The Mars Volta - Frances the Mute (2005)

Het laatste nummer lijkt inderdaad wel King Crimson(vooral hun Projeckts) af en toe met die geflipte uitbraken. Even wennen maar wel erg mooi en ook wel beetje nerveusmakend.

Na het fenomenale De-loused in the Comatorium is Frances the Mute toch wel een stap terug. De hectiek en chaos is er nog steeds, maar de naweeën van de energieke post-hardcore punk van At the Drive-In zijn niet meer zo voelbaar als op het debuut. Daartegenover staat wel dat de muziek meer afwisselend is - veel Latijn-Amerikaanse invloeden, hier en daar zelfs wat zang in het Spaans, een verschuiving die sommigen zullen verwelkomen, maar ikzelf hield wel van het wat meer straight-forward rocken. Vooral de vele ambiance stukjes halen de flow er wat te veel uit, er had gerust een halfuur muziek uitgemogen. Spijtig, want de rest is zeker de moeite waard.

The Mars Volta maakt bijzondere muziek, dat staat buiten kijf. Ik denk dat het publiek luisteraars hier echter zeer gepolariseerd is; het hangt er allemaal van af hoe het hectische en het over the top-aspect van de muziek je bevalt. Ik kan er persoonlijk minder mee, maar kan toch niet naar lage ratings grijpen door het vakmanschap en de diversiteit die hier tentoongesteld worden. Op sommige plekken is het me een beetje te pretentieus, zo van "Kijk wat voor gekke effecten wij er allemaal in kunnen steken!" Miranda That Ghost Just Isn't Holy Anymore is me wat dat betreft het dieptepunt van het album en had écht geen 13 minuten hoeven te duren. Maar daar tegenover staan wel lekkere stukken in L'Via L'Viaquez en de meer dan epische afsluiter die alleen al langer duurt dan een album van Slayer. Ik zit een beetje tussen de twee in; soms is het me ook te rommelig en te weinig aangrijpend, maar op andere momenten ben ik wel onder de indruk.

Op het gevoel af blijft mijn 3,5* staan, hoewel ik daarmee nog gul ben.

Beetje Kitscherig, druk en chaotisch. Van tijd wel charmant.

Net (na lange tijd) nog opnieuw beluisterd van begin tot het eind... Echt een mijlpaal in de geschiedenis van de muziek! Het had het begin kunnen zijn van wat de allergrootste band van de eeuw had moeten zijn, maar het was het begin van het einde... ('t is te zeggen de volgende cd was het begin van het einde).

Legendarisch, exemplarisch, megalomanisch, organisch, Mars Voltianisch...

(Ik denk dat ik in herhaling begin te vallen)

Cassandra Gemini

Mooi en lekker chaotisch opgebouwd (zeker KC-achtig) album van een geweldige band. 4,5* voor dit meesterwerkje. (Cassandra Gemini is geniaal) P.s. Is Cygnus hier een verwijzing naar Rush's Hemispheres?

Ik kan er verder niets over vinden, maar het zit er dik in dat het gewoon een verwijzing is naar het sterrenbeeld Cygnus (zwaan).

Problem solved: Cygnus is Latijn voor Zwaan en slaat op de zwanenvorm die Jupiter aannam bij het verkrachten van ene Leda. Lees voor wie benieuwd is meer over de betekenis van dit zeer cryptische en pretentieuze album op de bijbehorende SongMeanings.com-pagina's.

Ach, het is zoals bij gedichten soms. Betekenis is zo overrated, welk gevóél heb je bij iets. En zeker bij muziek. Moest men alles in betekenissen kunnen gieten, dan waren er meer schrijvers, minder dichters, minder artiesten en muziek. Hoewel, moest de literatuur alles kunnen vatten, dan was nu misschien wel al alles gezegd...

Whatever. Goed album, zalige sfeer en het verhaal... wel, je voelt wel dat er een verhaal is, alsof je naar een japans luisterspel luistert en je er geen snars van verstaat, maar je hóórt wel het verdriet, angst, pijn, blijdschap, geluk, enz.

Na Miranda That Ghost Just Isn't Holy Anymore was Cassandra Gemini echt "too much" voor mij. Om die reden heb ik het luisteren ervan lang uitgesteld. Gisteravond ben ik er eens goed voor gaan zitten en heb CG in zijn geheel afgeluisterd. Het woord "what the fuck" heb ik vervolgens compleet geschokt zo'n tien minuten lang herhaald en heb het album direct ipv Neil Young de tiende plaats in mijn toplijst aangereikt. Flabbergasted.

Goedzo! En 'm nu naar de nummer 1 in je top10 werken.

