Ray LaMontagne and the Pariah Dogs - God Willin' & the Creek Don't Rise (2010)

Bril-fucking-jant! Na trouble, till turn the sun turns black, gossip in the grain is God willin weer een meesterwerk! 4x scheepsrecht.
De man combineert een fantastisch stemgeluid met mooie sfeervolle muziek en fantastische lyrics. Is live nog een klasse beter dan op de albums! Maakt voor mij dat ie 1 vd meest talentvolle singer-songwriters is van dit moment. Je zou kunnen zeggen dat vernieuwing een kritiekpunt is maar ik vind dat ie het simpelweg niet nodig heeft. Durf nog wel een stapje verder te gaan. als ie dit niveau tot in lengte van jaren vol kan houden schaart ie zich straks tussen dylan, young etc

Met 'Repo Man' opent deze plaat toch enigszins verrassend; een uptempo nummer van ongeveer zes minuten funky gitaar- en drumwerk, in combinatie met de soulvolle, hese stem van Ray LaMontagne. Deze opener maakt ook meteen duidelijk dat de begeleidingsband van LaMontagne meer dan degelijk is.

Country-invloeden zijn ook te horen op deze plaat, zoals op 'New York City's Killing Me', over de verpletterende drukte van de grootstad; het titelnummer en het vrolijker klinkende (maar laat je niet beetnemen) ‘Beg, Steal Or Borrow’. Bij countrymuziek hoor ik echter liever een rauwe, door goedkope whisky gesmeerde stem, dan het fluisterende, betoverende stemgeluid van LaMontagne.

‘Are We Really Through’ bevat ook country-invloeden, maar dan een pak minder, zodat dit me een pak beter afgaat in combinatie met LaMontagne. Het gevoel dat ik bij deze song heb, is dat er constant een mondharmonica op de loer ligt, maar die komt er uiteindelijk niet aan te pas. Beetje jammer, maar goed. Het klinkt allemaal wat depressiever dan op voorgaande nummers (“Is there no one who would catch me if I fall?”).

‘This Love Is Over’ klinkt wat meer soul, wat meer zoals eerder werk. Prima nummer, maar hij heeft sterkere nummers als dit op zijn actief staan (pluis z’n eerste twee worpen maar eens na!). ‘Old Before Your Time’ is weer wat meer country, en LaMontagne probeert ook country te klinken, maar hij is simpelweg geen countryzanger. Gelukkig stoort dat niet echt, het is altijd prettig om naar hem te luisteren. En de band, die doet het ook erg goed. Prettig in het gehoor liggend getokkel, dat niet echt gaat vervelen. ‘For The Summer’ is een erg leuk tussendoortje, waarin de mondharmonica dan toch z’n intrede doet. Ik vind het toch altijd prettig om het instrument te horen, en voor mij persoonlijk voegt het meestal iets toe aan een plaat, zo ook hier, maar dan vooral op het volgende nummer.

Dat is ‘Like Rock & Roll And Radio’, en dat wordt meteen lieflijk ingezet met de door mij zo geliefde mondharmonica. Een ingetogen song, een beetje zoals ‘Are We Really Through’, waar ik deze mondharmonica miste. Hier is ie er dus bij, en het resultaat is simpelweg de beste song op deze plaat. Wil je een bewijs van de songwritingtalenten van deze man? Zoek dan de lyrics eens op van dit nummer. Ik vind het prachtig, ondanks de trieste ondertoon van z’n woorden. De vraag “Are we strangers now?” zadelt me werkelijk op met een brok in de keel, en ook poëtisch kan deze jongen wel wat: “Is it deeper over time; like the river that is windin’ through the canyon”.

Zoals de plaat uptempo opent, sluit die ook af. Wel een pak meer country dan ‘Repo Man’, dit nummer, getiteld ‘Devil’s In The Jukebox’. Er vloeien een paar stijlen samen in deze song; country, soul, blues. Toch heb ik het idee dat dit meer iets is voor een krachtige, doorleefde stem. Een Howlin’ Wolf of zo.

Mijn conclusie is dat dit een plaat is zonder echte missers, zoals alle platen van LaMontagne eigenlijk, en met een paar hoogtepunten (‘Are We Really Through’ en ‘Like Rock & Roll And Radio’ dan vooral), maar er wordt toch een beetje veel met verschillende stijlen gesmeten. Ik apprecieer ’s mans ambitie en experimentatiedrift, z’n muziek zal in ieder geval niet snel saai worden, maar ik hoor LaMontagne liever doen wat ie het best kan, en dat zijn de nummers die ik al aanhaalde als de hoogtepunten. Jawel, de ingetogen pareltjes dus.

