Deerhunter - Halcyon Digest (2010)

Nadat ik dit album de afgelopen dagen een paar keer intensief heb beluisterd kan ik niet anders dan concluderen dat ze het weer hebben geflikt. Halcyon Digest is een klassiek Deerhunter-album in de zin dat het onder je huid gaat zitten. De nummers zijn niet uitgesproken pop, maar hebben genoeg kartels om te boeien. Deze kartels zorgen er weliswaar voor dat ze moeilijk binnenkomen, maar wanneer ze er eenmaal zijn, laten ze een spoor na. Dit spoor ben ik vandaag gaan volgen en het brengt me op mooie plekken. De vooruitgesnelde single 'Helicopter' had me al blij verrast met de frisse elektronica en vormde in die zin een blauwdruk voor het gehele album. Halcyon Digest is net zo gelaagd als bijvoorbeeld Microcastle/Weird Era Continued was, maar dit keer is het een stuk transparanter. Dit is onder meer toe te schrijven door de gitaren die minder prominent zijn. Dat wil overigens niet zeggen dat ze daardoor ook minder uitgesproken zijn, want origineel is hun kleur. Het gebruik ervan is diverser, minder shoegaze zou ik willlen zeggen. Qua overig instrumentarium is de balans in mijn ogen eveneens perfect. Microcastle/Weird Era Continued was af en toe iets te gitaargericht. Dat de gitaren een stapje terug hebben gedaan (getuige het eerdergenoemde 'Helicopter') geeft ruimte. Niet alleen ruimte tussen de lagen, maar ook voor andere instrumenten. Het voorlaatste nummer 'Coronado' bevat bijvoorbeeld zowaar een saxofoonsolo. De bijna negentig seconde-tellende solo is van begin tot eind interessant, eveneens een verdienste. Concluderend kan ik zeggen dat Deerhunter is ontwikkelt en is gegroeid. De fanschare was na Microcastle/Weird Era Continued al gegroeid en dat zal met deze plaat naar alle waarschijnlijkheid alleen maar groter worden, en terecht!

Hier staan toch een aantal serieus sterke nummers op hoor... en hoe goed Microcastle ook was, dit lijkt mij toch de overtreffende trap.

Waar Microcastle nog iets teveel gefocust was op een vast keurslijf waarbinnen de songs moesten passen (typische pop/rock arrangementen, een gitaarmuurtje, bij tijd en wijlen een uitbarsting,...), voelt Halcyon Digest vrijer aan. Alles mag, alles kan. En alles staat in het teken van sfeer. Dit wil zeker niet zeggen dat de poppy hooks en catchy melodieën plaats hebben geruimd voor etherisch new-age geneuzel. Integendeel, ik geloof dat mijn speakers de prachtige melodieën op Halcyon Digest amper kunnen bevatten. Nummers als 'Desire Lines', of 'Revival' doen mijn ogen tranen (die backingvocals in 'Desire Lines' zijn werkelijk hemeltergend mooi..) - dergelijk hemels melodisch vernuft, het stemt me zo gelukkig...

Anderzijds openen Bradford Cox en de zijnen de poortjes voor invloeden uit de ambient en de dream-pop (die waren reeds hoorbaar op hun voorganger, maar hier wagen ze zich een stapje verder). 'Earthquake' (mogelijks het beste nummer uit 2010) en 'Helicopter' zijn geornamenteerd met fijne laagjes elektronica - glitch-pop heet dat zeker?

En dit allemaal zonder hun roots te verloochenen: ook op dit album strooien de mannen van Deerhunter de noise-pop-pareltjes rijkelijk in het rond ('Fountain Stairs', 'Don't Cry').

Conclusie: beter dan zijn voorganger. Stukken subtieler, frisser, dromeriger, en vooral vrijer. Volledig losgekoppeld van het aardse - Deerhunter is flying!
Mijn eerste 4.5 voor een album uit 2010. En ik sluit een verdere verhoging niet uit. Hij heeft me echt wel beet, deze.

Oja, saxofoon op 'Coronado'! En... het werkt!

