Judas Priest - Sad Wings of Destiny (1976)

Oorspronkelijker dan dat plaatje kun je het niet krijgen, lijkt me. Het gekke is dat ze het op Metal Archives hebben over het feit dat RCA in 83 voor het eerst de trackvolgorde van de oorspronkelijke uitgave volgde door met Prelude te beginnen. Maar op het hele internet is geen Gull persing te vinden die met Prelude opent. Dus de volgorde die begint met Victim Of Changes lijkt mij vooralsnog ook de enige juiste.

Op wiki staat eveneens een verhaal over een andere tracklist, maar een echt betrouwbare bron is dat niet. Misschien is het op Metal Archives daar van overgenomen.

Ik heb sinds gisteren de originele UK-print in huis met ook de tracklist die begint met Victim of Changes. Die heeft op de hoes 1975 staan en op het label van de plaat 1976.

Op Discogs staat bij die originele Gull (Decca):

Side A and B-titles changed places on back of sleeve.
Track A2 called Ripper on back of sleeve.
Made in England The Decca Record CO. LTD
Sleeve Printed in England by Robert Stace

Ik heb op Discogs alle versies eens bekeken. Die beginnen allemaal met Victim of Changes behalve inderdaad een US-print van RCA uit 83. Maar de tekst die daarbij staat is niet erg duidelijk.

Tracklist for Sides A and B are juxtaposed on the sleeve versus the disc. Side A of the disc starts with "Victim of Changes", the sleeve lists "Prelude" as the first track. The listing is according to the disc, not the sleeve.

Uit het eerste deel van de uitleg leid ik af dat deze persing niet afwijkt van de rest, want dezelfde omwisseling van kant a en kant b heeft. Maar dat laatste zinnetje slaat dan nergens op. Misschien moet dat zijn, the listing [zoals ingevoerd op Discogs] is according to the sleeve, not the disc.

Nog wat verder gezocht op de serienummer van die RCA uitgave en inderdaad, kijk hier eens. Foto van het label laat zien dat ook daar kant a met Victim of Changes begint.

Ik durf er toch wat euro's op te verwedden dat er geen enkele persing van Sad Wings of Destiny bestaat dat met Prelude opent. Het hele verhaal is volgens mij een vergissing die ooit door iemand gemaakt is en dan een eigen leven is gaan leiden op internet.

Deze plaat na jaren weer eens uit de kast gehaald, en één van de eerste dingen die mij opviel was dat kant 1 en 2 zijn verwisseld; en voila er is hier al een hele discussie over gevoerd.

Mijn exemplaar dan nog even: Hoes en label vermelden 1976. Kant 1 begint met Victim of Changes. Hoes vermeldt 'Ripper', label 'the Ripper'
Voor wat het waard is.

Ik heb het vroege werk van Priest vrij lang links laten liggen omdat ik het niet heavy genoeg vond klinken. En natuurlijk verbleekt de gortdroge produktie van de eerste drie, vier platen bij het jaren '80 werk. Maar feit is dat een aantal van de beste Priest songs op SWOD staan. Dit zijn met name de tracks die later ook op Unleashed in the East zijn terecht gekomen; Tyrant, Genocide, Ripper en, of course, Victim of Changes.

Ik begrijp niet waarom dit album zo hoog staat aanschreven, het is misschien wel het slechtste rock/metal album dat ik ooit heb gehoord. Het beluisteren van dit album was gewoon één lange helletocht. Victim of changes zorgt ervoor dat je al wilt stoppen met luisteren vooraleer het album echt begonnen is en Dreamer Deceiver/Deceiver steelt de kroon voor saaiste nummer dat ik in een lange tijd heb gehoord. De temponummers zoals The Ripper klinken als half afgewerkte demo's en klinken zo stijf en zo zielloos. En dan moet het ergste nog komen: Epitaph. Op de andere albums van Priest heb ik helemaal niets tegen de stem van Halford, maar hier dacht ik echt: houd alsjeblieft uw mond.

De 4 songs die later op "Unleashed in the East" zouden komen klinken daarop zoveel beter dat ze hierop nogal zinloos aanwezig zijn.
De eerste 2 albums hebben niets met metal of hardrock van doen, het klinkt eerder als (licht) progressieve rock.

Ja, "Epitah" is wel lachen.
Dan zie ik een rokerige kroeg voor me waar Rob Halford half hangend over de piano staat te kwelen althans zo klinkt dat....

