Deerhunter - Halcyon Digest (2010)

Deerhunter heeft dit jaar een nieuwe plaat uitgebracht, getiteld 'Halcyon Digest'. Het is de tweede die ik van Bradford Cox en de zijnen beluister, na het fraaie 'Microcastle/Weird Era Continued'. Dat plaatje vind ik toch nog wat beter dan deze, al is dit zeker geen slechte. Maar toch ook niet dé grootse plaat van Deerhunter. Die moeten ze wat mij betreft nog maken.

'Earthquake' is een slepend, tergend traag, maar tegelijk ook spannend nummer, dat bol staat van dreiging. Deze opener is meteen zware kost, maar fans van het luchtere genre moeten zich niet laten afschrikken, want de volgende twee nummers, 'Don't Cry' en 'Revival' klinken luchtig, zeer luchtig. De songs nemen ons mee terug naar het verleden, het is sixtiespop op z'n Deerhunters.

Na deze vijf minuutjes wordt het weer wat diepzinniger, met 'Sailing'. Het is, net als 'Earthquake', een slepend nummer. Met opborrelend water, zo lijkt het wel.

Het contrast met 'Memory Boy' is wederom groot. Dat nummer hakt er vrolijk op in, en ligt meer in de lijn van 'Don't Cry' en 'Revival'. Ik zing het nummer mee ("It's not a house anymore"), en voel zelfs de neiging om te dansen. Dit is wel lekker catchy, maar het heeft toch nog iets anders, wat ik niet zo goed kan plaatsen.

Dan is er 'Desire Lines', een wat langer nummer. Dankzij de stem van Cox klinkt dit nummer niet te zoet. Waarheid wordt er wel gesproken in dit nummer ("Whatever goes up; must come down"). Na een tweede maal het reffrein, krijgen de instrumenten een wat vrijere rol, en daar wordt de song pas echt interessant. Er zitten een paar fraaie stukken in. Sterk nummer, zonder meer!

'The Basement Scene' klinkt ook gewoon alsof het in een kelder is opgenomen. Het klinkt oud, muf, maar wordt deels recht gehouden door de kwaliteit van het nummer, en de tekst ("It could be the death of me; knowing that my friends will not remember me; I wanna get old"). Toch een minder nummer, wat mij betreft.

'Helicopter' stelt me gerust; de plaat was dus niet aan het inkakken. Ik weet niet waar het nummer exact over gaat, de tekst is wel erg mooi, en muzikaal is het er ook voor gemaakt. Optimistisch klinkt het in ieder geval niet: "Take my hand and pray with me; my final days in company; the devil now has come for me; and helicopters circling te scene..." (de hele tekst zou ik hier kunnen quoten, maar dat doe ik niet, dat zou toch wat overdreven zijn). Aan het eind is Cox wel van één ding overtuigd: "Now they are through with me" zingt hij, elke keer weer, om dan te zwijgen en de muziek zijn zegje te laten doen, in een mooie outro. De song sterft langzaam weg, om plaats te ruimen voor de volgende.

'Fountain Stairs' klinkt weer wat poppier. Als ik het goed heb, hoor ik zelfs wat saxofoon, mooi!

'Coronado' opent met koel pianogetokkel, waar dan instrument per instrument bij komt. Fraai qua opbouw, zeker! Ook hier horen we weer de saxofoon.

Het laatste nummer, 'We Would Have Laughed', duurt het langst. Ruim 7 minuten lang. De opbouw van dit nummer zit zeker goed. Het repetitieve zorgt voor een wat bezwerende sfeer, de drums klinken lekker droog, en Cox' stem blijkt toch weer één van de grote troeven. Met een andere zanger zou deze plaat volgens mij niet zo sterk zijn. Tekstueel is het ook weer allemaal goed. Als je ouder wordt, verveel je je, en zoek je nieuwe uitlaatpijpen. Een goudzoeker zal uiteindelijk zo op geld belust worden, dat hij je land opkoopt, om nog meer goud te kunnen delven. Verwarring troef ook. Een voorbeeldje: "I lived on a table, I don't know where to go; I know my friends would; I know where my friends are now; I lived on farm, yeah, I never lived on a farm; where did my friends go?".

