The Mars Volta - Frances the Mute (2005)

Na het fenomenale De-loused in the Comatorium is Frances the Mute toch wel een stap terug. De hectiek en chaos is er nog steeds, maar de naweeën van de energieke post-hardcore punk van At the Drive-In zijn niet meer zo voelbaar als op het debuut. Daartegenover staat wel dat de muziek meer afwisselend is - veel Latijn-Amerikaanse invloeden, hier en daar zelfs wat zang in het Spaans, een verschuiving die sommigen zullen verwelkomen, maar ikzelf hield wel van het wat meer straight-forward rocken. Vooral de vele ambiance stukjes halen de flow er wat te veel uit, er had gerust een halfuur muziek uitgemogen. Spijtig, want de rest is zeker de moeite waard.

Ja mensen, wat is dit originele en vernieuwende muziek zeg!
De stem van Cedric Bixler-Zavala mag ik graag horen en ik vind het ook ontzettend cool dat hij soms in het spaans zingt.
De liedjes zijn weliswaar iets te lang, maar op killertracks als L'Via L'Viaquez en Cassandra Geminni vergeef ik het de heren.

Cygnus...Vismund Cygnus is een goeie opener, maar wordt wat saai naar het einde toe, dus had zeker wat korter gemogen voor mij.

Bij The Widow hetzelfde verhaaltje, begint magnifiek en Bixler-Zavala zingt hier trouwens zeer mooi op. Het raakt me echt, en zo hoort het. Maar die herrie op het einde is weer een minpuntje. Ook wel leuk dat Flea hierop meespeelt.

Tjah en dan he... L'Via L'Viaquez: hier toont Omar Rodriguez-Lopez pas wat hij kan als gitarist. Die intro is een echte openbaring, en die gitaarsolo's... geen woorden voor, luisteren maar! Zeker een favoriet op het album. Alleen weer jammer van die stemvervorming op het einde, net alsof het onder water wordt gezongen, dat had ik eigenlijk ook niet gehoeven voor mij. Maar nogmaals, hier vergeef ik dat hen.

Miranda That Ghost Just Isn't Holy Anymore is een redelijk rustig nummer, maar zeker niet slecht. Alleen blijft hij niet echt hangen.

Cassandra Geminni: een episch halfuurtje, beetje een mengeling van Muse met Pink Floyd naar mijn oren. Ook een favoriet van me op dit album, zeker dat begin... Rodriguez-Lopez is werkelijk een fenomenale gitarist en ook de andere muzikanten kunnen er wat van. Een halfuur is misschien net wat te veel van het goede.

Dus ja, jammer van de wat te lange speelduur bij sommige nummers, daardoor verliest het album een punt. Maar dit is ZEKER een aanrader om te beluisteren, vooral voor mensen die wel van progressive rock houden!

Ik vind trouwens de hoes ook zeer mooi, 4*

Om zenuwachtig van te worden, dit drukke en vooral nerveuze tweede album van het progressieve The Mars Volta. Over het algemeen kan ik er niet zoveel mee, al zijn sommige passages wel erg fraai. Als geheel is me dit echter veel te freakerig en abstract.

Genialiteit verpakt in exces.

The Mars Volta komt hier voor de dag met een explosieve, surrealistische cocktail van prog, funk, jazz, punk, salsa en nog een waaier aan stijlen die in de blender worden gegooid. Iedereen speelt op topniveau als een stier in een porseleinwinkel, maar de gestoorde vocale uithalen van Bixler-Zavala en het onvermoeibare drumwerk van Theodore laten bijzonder diepe indruk op me na.

Op elk van de vijf nummers staan briljante stukken muziek die hun weerhaakjes in mijn brein nestelen. De intense opener Cygnus...Vismund Cygnus doet tien minuten probleemloos voorbij razen. The Window is een verrassend korte en toegankelijke, maar aangrijpende ballade. L'Via, L'Viaquez schakelt moeiteloos tussen in-your-face spierballenrock met Frusciante op verschroeiende leadgitaar en slepende, broeierige strofes op de piano verzorgd door salsapionier Larry Harlow. Leuke omkering van de verwachtingen: de rockstukken zijn in het Spaans en de salsastukken in het Engels. Het sfeervolle Miranda That Ghost Just Isn't Holy Anymore heeft dan weer de ambities van de soundtrack van een spaghettiwestern.

De ongebreidelde muzikale creativiteit zorgt er echter ook voor dat het geregeld wat uit de bocht vliegt. Voorbeelden hiervan zijn de laatste drie minuten van de opener, de laatste tweeënhalve minuut van The Widow, en het wel heel lang uitgesponnen einde van L'Via. Bij Miranda duurt het zelfs vier minuten voor de contouren van een nummer komen opdagen en gaat het in de laatste vier minuten weer terug naar weinig meer dan een soundscape. Ik heb geen problemen met improvisatie en experiment, maar hier had voor mij in totaal gerust een kwartier uit geknipt kunnen worden zonder dat de plaat daar minder om zou worden. Dan had het apart verschenen titelnummer, of op zijn minst de laatste tien minuten daarvan (ook dáár zijn de eerste 4 minuten weinig meer dan noise), gewoon ook vrolijk mee op dit album kunnen staan.

Ironisch genoeg gaat mijn kritiek dat het vaak wat te lang doorgaat, dan weer niet op voor het klapstuk: de afsluitende odyssee Cassandra Gemini, met afstand het beste nummer van dit album en wat mij betreft het onbetwiste meesterwerk van de band. 32 minuten gaan hier voorbij zonder dat ik me ook maar een seconde verveel. De eerste helft stoomt zonder verpozen door op een onweerstaanbare groove. In de tweede helft gaan de vangrails eraf en is er ruimte voor jazzy improvisatie, maar ook hier verslapt de spanningsboog geen moment, zoals het een ellenlang epos betaamt. De opgebouwde spanning betaalt zich na een half uur met dividend uit in het afsluitende refrein: "No there's no light, in the darkest of your furthest reaches!" Geen idee wat het betekent, maar verdomme, wat klinkt het machtig.

Vanavond draaide ik 'The Elements' van Joe Henderson (& Alice Coltrane) en daarin hoorde ik behoorlijk wat overlap met dit album. De saxofoon, drums en baslijnen , maar ook de afwisseling van dynamiek tussen 'vol gas' en sferische soundscapes, tussen melodieus en compleet losgeslagen, en zelfs de geluidseffecten (bijzonder voor een album uit 1974). Beide albums brengen je in hogere sferen, al is het bij TMV eerder een inferno en bij Henderson wat meer alsof je door de ruimte vliegt.

Het wordt vaak zo genoemd, maar als je het mij vraagt maakt The Mars Volta absoluut geen progrock. Er is geen enkele progrockband die ik kan verdragen en dit staat er voor mijn gevoel mijlenver van af. Als je er al een stickertje op moet plakken vind ik de termen fusion/free-jazzrock/avant garde eerder van toepassing. The Mars Volta ligt voor mijn gevoel heel dicht bij de freejazz van artiesten als Albert Ayler en Alice Coltrane, maar dan met rockinstrumenten als basis.