Juist niet, want de nummers klinken op Unleashed in the East vooral heel anders en daarom blijven de oorspronkelijke studio opnamen zeer zinvol.

Als je eerst de live uitvoeringen kent kan het wel even wennen zijn aan deze slomere versies. Maar het hier meer aanwezige doom element heeft ook weer z'n charmes.

Ja, het ademt inderdaad een bijzondere deprimerende sfeer uit.

Ik ben vooral gecharmeerd van "Dreamer Deceiver", "Deceiver" en "Island of Domination".
Die zorgen ervoor dat ik deze CD nog wel eens opzet.

Ik heb hem als dubbelaar met "Rocka Rolla" onder de titel "Genocide".

Prachtige plaat van Judas Priest, vanaf het openingsnummer si het genieten. Je hoort dat Judas Priest nog groeiend is en met pareltjes als Victim of Changes en the Ripper geven ze een geweldig visite kaartje af.

"Sad Wings" geremastered. De tracklist van de remaster begint met "Prelude".

Redelijk Metal/hardrock-plaatje. Melodische gitaarpartijen gecombineerd met redelijk sterke zangpartijen. Echt bijzonder vind ik het niet, maar wel erg vermakelijk.

Goed en invloedrijk metal album uit 1976; hoort minstens 4 sterren te hebben.

Waarom geef je ze dan niet Cured?

Ok, bij deze.

Ergens wel, ergens niet. Die vier sterren. Hoe 'moet' je eigenlijk beoordelen?
Als het even kan holistisch 'duiden. Toen dit album uit kwijt kwam was ik amper tien jaar oud, vijf, zes, zeven jaar echter tot over de oren in de metal. En dit album heb ik jarenlang een geweldig juweeltje gevonden om te beluisteren. Nu ik het nu hoor doet het album me weinig.
Toch heeft ook dit album uit 1976 nogal wat nieuwe bands in de jaren erna beinvloed.
Een voorzichtige drie derhalve.

Klassieke Priest plaat die nooit aan kracht en overtuiging ingeboet heeft. Victim of Changes, Deceiver, The Ripper, en Island of Domination behoren nog steeds tot mijn favoriete Judas Priest tracks. 4,5

Judas Priest slaat in als een bom en met 'Sad Wings of Destiny' laten ze horen wat ze in petto hebben, ze waarschuwen ons voor wat er gaat komen: steen goede en keiharde Heavy Metal waarop ze staan te springen om het vooral naar voren te brengen. Het album begint al keigoed met een super opening's nummer 'Victim Of Changes' waarop 'The Ripper' volgt. Het album is daarmee nog niet gemaakt, want 'Dreamer Deceiver' gaat prachtig gepaard met 'Deceiver' wat beiden top nummers zijn. Hoewel de band er daarvoor koos het iets rustiger aan te doen na dit nummer, met vooral een ballad 'Epitaph' sluiten ze het album weer ijzersterk af met 'Island Of Domination' en hiermee is een nieuw stempel gedrukt op de metelscéne.

Waar Judas Priest in 'Rocka Rolla' nog erg zoekend zijn lijkt het erop dat ze in 'Sad Wings Of Destiny' laten horen dat ze klaar zijn om ons om ver te blazen met geweldige gitaar solo's, heerlijke nummers en vooral wat hoge tonen uit de keel van Rob Halford. Heerlijk album, en ik krijg steeds meer zin in deze marathon!

Tussenstand:

01. Sad Wings of Destiny
02. Rocka Rolla

Alleen al met Victim of Changes wordt het beste van Rocka Rolla naar de prullenbak verwezen. Alsof dat debuut maar om te lachen was. Liefst vier nummers zijn later ook in krachtiger versie op het geniale Unleashed in the East te horen. Maar dit studiowerk heeft zijn eigen specifieke klasse. Voor de fijnproevers.

97/100

Dit is trouwens toch wel een van de mooiste hoezen van Judas Priest. Misschien jammer dat ze deze klassieke stijl niet langer hebben aangehouden. (Al is die van opvolger Stained Class ook van grote klasse.)

Grappig dat het me vandaag pas opviel dat de lijn onder de bandnaam in een duivelsstaartje eindigt.

Gelukkig is die er in huize eddie wel. Mij LP begint toch echt met Prelude, alleen zie ik nu dat dat op de daadwerkelijk LP kant B is en op de hoes kant als A vermeld staat.