Het nummer wordt na ongeveer 7 en halve minuut abrupt afgebroken; het is eens iets anders dan het slotnummer langzaam te laten wegfaden, maar ach. Al bij al is dit een verdienstelijke plaat, nog niet het meesterwerk dat in deze talentvolle band schuilt, maar een verdienstelijke plaat. Meer niet, maar minder ook niet.

3,5 sterren

Joh

Het spijt me en ik wil geen spelbederf plegen, maar ik vind de lyrische commentaren over de plaat overdreven. Natuurlijk ieder zijn goesting, maar wat is Deerhunter´s Halcyon Digest meer dan een aardige popplaat met raffelige randjes gemangeld door een fuzzbox? Daarom vind ik ook de korte liedjes zoals Coronado, Don´t Cry of Memory Boy het fijnste, bij de rest ga ik toch snel in de slaapstand. Helaas......

Het album heeft me eindelijk helemaal te pakken. Ik had plots weer zin om hem te beluisteren en ik heb er echt veel van genoten. Nog een halfje erbij.

Wat is dit toch een mooie muziek zeg. Nu ik dit album weer draai, kijk ik of ik bepaalde fraaie tracks als favoriet heb aangemerkt, maar ik had eerder juist weer andere mooie tracks uitgezocht. Kortom: er staat zoveel moois op dit album, ik zet 'm zelfs in mijn top 3 van 2010.

Halcyon Digest begint en eindigt heel fijn, en ik kan me voorstellen dat het album daarom bij een vluchtige luisterbeurt een goed gevoel achterlaat

bij nadere beluisteringen vind ik de rest (afgezien van nummer 3) echter niet zo goed en kom ik daardoor niet hoger dan een 3,5. Ik vind Microcastles beter

Halcyon Digest begint en eindigt heel fijn, en ik kan me voorstellen dat het album daarom bij een vluchtige luisterbeurt het gevoel achterlaat dat dit de enige hoogtepunten zijn. Is echter helemaal niet zo.

Mijn nummer 1 in mijn top 10 voor 2010 (hoewel ik nog even ga wachten met die in te geven, wie weet valt er last minute nog een pareltje uit de hemel)

Een vluchtige beluistering? Ik schat toch in: minstens 20 keer gedraaid.

Desire Lines en Helicopter zijn zo vet, hè.

Desire Lines is één van mijn favoriete nummers van 2010: alleen al die gitaarsolo...

Na twee luisterbeurten gaat het toegankelijkere tweede gedeelte(vanaf desire lines) er hier een stuk beter in dan het eerste gedeelte.

Nog maar een paar luisterbeurten geven.

Album bevalt al wat beter, maar de 'aangebrachte ruige randjes' kunnen toch niet verbloemen dat dit vrij doorsnee werk is. Waar niks mis mee is. Sterker nog, dat sluit aan bij mijn smaak, maar het komt bij mij af en toe wat gemaakt over. Meest treffende voorbeeld voor mij is het laatste stukje van Don't Cry. Vrij 'doorsnee' popsong à la vele bandjes, maar daar wordt dan nog een niks toevoegende 'outro' aan toegevoegd. Slechts de opener is echt 'iets anders'. Het begin van Basement Scene komt me trouwens wel heel bekend voor, kan alleen nog niet op de song komen. Iemand een idee? Met 3,5 krijgt Deerhunter van mij het voordeel van de twijfel.

Wat een schitterende plaat, begin er de laatste tijd echt verslaafd aan te raken. En dan wordt hij ook nog is elke luisterbeurt beter! Na the National en arcade fire een stevige nummer 3 in mijn 2010 top 10. Desire Lines misschien wel een van de beste songs van het jaar.. Denk bij het begin wel elke keer dat ik rebellion (lies) hoor, exact dezelfde baslijn. Gelukkig onderscheid het zich vrij snel

4,5*

Halfje eraf. Dit is toch beduidend minder dan de vorige twee platen... ik mis spanning, ik mis die aparte sfeer maar ik mis bovenal sterke nummers (afgezien van een paar). Aardig allemaal, maar van Deerhunter verwacht ik veel meer, ook na de laatste fraaie EP en de erg goede Atlas Sound-plaat.