3,5 sterren

@ AOVV: Als je zo gek op een mondharmonica bent kun je beter een plaat van Toots Tielemans kopen.

Als Ray LaMontagne een plaat met alleen ingetogen nummers zou maken, vinden veel anderen dat juist weer te eentonig. Ik zag gisteravond een concert van hem en dan zijn vaak de ingetogen nummers ook de hoogtepunten. Maar tussendoor wat meer uptempo werk zorgt op zo'n concert en ook op dit album voor de broodnodige afwisseling. Bovendien komen de ingetogen nummers dan beter tot hun recht.

Laten we zeggen dat de weg die hier wordt ingeslagen me goed bevalt, en me eerlijk gezegd al nieuwsgierig maakt naar wat hij volgende keer weer gaat doen. Je hebt natuurlijk wel ergens gelijk dat die afwisseling heel belangrijk is. Toch hoor ik 'm liever die ingetogen nummers doen, en misschien komen die inderdaad beter tot hun recht tussen wat uptempo werk. Zo had ik het nog niet bekeken, bedankt voor het inzicht west

@ Shangri-la: Ik heb veel respect voor Toots, maar dat is natuurlijk een heel ander soort muziek. Bij Toots staat de mondharmonica centraal, hier is het eerder een middel om een song in te kleuren. Toch bedankt voor de suggestie

Ray LaMontagne... 4 albums en op elk album wel 1 moment waarop je zegt van 'Jezus, man, fantastisch...'

Jolene, Be HEre now, I still care for you en hier, voor mij God Willin' & the Creek Don't Rise.

Ik dank nog steeds de fantastische documentaire 'Live from Abbey road' waar ik hem heb ontdekt.

Ok, de nummers gaan op het einde wat zwaarmoedig klinken maar van mij mag hij er duizend maken. Ze klinken niet even fantastisch maar in elk van de nummers vind je wel iets dat je raakt. En dat is de kracht van Ray LaMontagne.
Zowel tekstueel, melodisch als muzikaal telkens doordacht en gedrenkt in emotie. Zo mag hij nog jaren doorgaan.

Toch nog één van de weinige artiesten die verschillende uitdagingen zoekt en de muziek op de eerste plaats stelt.
Mond dicht en luisteren...

Ik vind het een mooie recensie Exhaustedm, alleen vind ik jouw cijfer van 3,5* er niet echt bij passen. Hoe ben je daarbij gekomen?

Merci west,

Moest inderdaad een 4 zijn! Till the sun turns balck is nog steeds zijn beste. En ik had hem nog maar 2 keer beluisterd. Ondertussen is het album al wat sterker geworden na een beluistering meer. Dus 4 . Daar blijft het bij.

Fijn dat West de stemmen een beetje in de gaten houdt, zodat het gemiddelde niet te veel inzakt!

inderdaad na 3 albums en dan dit uitbrengen wederom een meesterwerk. ik ben met de meeste eens dat zijn 2 album zijn beste plaat is. maar ojee wat is dit opnieuw weer een fijne plaat. Heb de beste man al 2 keer live gezien en kwa performances is hij live onovertroffen. heb hem 4,5 ster gegeven heerlijk dit

Graag gedaan! Op naar de 4,0 sterren & beyond...

Vandaag binnen gekregen, wel jammer dat het weer zo'n kartonnen klote hoesje is. Maar ja, de inhoud is i.i.g. geweldig.

Wat is dit een fantastisch album.

Godallejezus, wat is deze plaat goed geproduceerd.

WAUW. Wat is dit een fantastische plaat. Als er een verschil is tussen deze en zijn vorige platen, is het wel dat deze zo mogelijk nog meer emotie bevat. Prachtig geschreven, mooie muziek en een echt huilmoment heb ik al met deze plaat gehad (For the Summer, wat een wereldnummer!). Vijf sterren dus!

Damn, wat een top plaat heeft Ray afgeleverd. Onafgebroken in mijn cd speler. Voor mij plaat van het jaar 2010. En ik denk niet dat er nog wat beters gaat komen. Top!

Helemaal mee eens, dit is een absoluut meesterwerk. Tevens een van de weinige platen (zo niet de énige) uit 2010 die ik met grote regelmaat door de huiskamer laat schallen. Hij gaat niet niet gauw vervelen, wat vaak wel het geval is met platen die ik op het eerste gehoor al mooi vind.

Prachtig! Ik ben vooral helemaal weg van Beg Steal Or Borrow.

Ondanks mijn eerdere kritieken, hij wordt inderdaad elke keer beter! Half puntje erbij voor Ray en zijn Pariah Dogs!