Nu ik er toch mee in de handen zit, kan hem beter gelijk maar eens opzetten

Maar dat is natuurlijk precies waar het over gaat. Het staat gewoon verkeerd op de hoes. De hele a en b kant zijn omgewisseld maar de lp begint met Victim of Changes. Kant b opent met Prelude gevolgd door Tyrant.

Tenminste op deze eerste uitgave van Gull. Op die Discogs pagina staat de fout ook vermeld.

Als jij een persing hebt die begint met Prelude gevolgd door Victim of Changes, dan zou je een bijzonder exemplaar hebben, maar ik denk niet dat deze bestaat.

Naast de lp heb ik ook een cd exemplaar uit '87 op Line Records. Gek genoeg staat daar de tracklist ook weer fout op de hoes. Op de cd zelf staat het wel goed.

Ben zelf geen grote hardrockfan maar dit album vind ik toch wel bijzonder. Een aantal nummers zijn ook anno 2018 nog muzikaal actueel. Ga het album zeker opnieuw beluisteren in de nabije toekomst. Dit vraagt bijkomende beluistering.

Probeer dan ook Sin After Sin eens, kapiteingilo. Die is nog een fractie beter dan deze.

Nou, na het saaie debuut is Victim Of Changes zo'n ongelooflijke opluchting om te horen. Ook hier zit dat dromerige geluid van Rocka Rolla nog wel in de sound, maar in tegenstelling tot het debuut staan hier wel volwaardige en memorabele songs op. Toch valt het geheel me alsnog wat tegen in vergelijking met de hoge verwachtingen die ik eerst had. Epitaph vind ik echt een wanstaltige draak van een nummer die me bijna een eindscore van 3.5 deed overdenken. Ik vind het tof dat de band ook van Queen II houdt, maar Halford's zang is daar echt zwaar ondermaats. De lage stukken doen meer aan een crooner denken terwijl de hoge melodielijnen zwaar ondermaats zijn in vergelijking wat Mercury en co deden. Island Of Domination trekt het gelukkig alsnog terug naar de score die er nu staat, maar het scheelde niet veel.

Dreamer Deceiver vind ik persoonlijk in de Skyclad variant vele malen beter. De solo's zijn mooi, maar als geheel vind ik het nummer niet lekker lopen. Ook Tyrant vind ik een vrij zwak refrein hebben met de manier hoe 'Tyrant' gezongen wordt. Dan liever het epische openingsnummer, het aanstekelijke The Ripper of het rockende Deceiver. Het is beduidend beter dan het debuut en ik geef het over de algehele linie echt wel positieve gedachtes, maar het rammelt me alsnog teveel om echt te spreken van een echt briljant album.

Voorlopige tussenstand
1. Sad Wings Of Destiny
2. Rocka Rolla

Victim Of Changes, (Dreamer) Deceiver, The Ripper.. Ze verpulvereren het debuut. Voor mij komen hier mijn twee favoriete genres samen: klassieke metal en psychedelische rock. Wat een fenomenaal album is dit toch. De A-kant is weergaloos. De A-kant is erg charmant, al weet ik nooit echt goed wat ik met Epitaph moet. Leuk dat Queen geëerd wordt, maar voor het eerst werken Rob's lage vocalen niet (Tyrant was op het randje). Het blijft ook altijd wat lastig om half spacend van Victim of Changes in The Ripper gegooid te worden. Dan was Dreamer Deceiver en Deceiver beter geweest. Heerlijk hoe Halford voluit gilt, terwijl het gitaarwerk ingetogen is. ik houd wel van die contrasten. Jammer dat de B-kant niet zo sterk is, maar toch een heel dikke 4,5*

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Rocka Rolla

Samen met Stained Class is dit voor mij DE Judas Priest plaat. Nog geen melige meezingers zoals op bijvoorbeeld British Steel of Killing Machine, maar geweldige licht progressieve hardrock/ metal. Wat mij vooral erg aanspreekt is de donkere, enigszins onheilspellende sfeer die over dit album hangt. En met openers Victim of Changes en Ripper kan het toch eigenlijk al niet meer misgaan? Dat gaat het dus ook niet, hoewel het refrein van Tyrant wel wat aan de flauwe kant is. Maar met het weergaloze Genocide is dat snel weer vergeten. Het volgende nummer Epitaph is niet eens een slecht nummer, maar het past totaal niet bij de rest van de plaat. Gelukkig wordt die enigszins vieze smaak snel weer weg gespoeld met Island of Domination. En zo blijft, ondanks de minpuntjes, het algemene gevoel bij deze plaat erg positief.