Russische roulette. Een ongelukkig rad van fortuin, angstaanjagend draaiend. Wachtend op de fatale kogel. Je kan je eigen lot niet ontwijken, onverbiddelijk en compromisloos. Klik. Een schot in het duister…

Deerhunter bewees zichzelf al in 2007 met de fijne indie-ambient plaat Cryptograms. Het jaar daarop bevestigde de Amerikaanse band haar kunnen met het onvolprezen Microcastle, waarop lichte shoegaze-invloeden te ontwaren waren die een aangename gitaarmuur tot stand brachten, zonder de hitpotentie uit het geluid te halen. Met dat album wist Deerhunter op te klimmen tot het establishment van de indie-rock. Halcyon Digest, hun nieuwste album, zorgt ervoor dat de groep die plaats definitief mag innemen.

Om hun naam als een van dé indie-bands van zowel het afgelopen als komende decennium waar te maken blijft Deerhunter niet hangen in een succesformule, maar levert een van hun meest veelzijdige albums af. Een album waarop ambient en shoegaze moeiteloos worden afgewisseld met garage-rock, sixties-pop en psychedelica, zonder dat de popfactor uit het oog verloren gaat.

De opener van de plaat is daarom een beetje misleidend. Earthquake is een rustig en traag nummer waarop Bradford Cox met vervormde stem over een regelmatige beat zingt en in vijf minuten naar een climax opbouwt die niet komt. Op het eerste gehoor klinkt het nummer ook niet als een Deerhunter-song maar als een liedje van Cox’ solo-project Atlas Sound. Gelukkig blijkt Earthquake slechts de spreekwoordelijke stilte voor de storm te zijn en kan Halcyon Digest daarna alsnog vorm aannemen en knallen.

Zo is er Desire Lines, het prijsnummer van dit album, dat zich in schier zeven minuten beginnend als ultiem popnummer ontpopt tot een gruizige noise-finale. Een dreigende newwave-gitaarhook zet meteen de toon waarop een melancholisch pianodeuntje al na enkele tientallen seconden het liedje een radicale koerswijziging meegeeft. Kathedralische zang, door echo overgoten, zingt een verlangend refrein dat ontroert in al zijn simpelheid. ‘Walking Free / Come with me / Far away / Every day.‘ Ook de coupletten zijn vervuld van het soort droevig terugkijken naar die lang vervlogen kinderjaren dat de literaire lichting indie-bands zo kenmerkt, met regels als ‘when you were young / and your excitement showed / but as time goes by / does it outgrow.‘ Na drie minuten verliest het nummer zijn poppy karakter en beginnen de repetatieve drumtikjes iets aggresiefs te krijgen, het gitaarlijntje dat blijft hangen iets donkere-steegjes-achtigs en terwijl de noise-knop steeds verder wordt opengedraaid ontlaadt Desire Lines als een psychedelische batterij.

Hoe anders is bijvoorbeeld Basement Scene, een van de akoestische en lofi opgenomen nummers van dit album (net als de garage-rammelrock van Don’t Cry en de daaropvolgende twee minuten powerpop Revival), dat in mijn oren refereert naar de folkbands die de afgelopen paar jaar de indie-scene zijn binnengedrongen en met dat geluid speelt en er een Deerhunter-liedje uit destilleert. Of Helicopter, dat al eerder dit jaar als download beschikbaar was gesteld. Een dromerig liedje dat wederom met een rustige beat en tinkelende pianomelodieën doorkabbelt om af en toe aan te zwellen, te versnellen, in een looping over de kop te vliegen en daarna haast onveranderd weer door te stromen. Coronado refereert aan de popmuziek van de jaren ’60, en natuurlijk ook de psychedelica uit die tijd. Het idee voor een dissonante saxofoonsolo heeft Cox van The Rolling Stones. ‘I wanted that sax on there because I was listening to the Stones’ Exile On Main Street reissue a lot…I began to see a pattern forming. Saxophones are becoming this thing. That’s why we did it early. Next year everyone’s gonna have a saxophone on their record because saxophones are just cool,‘ aldus Cox.

Op die manier schetst Deerhunter met een aantal aangename popsongs een collectie door regen uitgelopen prettige herinneringen. Daarnaar verwijst Bradford Cox in de albumtitel en de manier waarop we die herinneringen opschrijven, herschrijven en bewerken, tot een digest, een korte samenvatting, een sfeerschets, van wat we ons willen herinneren. En over het treurige daarvan. Maar to digest betekent ook verwerken, verteren. Halcyon Digest is het soort album dat de eerste paar luisterbeurten vreemd aandoet en nauwelijks doordringt, maar onderwijl wordt verteerd en bij de vierde of vijfde keer luisteren, of misschien pas de negende of tiende, plosteling vertrouwd in de oren klinkt, alsof je de melodieën nog kent van jaren geleden en nu eindelijk weer terughoort. Als een vergeeld foto-album op een herfstavond.