Erg goed album! ik denk een groeiertje, de stem van Ray vind ik echt fantastisch op zijn plaats hier en is intiem en perfect getimed!
Favorieten zijn beg steal or borrow en are you really though.

Zeker weten een groeiplaat, maar erg veelbelovend!
Inmiddels al meerdere malen beluisterd, maar het blijft nog steeds een beetje "wennen". Toch valt niet te ontkennen dat dit weer een hele sterke plaat van Ray is. Opnieuw de ijzersterkte combinatie van zijn melancholische stem en mooie teksten, wat het weer erg fijn maakt om naar te luisteren.
Absoluut hoogtepunt tot nu toe is New York City's Killing Me: ronduit prachtig!

4e album van Ray Lamontagne en eerste na de breuk met de producer van de vorige 3 Ethan Johns en met nieuwe begeleidingsband.

Het openings nummer Repo Man klint lekker funky en met ray's rauwe soulstem begint het album in iedergeval veel belovend.(zal mijn wens dan uitkomen dat Ray met een Funky Root's / Soul album komt)

Met nummer 2 New York City's Killing Me slaat de stemming van het album gelijk om van funky uptempo gaat het naar lome jaren 70 folk-rock die mij doet denken aan oa The Band, Manassas en ook wel Lynyrd Skynyrd. In de verte hoor ik zelfs invloeden van Ryan Adams en 16 Horsepower door klinken. Het is wel een schitterend nummer waar de "pijn" duidelijk hoorbaar is in de mooie hese stem van Ray.

Die jaren 70 Folk-Rock, Westcoast sound blijft de rest van het album de boventoon voeren. Zo ook op het titel nummer loom gitaar spel op een rustig tempo.
Beg Steal Or Brrow is van een zelfde nivo als zijn voorganger.
Op Are We Really Through word het tempo nog wat terug geschroeft wat een mooie ingetogen ballade oplevert.
This Love Is Over is eveneens een mooie ballade met weer die kenmerkende "pijn" in Ray's stem en zeer gecontroleerde zachte uithalen.
Old Before Your Time heeft zowaar "Country Noir" invloeden en bij For the Summer is er een mooie bij rol weggelgd voor de mondharmonica.
Met diezelfde mondharmonica begint Like Rock and Radio waarbij Ray's stem heel erg goed uit de verf komt in het voor de rest ingetogen gespeelde nummer.
De afsluiter van het album Devil's in the Jukebox is een Blues achtig nummer dat mij beelden van de Mississippi op mijn netvlies doet projecteren.

Het is niet het album geworden wat ik gehoopt had dat het zou worden, maar het is een schitterend Roots album geworden dat geheel de sfeer van de jaren 70 Folk-Rock uitademd.
Ray's rauwe hese stem komt zeer goed tot zijn recht op dit album.
Dit album is wederom een degelijke goed verzorgde en uitgebalanceerde Roots/Folk plaat geworden.

Het is voor mij wel een groeialbum denk ik, ben er nog niet helemaal over uit of dit nu van een minder, van het zelfde of van een hoger nivo is dan zijn vorige 3 albums.
Voorlopig hou ik het op 4*

16 februari speelt hij in vredenburg, kaartverkoop is gister begonnen!!! Ik ben er bij op de 2e rij. ha ha dat rijmt

trouwens als je ray goed vind probeer deze dan ook is mischien nog wel beter in 't zelfde straatje:
James Vincent McMorrow - Early in the Morning (2010)

Goeie tip Muziekobsessie! Had het nog niet gezien, de kaarten zijn besteld!

Heeeeeele goede tip muziekobsessie: ik was nog net op tijd!
Ik kom er nu achter dat het popprogramma van Vredenburg in geen algemene nieuwsbrief wordt vermeld. Ik schrok me rot: Ray met zijn honden willen we niet missen, zeker niet na dit oh zo mooie album.

Wederom een erg mooi album van monsieur LaMontagne. Heb hem vorig jaar al twee keer gezien en ben er ook in de Vredenburg weer bij. Was wel wat laat, maar heb alsnog aardige plaatsen.

Dit schreef ik over 'God Willin' & The Creek Don't Rise'.

dan ben ik er ook, op het nippertje nog 2 kaarten kunnen bemachtigen ook op de 2 rij.
helemaal rechts..

vandaag besteld, had verwacht dat het al uitverkocht zou zijn..
gelukkig dus niet..


PS wat houd trouwens bij vredenburg in "misschien beperkt zicht"?
valt dit mee of is het echt zo erg?

Ach, Ray moet je vooral horen en wat minder zien is dan wat minder erg...

True!

This Love Is Over is een erg goed nummer, maar toch raakt deze hele soort muziek me niet zo.