels ook echt goed. Alleen Old Before Your Time vind ik 'gewoon' goed, de rest van het album is echt geweldig.

Bij mij went het maar niet..... vandaag wel op cd binnen en dat is toch altijd weer net even leuker

Hier net hetzelfde 1e song is niet slecht maar de reeks songs erna zijn gewoon beter... Vooral New Yorke City is Killing me

Elke keer als ik dat nummer hoor staat het kippenvel op mijn armen in positieve zin. En daarna komt er nog zovéél moois, geweldig.!

Heb jij ook het fraaie digipak met foto's van huis van Ray + omgeving? Nu snap ik waar hij (ondermeer) zijn inspiratie vandaan haalt... Dan zou ik ook zingen: gotta get out of NY City. Die 'Still Photography' is trouwens gemaakt door ene Tobias LaMontagne.

PS: ik ben om: net als Till The Sun Turns Black geef ik ook dit album van Ray 5,0*
Hoe mooi kan muziek zijn, al helemaal als buiten de zon schijnt en tegelijkertijd God Willin' zich unfolds door de boxen?

Klein beetje groeiplaat is het wel. Twijfelde nog een beetje bij de eerste luisterbeurt, maar nu laat hij me niet meer los! Héérlijke plaat!

Ook ik skip Repo Man vaak, al is het wel een steengoed nummer. Er staat simpelweg geen slecht nummer op de plaat.

Horen meer mensen trouwens John Denver invloeden in 'Old Before Your Time'?

En bij 'For the Summer' moet ik toch steeds aan 'Fire and Rain' van James Taylor denken........

Hoedanook een prachtplaat!

Nu te luisterpalen.

3VOOR12 Speler - 3voor12.vpro.nl

Wat een prachtige plaat is dit zeg. Na meerdere luisterbeurten begint dit echt indruk op me te maken met This Love Is Over als absoluut hoogtepunt. Tranentrekkend mooi. 0,5 omhoog!

Het is een fijn plaatje geworden maar hij ligt misschien wel te makkelijk in het gehoor. De band speelt fantastisch en de stem van Ray Lamontagne past goed bij de muziek. Maar waar is nu dat rauwe randje dat zijn vorige cd's een behoorlijk extraatje gaf ten opzichte van deze plaat?
Goed maar gemiddeld, daar houd ik het op.

De flarden muziek die ik van dit album heb gehoord klinken erg goed, hier gaan we maar eens achteraan.

Van de week binnen gekregen en niet uit mijn cd-spelert te branden!
Wat betreft track 1. Die loopjes zijn wel echt lekker, allen ik zet deze muziek vaak speciaal op voor die 'Ray Lamontagne-feel' die gedragen, zielverwrochtende, hartverscheurende, dromerig rauwe, en tegelijk leed-verzachtende sound van hem. En zo'n track als Repo Man heeft die 'feel' niet zo sterk, en is als eerste track makkelijk te skippen naar gelijk een knaller als New York, die die 'feel' wel onwijs heeft.
Toppertje dit hoor!

Inderdaad een topper! Van "New York City's Killing Me" krijg ik nog steeds kippenvel, wat een fantastisch nummer. Dichtbij de plaat van het jaar wat mij betreft.