Judas Priest - Sad Wings of Destiny (1976)

De tweede beste van de eerste 6 albums met het prachtige The Ripper. Het geluid is hier al heel wat harder en in het geheel is het debuut beter. Voor mij mocht de band op het niveau van de eerste 2 albums gebleven zijn. Het nummer Epitaph zou zomaar van Queen kunnen zijn. Toch is dit album al onderhevig aan wat me ergert bij de band: het gekrijs van Halford. Neem Dreamer/Deceiver: het kon zoveel beter zijn zonder dat overdreven gedoe. De volgende 4 albums vind ik minder, ze bevatten te veel missers en worden gewone hardrock. Wat de eerste 2 albums speciaal maakt, valt dan zo goed als helemaal weg.

3,5 sterren (eigenlijk 3,25)

In de recente Aardschok las ik het bericht dat ex drummer Alan Moore is overleden. Alan Moore was verantwoordelijk voor de drumpartijen van dit -nog steeds- indrukwekkende album Sad Wings of Destiny.
Alan Moore R.I.P.

Dat het album met Prelude opent is mij niet bekend, het zal wel een zeldzame uitvoering zijn geweest. Het label van mijn album is Attic en opent ook met Victim of Changes. Over de trackvolgorde valt veel over te zeggen. Victim of Changes was ook een prima afsluiter geweest. Ik heb het album op cd en daar heb je als voordeel dat je de track volgorde kan programeren naar m'n eigen wensen anyway dit terzijde. Na de valse start is dit album -wat ik beschouw als een monument- is Sad Wings of Destiny het album wat bij Judas Priest de toon heeft gezet. Na Sad Wings of Destiny kwamen in de jaren zeventig nog 3 monumenten van albums achter elkaar. Kortom van Sad Wings of Destiny t/m Killing Machine is het genieten geblazen. En - het is een cliché - maar ook in dit geval is hoe ouder je wordt hoe meer je deze seventies albums gaat waarderen. De eerste 2 nummers als gitaargek kom ik wel aan mijn trekken. Prachtige gitaarrifs van Downing en Tipton wat later hun handels merk zal worden. Dreamer Deceiver een prachtig nummer van bijna 6 minuten. Dreamer Deceiver werd jaren later als titel gebruikt van de Zembla documentaire over Judas Priest. Over die belachelijke rechtszaak begin jaren negentig, dit terzijde. Tyrant valt de gewaagde lage zang op van Rob Halford. Het is op de grens zal ik maar zeggen. Het niveau is constant, het zakt geen moment in. Sommigen struikelen over het nummer Epitaph. Het is even een rustpuntje een stukje easy listening wat naadloos over gaat in Island of Domination. Er word beweerd dat Epitaph verwijst naar Queen. Misschien de stijl, maar meer ook niet de zang tussen Halford en Mercury moet je niet willen vergelijken. De enige overeenkomst is dat ze allebei in die tijd een hoog bereik hadden van misschien 3 octaven, dit terzijde. Ik heb dit album weer eens gedraaid nav het overlijden van drummer Alan Moore. Maar welke bron Aardschok heeft gebruikt is mij een raadsel want op wikipedia is het nog niet bevestigd en het is al meer dan 1 maand geleden, hoogst merkwaardig, dit terzijde. Conclusie is dat de band met dit album hun draai hebben gevonden. In tegenstelling met Rock a Rolla waar de band nog zoekende was. Rock a Rolla beschouw ik meer als een experimenteer album. Dat album was matig, maar de productie was nou ook niet je van het. Tot slot Dreamer Deceiver doet mij sterk denken aan Beyond the realms of death van het eveneens ijzersterke Stained Class album. Sad Wings of Destiny krijgt van mij een 4.5

Wel apart, er zijn tegenstrijdige berichten over zijn dan-we-of-niet overlijden (6 mei). Raar.

Lees net dat er een fluitist met dezelfde naam is overleden, denk dat verschillende berichten daardoor in elkaar overgelopen zijn.