Deerhunter heeft zich met Halcyon Digest – materiaal voor in de top van alle jaarlijstjes – niet alleen opgewerkt tot eersterangs indiegroep maar kondigt met Halcyon Digest ook een nieuwe era nostalgia aan, het tijdperk van een collectief gedeelde nostalgie die niet teruggrijpt op een utopisch beeld van de samenleving van enkele generaties terug maar uiting geeft aan een tijdloos en universeel gevoel

Eerder geplaatst op Beautiful Freaks - alternative music pirate radio

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Ik keek uit naar deze release, want ik ben al een tijdje fan van Deerhunter. Hun vorige dubbel-cd Microcastle /Weird Era Continued was voor mij een van de beste cd's van het jaar, en heb ik oneindig geluisterd, Geweldige plaat! De vraag is nu alleen: kunnen ze het met hun nieuwe cd Haccyon Digest overtreffen, het antwoord op die vraag is heel simpel... Ja.

De muziek kun je het beste beschrijven als Mooie betoverende sfeervolle indie muziek met lange instrumentale stukken erin.
De cd opent met Earthquake waarin het klink alsof iemand een aantal stukken papier in de maat kapot schuurt. waar brandford cox met vervormde stem naar een climax toe zingt, die er eiglijk niet komt, wel mooi en sfeervol en eigelijk blijft zo heel het album mooi en sfeervol. Het grote verschil met de vorige plaat is dat deze veel langzamer is. Zo stonden op Microcastle rockers, en op deze zijn die nergens de bekennen. De verassing zit hem voor mij juist in de instrumentatie: een banjo, akoestische gitaar, elektronica en een saxofoon op het nummer coronado, wat het naar een ongelofelijk hoog niveau duwt. Ook de 7 minuten durende afsluiter We Would Have Laughed klink anders, dan we gewend zijn van ze: er klink een my morning jacket sfeer door het nummer heen. Ook eindingd dat nummer naar 7:27 opeens heel plotseling, uit een prachtige sfeer, en is het helemaal stil... vreemd maar erg mooi. Maar het prijsnummer vind ik Desire lines... werkelijk prachtig. maar eigelijk zijn het elftal, nummers, allemaal voltreffers,
Het knappe is ook nog dat Haccyon Digest je niet meer los laat, hij zit als een slang om je heen: Ik wil hem steeds maar weer horen, en hij wordt maar beter en beter, wat een plaat!

Deerhunter bevestigd wat een goede band het eigelijk is. Hij is anders dan de vorige maar minstens net zo goed. Ik was al fan, maar nu ben ik het nog meer, en het zal mij niet verbazen als hij hoog in mijn eindenjaarslijstje zal komen, Bravo!

Daan's Muziek blog: Deerhunter - Haccyon Digest. - daanmuziek.blogspot.com

Inmiddels ben ik zover dat ik dit album tot mijn favoriete albums van 2010 reken en de score verhoog naar de ultieme 5,0*. Wat een plaat! Origineel, toch herkenbaar, afwisselend, soms erg mooi, soms erg lekker, soms ontroerend, heel mooi gezongen en uitgevoerd. Zelfs het artwork is prima: dan doel ik op de uitvouwbare poster met aan één prachtige kant teksten en foto's. En een detail als deze: Basement Scene was recorded at The Basement live to 4-Track cassette.

Desire Lines is één van DE nummers van 2010, de gitaarsolo is alleen maar f***ing brilliant te noemen. Maar er staat nog zoveel meer moois op deze cd. Om maar wat te noemen: Memory Boy, Helicopter, Coronado & He Would Have Laughed. Zo maak je een plaat in 2010: helemaal af!

Deerhunter heeft dit jaar een nieuwe plaat uitgebracht, getiteld 'Halcyon Digest'. Het is de tweede die ik van Bradford Cox en de zijnen beluister, na het fraaie 'Microcastle/Weird Era Continued'. Dat plaatje vind ik toch nog wat beter dan deze, al is dit zeker geen slechte. Maar toch ook niet dé grootse plaat van Deerhunter. Die moeten ze wat mij betreft nog maken.

'Earthquake' is een slepend, tergend traag, maar tegelijk ook spannend nummer, dat bol staat van dreiging. Deze opener is meteen zware kost, maar fans van het luchtere genre moeten zich niet laten afschrikken, want de volgende twee nummers, 'Don't Cry' en 'Revival' klinken luchtig, zeer luchtig. De songs nemen ons mee terug naar het verleden, het is sixtiespop op z'n Deerhunters.