Had er nog nooit van gehoord. Kreeg het album van een vriend, die laaiend enthousiast is. En nu, na een luisterbeurt kan ik zeggen dat ik weinig referenties heb voor een vergelijk. Bij Cygnus dacht ik meteen aan Rush. Verder: een beetje Zappa, scheutje Dream Theater, wat (oude) Yes, maar toch ook weer niet. Ik krijg enorm veel indrukken. Allemaal erg virtuoos en bijzonder . Gitaargeluid doet beetje denken aan dat van Steve Howe, lekker clean. Mijn waardering is voorlopig. Deze plaat heeft echt meer luisterbeurten nodig.

Effe een vraagje over de laatste 2 nummers (Miranda en Cassandra Gemini). Op mijn MP3-rips hoor ik daarin af en toe een soort "clicks," net name tijdens rustige stukken, alsof er krasjes op de originele cd stonden. Als ik de originele cd hoor, dan hoor ik ze ook. Ik vraag me dus af of dat mijn cd beschadigd is of dat deze geluiden er door The Mars Volta zijn ingestopt. Best hoorbaar bij Cassandra Gemini rond 25:00-27:00.

Hardnekkig productiefoutje is dat inderdaad, waar veel mensen last van hebben. Ik ook. Geen idee overigens hoe mondiaal dit probleem is. Erg jammer.

Ik heb er geen last van, zit nu de originele CD te beluisteren. Kan ook zijn doordat dat laatste nummer op CD eigenlijk uit een stuk of 6 tracks bestaat.. Als jullie MP3 één lange 30+ minuten track is kan het komen door het aan elkaar plakken van de losse tracks.. Waarom die in de 1e plaats überhaupt in stukken is geknipt weet geen mens, maarja, niemand kan met zekerheid zeggen of Omar Rodriguez überhaupt wel een mens is..

Meesterwerk; 4,5*

Cassandra Geminni Wat een trip....

Cassandra Gemini is opgesplitst omdat de band anders minder betaald zou krijgen namelijk voor een EP.

Het nummer is overigens inderdaad een grote trip en misschien wel mijn favoriete nummer ooit.

The Mars Volta kende ik al bij naam, maar waarschijnlijk wegens de lelijke hoezen heb ik er nooit echt interesse voor getoond. Ook de gemiddeldes waren niet erg hoog. Maar toen Jellecomicgek72 me deze plaat en De-Loused In The Comatorium tipte, begon ik aan mijn The Mars Volta tocht. Na gisteren het fantastische De-Loused In The Comatorium gehoord te hebben dacht ik dat dat al de beste The Mars Volta plaat was.
Maar niets is minder waar, want alhoewel heel wat users het omschrijven als een erg moeilijke plaat, vind ik Frances The Mute al vanaf de eerste luisterbeurt een geniale plaat.

Schitterende opbouwen, uitbarstingen waarvan je stil wordt en fantastische solo's.
Het zit er allemaal in, alle 5 de "tracks" zijn ronduit geniaal.
De Latijns-Amerikaanse invloeden zijn origineel en zorgen ervoor dat er zeker voldoende afwisseling te vinden is op Frances The Mute.
Ook de trompet die af en toe eens opduikt is zeker een meerwaarde. Toch hebben we het hoogtepunt nog niet gehad na 4 schitterende tracks. Want het hoogtepunt van deze plaat draagt de naam Cassandra Geminni.
Ik durf het haast geen song te noemen, meer dan een halfuur zorgen ze ervoor dat je op het puntje van je stoel zit. Sterke zanglijnen, fantastische riffs en wat een intensiteit en energie!
Nog geen 5* sterren omdat ik die nooit geef na een eerste luisterbeurt, maar de ruime 4,5* is een feit.

Leuk dat je met een Mars Volta-ontdekkingstocht bezig bent. Ik ben benieuwd wat je van Bedlam vindt.

We zijn twee luisterbeurten verder en de 5* staat er.
Ook heb ik hem in mijn Top 10 gezet. De soundscapes zijn in de 3 luisterbeurten erg gegroeid en ook de Spaanse zang vind ik nu fantastisch!

dit is een ongelooflijk goed album,... toegeven, je zet 'm niet de hele dag op, en als ik 'm in de auto draai, ga ik er soms raar van rijden, - maar errug goed,

Ik heb eerst de-loused geluisterd en daarna Bedlam en vervolgens de noctourniquet. Frances de Mute heb ik destijds overgeslagen omdat ik hier las over de vele uitgerekte soundscapes en nummers.

Ik heb bij dit album totaal geen last van de soundscapes erg vet! Ik denk dat ik dit het beste album van the mars volta ga vinden, hij staat nu in ieder geval gelijk met bedlam en kan of een halve lager of hoger eindigen. Ik ben er nu wel uit dat ik Jon Theodore de beste drummer van The Mras Volta vind, waarom is hij weg?

