Deerhunter - Halcyon Digest (2010)

Naar dit album kijk ik erg uit. 'Microcastle', de vorige plaat, heb ik wekenlang achter elkaar gedraaid. Schitterende plaat. Ik vond het een hele vooruitgang, want hun tweede album - 'Cryptograms' - kon me niet helemaal boeien. Ik vond het te elektronisch. 'Microcastle' daarentegen is heerlijke melancholische rock. Hopelijk zetten ze dit geluid voort!

Precies!
Ik heb hier erg veel zin in: het vorige album, en de ep heb ik grijs gedraaid!

. 28 september al.

Yes!

Do you like our owl?

Echt zin in de album!
Wat zijn de reacties van mensen op de EP die is losgelaten vorige week met daarop Revival? Ook Helicopter is al bij BBC gespeeld.

It's artificial?

Of course it is.

Oeh tof

helicopter... heel gaaf.

Helicopter is inderdaad een erg gaaf nummer. Ben benieuwd of ze het niveau van Microcastle kunnen evenaren!

Ik ga de plaat nu opzetten. 'Helicopter' was natuurlijk al een voorproefje op het hele album. Erg spannend. Heel veel mensen vinden 'Helicopter' een prachtig nummer. Eerlijk gezegd wist het nummer mij niet echt te raken. Ik vind het niet echt een spannend nummer. Even kijken hoe de plaat in z'n geheel klinkt!

Ik ben ook bezig aan mijn eerste luisterbeurt. Helicopter vond ik alvast een prachtig nazomer nummer. Voorlopig aan nummer 2, het klinkt allemaal zeer relaxt.

Het klinkt inderdaad erg relaxt. Een beetje té relaxt af en toe. Ik mis de spanning zoals ik die wel op Microcastle hoorde. Een spanning die soms resulteerde in heerlijk drumpartijen en gitaren - neem het prachtige nummer 'Nothing Ever Happened'. Dit album blijft wel hangen in een rustige, relaxte sfeer. Dat moet wat mij betreft wel af en toe doorbroken worden!

Aaah, heerlijk wegdromen met Deerhunter. Hij zal uiteindelijk wel niet aan Microcastle kunnen tippen, maar tegenvallen zal het nooit. Inclusief heuse saxofoon(??) solo in 'Coronado'.

Hij is weer lekker!

Lekker hoor

voorlopig zwier ik hem op 4. bij een eerste luisterbeurt waren de oortjes direct gespitst en hoorde ik met oa helicopter, coronado en earthquake een aantal heel leuke dingen voorbij komen

Nadat ik dit album de afgelopen dagen een paar keer intensief heb beluisterd kan ik niet anders dan concluderen dat ze het weer hebben geflikt. Halcyon Digest is een klassiek Deerhunter-album in de zin dat het onder je huid gaat zitten. De nummers zijn niet uitgesproken pop, maar hebben genoeg kartels om te boeien. Deze kartels zorgen er weliswaar voor dat ze moeilijk binnenkomen, maar wanneer ze er eenmaal zijn, laten ze een spoor na. Dit spoor ben ik vandaag gaan volgen en het brengt me op mooie plekken. De vooruitgesnelde single 'Helicopter' had me al blij verrast met de frisse elektronica en vormde in die zin een blauwdruk voor het gehele album. Halcyon Digest is net zo gelaagd als bijvoorbeeld Microcastle/Weird Era Continued was, maar dit keer is het een stuk transparanter. Dit is onder meer toe te schrijven door de gitaren die minder prominent zijn. Dat wil overigens niet zeggen dat ze daardoor ook minder uitgesproken zijn, want origineel is hun kleur. Het gebruik ervan is diverser, minder shoegaze zou ik willlen zeggen. Qua overig instrumentarium is de balans in mijn ogen eveneens perfect. Microcastle/Weird Era Continued was af en toe iets te gitaargericht. Dat de gitaren een stapje terug hebben gedaan (getuige het eerdergenoemde 'Helicopter') geeft ruimte. Niet alleen ruimte tussen de lagen, maar ook voor andere instrumenten. Het voorlaatste nummer 'Coronado' bevat bijvoorbeeld zowaar een saxofoonsolo. De bijna negentig seconde-tellende solo is van begin tot eind interessant, eveneens een verdienste. Concluderend kan ik zeggen dat Deerhunter is ontwikkelt en is gegroeid. De fanschare was na Microcastle/Weird Era Continued al gegroeid en dat zal met deze plaat naar alle waarschijnlijkheid alleen maar groter worden, en terecht!

gewoon weer goed. meer emotie en meer (sixties)pop.

2x gehoord, en volgens mij wordt dit alleen maar beter! ik begin met een 4, maar ik zie het nog wel hoger eindigen. hopelijk komen ze snel weer een keertje naar nl!

Heeft zijn goede momenten, maar het album verveelt nogal snel.

Tja, misschien niet echt verwonderlijk als ik naar je redelijk standaard en niet echt verrassende top 10 kijk.

dit wordt voor mij meer en meer het echte meesterwerk van deerhunter. zweverig, rockend, licht psychedelisch, zonder het poppy en melodieuze karakter van de songs uit t oog te verliezen

heerlijk!

Hier staan toch een aantal serieus sterke nummers op hoor... en hoe goed Microcastle ook was, dit lijkt mij toch de overtreffende trap.