Wauw. Het was alweer tijdje geleden dat ik 'Sad Wings of Destiny' gehoord had en de periode van voor 'Screaming for Vengeance' was voor mij lange tijd onbekend terrein (ja, gepaste schaamte is gebezigd), maar de het openende tweetal is toch wel van grote klasse. De sound is niet veel anders dan het debuut, maar dat mag de pret niet drukken.

Dan zet Halford in 'Dreamer Deceiver' gedeeltelijk weer een te potsierlijke stem op en da's jammer voor een verder prima tot uitstekend nummer (andere uithalen in dit nummer zijn weer ongeëvenaard, dat moet gezegd), dat naadloos overgaat in 'Deceiver', lekker nummer.

'Prelude' is ook wat potsierlijk, 'Tyrant' een lekker nummer, 'Genocide' ook. 'Epitaph' is een uitermate geslaagde crooner gag à la Queen (bewust gedaan of niet, ik heb mijn lol gehad. ) dat uitmondt in weer een prima rocknummer, wel met een paar rare, slechte uithalen van Halford.

Maar goed, wel genoten van twee geniale classics en toch flink wat zeer genietbaar materiaal.
Een 8 zou er denk ik wel ingezeten hebben.

Bizar.

Een hele verbetering ten opzicht van het wat anonieme debuut, met ditmaal een meer metal-gericht geluid en een grote reeks klassiekers. Victim Of Changes, The Ripper, Tyrant, Genocide: allemaal top. Uitgerekend deze vier tracks kennen we natuurlijk ook van de superieure versies op het Unleashed In The East live-album, maar dat mag de pret niet drukken. De band zet hier reeds het typische Priest-geluid neer dat op de albums hierna geperfectioneerd zou worden. De piano-ballad Epitaph is een uitglijder; die zangstijl ligt Rob Halford gewoonweg niet zo, maar afgezien daarvan is dit een prima plaat.

Vandaag een dagje thuiswerken, dat geeft me mooi de gelegenheid om alle Priest eens achter elkaar te luisteren, beginnend bij deze. (Rocka Rola laat ik voor wat het is). Veel te lang geleden dat ik deze heb geluisterd, zonde eigenlijk, want het is echt een sterke plaat.

edit, voor de liefhebber Eddie heeft van al zijn favoriete artiesten playlists waar alle albums in staan in de juiste volgorde. Heerlijk in de auto op shuffle als verzamelaar zonder steeds dezelfde nummers te horen. Judas Priest is daar geen uitzondering in. Ik weet niet of de link voor jullie ook werkt, zo ja veel plezier ermee.

Oh man, zo'n prachtplaat! ik had ooit een versie (ik meen van Gull) die begon met Prelude, nog altijd de volgorde die ik prefereer. Heb hem uitgeleend en die persoon is 'm kwijt, helaas. Wel van hem een andere versie teruggekregen waar de andere volgorde geldt. Ik draai echter altijd de volgorde die ik gewend ben, klinkt logischer in mijn oren. Niet alleen omdat ik hem zo heb leren kennen, maar ook omdat de plaat een fijnere opbouw heeft daardoor.
Dit zal altijd samen met Vengeance, Stained Class en Killing Machine tot mijn top favorieten behoren van deze legendarische band! Geen zwak moment te bekennen qua nummers, zelfs het geluid bevalt me... meer geschikt voor bluesy Hard Rock misschien, maar het past. Heerlijk...

De tweede beste van de eerste 6 albums met het prachtige The Ripper. Het geluid is hier al heel wat harder en in het geheel is het debuut beter. Voor mij mocht de band op het niveau van de eerste 2 albums gebleven zijn. Het nummer Epitaph zou zomaar van Queen kunnen zijn. Toch is dit album al onderhevig aan wat me ergert bij de band: het gekrijs van Halford. Neem Dreamer/Deceiver: het kon zoveel beter zijn zonder dat overdreven gedoe. De volgende 4 albums vind ik minder, ze bevatten te veel missers en worden gewone hardrock. Wat de eerste 2 albums speciaal maakt, valt dan zo goed als helemaal weg.

3,5 sterren (eigenlijk 3,25)