En ik heb inderdaad ook last van de krassen op de laatste track HEEL erg jammer!

Ja mensen, wat is dit originele en vernieuwende muziek zeg!
De stem van Cedric Bixler-Zavala mag ik graag horen en ik vind het ook ontzettend cool dat hij soms in het spaans zingt.
De liedjes zijn weliswaar iets te lang, maar op killertracks als L'Via L'Viaquez en Cassandra Geminni vergeef ik het de heren.

Cygnus...Vismund Cygnus is een goeie opener, maar wordt wat saai naar het einde toe, dus had zeker wat korter gemogen voor mij.

Bij The Widow hetzelfde verhaaltje, begint magnifiek en Bixler-Zavala zingt hier trouwens zeer mooi op. Het raakt me echt, en zo hoort het. Maar die herrie op het einde is weer een minpuntje. Ook wel leuk dat Flea hierop meespeelt.

Tjah en dan he... L'Via L'Viaquez: hier toont Omar Rodriguez-Lopez pas wat hij kan als gitarist. Die intro is een echte openbaring, en die gitaarsolo's... geen woorden voor, luisteren maar! Zeker een favoriet op het album. Alleen weer jammer van die stemvervorming op het einde, net alsof het onder water wordt gezongen, dat had ik eigenlijk ook niet gehoeven voor mij. Maar nogmaals, hier vergeef ik dat hen.

Miranda That Ghost Just Isn't Holy Anymore is een redelijk rustig nummer, maar zeker niet slecht. Alleen blijft hij niet echt hangen.

Cassandra Geminni: een episch halfuurtje, beetje een mengeling van Muse met Pink Floyd naar mijn oren. Ook een favoriet van me op dit album, zeker dat begin... Rodriguez-Lopez is werkelijk een fenomenale gitarist en ook de andere muzikanten kunnen er wat van. Een halfuur is misschien net wat te veel van het goede.

Dus ja, jammer van de wat te lange speelduur bij sommige nummers, daardoor verliest het album een punt. Maar dit is ZEKER een aanrader om te beluisteren, vooral voor mensen die wel van progressive rock houden!

Ik vind trouwens de hoes ook zeer mooi, 4*

Mooi stuk, al vind ik de speelduur van de nummers juist goed, en ze blijven boeien.
En die herrie noemen we soundscapes, mij stoort het absoluut niet.
En de gitaarsolo's op L'Via L'Viaquez komen niet alleen van Omar Rodriguez-Lopez, maar ook van ex- RHCP gitarist John Frusciante.

NOOIT!! Juist dít nummer is zó geniaal omdat het maar door en door en door gaat, en weg-ebt, en weer aanzwelt, en met terugkerende thema's uit het openingsnummer, en de noise-scapes, en rare wendingen! En eerlijk gezegd hoor ik er ook zeer weinig Muse in (Pink Floyd, mjah, misschien een mespuntje, maar dan wel zwaar ge-Omariseerd!) behalve dan de episch-heid van de nummers.. Maar dat lijkt me inherent aan de progressieve rock-stijl, en wat TMV hier doet is toch best wel uniek vergeleken met die toch wel 'normale' stijl-genoten..

Maar leuk om dit te lezen; ik denk dat we het eens zijn over de genialiteit van 't album, maar toch duidelijk om verschillende redenen!

Bedankt, kobe bryant fan en inderdaad, [WZ].
Dat stuk in Cassandra Geminni als hij zingt "No there's no light, in the darkest of your furthest reaches" is zo ontzettend geniaal!!!

Juist. En ik vind de "25 wives in the lake tonight raw bark in the water of the marble shrine" sectie ook zeer memorabel
Maarja, het is uberhaupt echt zo'n nummer waarbij je om de paar minuten zo'n gevoel hebt van; oja, dit is vet!

Nee, ik kan niet zeggen dat ik enthousiast ben geworden van deze plaat...

Tuurlijk zijn er hier en daar wel een aantal mooie stukjes aanwezig. De intro van Cassandra Geminni bijvoorbeeld, of het grootste deel van L'Via L'Viaquez.

Maar dat zijn maar een paar minuten van een behoorlijk lang album. Naast de paar leuke stukjes zijn er verder nog stukjes met irritante soundscapes en stukjes waarin ik moeite moest doen om mijn aandacht erbij te houden.

Kijk, ik snap wel waarom sommige mensen dit goede muziek vinden, maar ikzelf ben niet echt onder de indruk.

Na de vele meningen die hier behoorlijk kunnen verschillen, maakt mij dit heel nieuwsgierig. Ik zal een poging wagen . Al moet ik zeggen, dat ik al heel veel moeite heb om andere albums van TMV te beluisteren.