Na deze vijf minuutjes wordt het weer wat diepzinniger, met 'Sailing'. Het is, net als 'Earthquake', een slepend nummer. Met opborrelend water, zo lijkt het wel.

Het contrast met 'Memory Boy' is wederom groot. Dat nummer hakt er vrolijk op in, en ligt meer in de lijn van 'Don't Cry' en 'Revival'. Ik zing het nummer mee ("It's not a house anymore"), en voel zelfs de neiging om te dansen. Dit is wel lekker catchy, maar het heeft toch nog iets anders, wat ik niet zo goed kan plaatsen.

Dan is er 'Desire Lines', een wat langer nummer. Dankzij de stem van Cox klinkt dit nummer niet te zoet. Waarheid wordt er wel gesproken in dit nummer ("Whatever goes up; must come down"). Na een tweede maal het reffrein, krijgen de instrumenten een wat vrijere rol, en daar wordt de song pas echt interessant. Er zitten een paar fraaie stukken in. Sterk nummer, zonder meer!

'The Basement Scene' klinkt ook gewoon alsof het in een kelder is opgenomen. Het klinkt oud, muf, maar wordt deels recht gehouden door de kwaliteit van het nummer, en de tekst ("It could be the death of me; knowing that my friends will not remember me; I wanna get old"). Toch een minder nummer, wat mij betreft.

'Helicopter' stelt me gerust; de plaat was dus niet aan het inkakken. Ik weet niet waar het nummer exact over gaat, de tekst is wel erg mooi, en muzikaal is het er ook voor gemaakt. Optimistisch klinkt het in ieder geval niet: "Take my hand and pray with me; my final days in company; the devil now has come for me; and helicopters circling te scene..." (de hele tekst zou ik hier kunnen quoten, maar dat doe ik niet, dat zou toch wat overdreven zijn). Aan het eind is Cox wel van één ding overtuigd: "Now they are through with me" zingt hij, elke keer weer, om dan te zwijgen en de muziek zijn zegje te laten doen, in een mooie outro. De song sterft langzaam weg, om plaats te ruimen voor de volgende.

'Fountain Stairs' klinkt weer wat poppier. Als ik het goed heb, hoor ik zelfs wat saxofoon, mooi!

'Coronado' opent met koel pianogetokkel, waar dan instrument per instrument bij komt. Fraai qua opbouw, zeker! Ook hier horen we weer de saxofoon.

Het laatste nummer, 'We Would Have Laughed', duurt het langst. Ruim 7 minuten lang. De opbouw van dit nummer zit zeker goed. Het repetitieve zorgt voor een wat bezwerende sfeer, de drums klinken lekker droog, en Cox' stem blijkt toch weer één van de grote troeven. Met een andere zanger zou deze plaat volgens mij niet zo sterk zijn. Tekstueel is het ook weer allemaal goed. Als je ouder wordt, verveel je je, en zoek je nieuwe uitlaatpijpen. Een goudzoeker zal uiteindelijk zo op geld belust worden, dat hij je land opkoopt, om nog meer goud te kunnen delven. Verwarring troef ook. Een voorbeeldje: "I lived on a table, I don't know where to go; I know my friends would; I know where my friends are now; I lived on farm, yeah, I never lived on a farm; where did my friends go?".

Het nummer wordt na ongeveer 7 en halve minuut abrupt afgebroken; het is eens iets anders dan het slotnummer langzaam te laten wegfaden, maar ach. Al bij al is dit een verdienstelijke plaat, nog niet het meesterwerk dat in deze talentvolle band schuilt, maar een verdienstelijke plaat. Meer niet, maar minder ook niet.

3,5 sterren

Wow, dit is wel liefde op het eerste gezicht. Sterke plaat! Zeer dromerig, boeiend en qua pacing ideaal voor mij. Eerste twee, drie liedjes moest ik er dan inkomen, maar dan had je het ene supersterke nummer na het andere, met eigenlijk geen slecht nummer meer. Er zijn weinig platen die over de gehele lijn zeer sterk is, en lijkt me ook wel typisch een album die beter tot zijn recht komt als je het album luistert (en niet single per single). Hoogtepunt voor mij is Desire Lines! Het zou best al kunnen dat ik de ontdekking van het jaar al gemaakt heb.