Waar Microcastle nog iets teveel gefocust was op een vast keurslijf waarbinnen de songs moesten passen (typische pop/rock arrangementen, een gitaarmuurtje, bij tijd en wijlen een uitbarsting,...), voelt Halcyon Digest vrijer aan. Alles mag, alles kan. En alles staat in het teken van sfeer. Dit wil zeker niet zeggen dat de poppy hooks en catchy melodieën plaats hebben geruimd voor etherisch new-age geneuzel. Integendeel, ik geloof dat mijn speakers de prachtige melodieën op Halcyon Digest amper kunnen bevatten. Nummers als 'Desire Lines', of 'Revival' doen mijn ogen tranen (die backingvocals in 'Desire Lines' zijn werkelijk hemeltergend mooi..) - dergelijk hemels melodisch vernuft, het stemt me zo gelukkig...

Anderzijds openen Bradford Cox en de zijnen de poortjes voor invloeden uit de ambient en de dream-pop (die waren reeds hoorbaar op hun voorganger, maar hier wagen ze zich een stapje verder). 'Earthquake' (mogelijks het beste nummer uit 2010) en 'Helicopter' zijn geornamenteerd met fijne laagjes elektronica - glitch-pop heet dat zeker?

En dit allemaal zonder hun roots te verloochenen: ook op dit album strooien de mannen van Deerhunter de noise-pop-pareltjes rijkelijk in het rond ('Fountain Stairs', 'Don't Cry').

Conclusie: beter dan zijn voorganger. Stukken subtieler, frisser, dromeriger, en vooral vrijer. Volledig losgekoppeld van het aardse - Deerhunter is flying!
Mijn eerste 4.5 voor een album uit 2010. En ik sluit een verdere verhoging niet uit. Hij heeft me echt wel beet, deze.

Oja, saxofoon op 'Coronado'! En... het werkt!

Zou dat ook niet te danken zijn aan de laatste soloplaat van Bradford? Die greep me ook meer dan het Deerhunterwerk en dan dit er achteraan, heerlijk.

Haalt voor mij helaas niet het niveau van Microcastle, beetje een hit & miss bedoening waarbij niet elk nummer evenveel beklijft. Sailing duurt b.v. 5 minuten maar het lijken er minstens drie keer zoveel, an sich heb ik weinig problemen met Cox' slepende psych-folky ballads maar dit nummer mist toch de nodige spankracht. Don't Cry en Basement Scene zijn op hun beurt dan weer te lichtvoetig en halen het niveau niet van de andere psych-pop nummers op dit album.

Daarnaast zijn er nog een aantal kleine ergernissen: door andere users werd hierboven reeds een aantal keer het afwisselende, heterogene karakter van de nummers geprezen, helaas boet het album daardoor wat aan coherentie in en het helpt ook niet dat de sequencing nogal willekeurig lijkt (Sailing doodt b.v. volledig enig momentum gecreëerd door de twee voorgaande nummers, Earthquake -> don't cry is eveneens een vreemde overvang etc, erg vlot vloeit het allemaal niet). Tevens lees ik hierboven dat er meer emotionele dieptgang in dit album zou zitten, nou dat vind ik niet altijd het geval: het laatste nummer (een tribute aan de onlangs overleden Jay Reatard) is een oprechte ode aan een overleden vriend maar pakweg de "darkness always/darkness hallways" in 'Revival' lijken niet meer dan een flauw woordspelletje en wanneer Cox "Come on, little boy / You don't need to cry." debiteert in "Don't Cry' is het vooral ongewild cheesy. Er zit op dat vlak ook een soort fake nostalgisch kantje aan dit album die je tegenwoordig wel vaker tegenkomt bij dit soort hippe acts maar te bedacht is om meer te zijn dan een poging om een trendy indruk te wekken. Daarnaast is ook de productie op de vocalen nogal aan de eenvormige kant, Cox is al niet de meest begaafde zanger en hier klinkt hij in een aantal nummers opvallend vlak (behalve in "Coronado" waar hij veel weg heeft van julian casablancas en "Helicopter"). Gelukkig zorgt Locket Pundt op dat punt voor wat afwisseling door een aantal keer de lead vocals op zich te nemen.

Afijn, heel wat verantwoording voor het feit dat ik op dit moment maar 3,5* veil heb voor dit album. Er staan nochtans wel degelijk een aantal pareltjes op deze CD: Desire Lines b.v. die succesvol de pop-zijde en het meer moerassige gitaarwerk die dit album soms in 2 dreigt te splijten succesvol verenigt (kwatongen zullen wel parallellen zien met Nothing Ever Happened maar een kniesoor die zich daaraan stoort) of Revival wat wss hun meest geslaagde directe single-waardige nummer tot op heden is. En uiteraard zijn er nog de twee laatste nummers (met idd zowaar een erg geslaagde saxefoonsolo in "Coronado") die wat mij betreft de hoogtepunten van deze plaat zijn.

Afijn, eindverdict: goed maar de belofte van Microcastle wordt niet volledig vervuld en ik heb het gevoel dat er nog wel meer in dit bandje zit dan wat je op basis van dit album zou vermoeden.

Ha grappig, moest bij Coronado ook gelijk aan Casablancas denken

Overtreft de voorganger!!
Een stuk minder overstuurde gitaren, maar eindelijk weer een plaat uit het "Indie"-genre die niet vervalt in saai geneuzel.
Spannende composities met de nodige echo's uit de tijd dat independent stond voor eigenzinnige depri-klanken.

Persoonlijk denk ik bij "eigenzinnige depri-klanken" eerder aan Microcastle, dit is op een 3tal nummers na toch allemaal wat lichtvoetiger.

Lekker album waarop het heerlijk wegluisteren is. Ik vind het wel zonde dat sommige nummers te kort zijn en andere dan weer net te lang.
Helaas is het voor mij daarom ook geen album dat lang zal onthouden worden. Het blijft wachten op een klassiek album van Deerhunter, maar ze hebben het wel in zich.