Misschien wat meer tijd nemen de volgende keer?

Zoals haveman zegt, herken ik het gemaakte in Deerhunter. Maar dat maken doen ze wel zo ontzettend goed en vooral op deze wereldplaat, dat dit voor mij toch het beste album van vorig jaar is geworden. Geen valse noot kunnen herkennen, vol met afwisseling en een heel eigen sound.

Oh jawel dames en heren! Weeral een geweldig album van Deerhunter. Na Microcastle wist ik niet of we nog zo'n schoonheid mochten verwachten maar de beste man kan de verwachtingen toch inlossen. Na twee luisterbeurten ben ik toch wel weer door de bliksem geraakt. Misschien een paar mindere nummers, een paar minpuntjes dus misschien nét niet even goed als Microcastle maar bon, we mogen toch ook niet té streng zijn.

Mijn favo's zijn Don't Cry, Revival, Memory boy (!) en desire lines (en aan welk nummer doen de laatste 3 minuten me toch denken?!)

No. 13 Baby van de Pixies?

JAAA!

Thx, SilverGun. Ik heb er de laatste twee dagen mijn hoofd over gebroken.
De gelijkenis vind ik wel treffend.

Klopt, moest er ook meteen aan denken toen ik de outro voor het eerst hoorde

Niet direct een album die mij van meet af aan kan bekoren. Toch gebeurt er wel voldoende om geboeid te blijven, al komt dan voor mij pas wat later op gang van dit Halycon Digest. De zang vind ik niet echt goed en muzikaal gezien klinkt het voor mij in het begin niet coherent. Op momenten dat het dat wel doet zo vanaf Desire Lines, heeft het wel wat weg van een mix tussen de Beatles en Velvet Underground. Een album die van mij nog wel een kans krijgt, maar voor nu niet dezelfde overtuiging heeft als bij ondergenoemde users.

Oh! Het heeft toch een heel aantal luisterbeurten nodig gehad maar de plaat heeft me nu helemaal ingepakt.
Er staan leuke popnummers op zoals Memory Boy, het gewéldige Coronado met een subliem zangrefreintje en Revival, Fountain Stairs. De laatstgenoemden zijn stuk voor stuk puur genieten. Er staan trage nummers die nood hebben aan vele luisterbeurten omdat de schoonheid in zo'n kleine dingen zit zoals Basement Scene, Sailing, Helicopter en We Would Have laughed.
Dit allemaal met een een gek randje... wauw! Deze plaat is seks voor het gehoor, een orgasme voor de trommelvliezen. Een aanrader!

Favo's zijn Memory Boy, Coronado en Desire Lines (die me zoals eerder al gezegd doet denken aan No13 Baby van Pixies).

4,5*

YouTube - THE DEEP-Trip #76 , kende iemand dit nummer? Ik geloof dat ik Coronado ergens een mix van The Strokes en Eels had genoemd. Volgens mij is dit nummer waar Deerhunter werkelijk de mosterd vandaan heeft gehaald.

Door de belletjes klinkt het overigens nog meer als Eels dan op Coronado. Ik had ook een associatie met een bepaald Eelsnummer maar daar kom ik nu even niet op...

Het begin doet mij sterk denken aan All I have to do is dream van de Everly Brothers. Is dat wat je bedoelt?

Dit is geen muziek, dit is de hemel.

Komt dat niet doordat Lush ook een nummer heeft dat Desire lines heet .

Wat is dat een sterke plaat. Desire Lines en He Would Have Laughed liggen enorm goed in het gehoor. Maar de gehele plaat doet me werkelijk verbazen.

Microcastle vond ik ook al zeer goed.

Berichten verplaatst naar Deerhunter

Het is de andere gitarist die dit nummer zingt, Lockett Pundt dacht ik.

Oh, bedankt. Dat is dan mijn fout.