Kyuss - Welcome to Sky Valley (1994)

Het heeft de nodige luisterbeurten gevraagd maar ik ben Sky Valley toch wel erg beginnen appreciëren. Er is op het eerste gehoor weinig melodieuze variatie zodat je je je geluidsboxen al wat harder moet zetten om voorbij de zware, lage riffs te luisteren. En hoewel het een huizenhoog cliché is: deze plaat moet echt luid beluisterd worden. Pas dan komen het ranzig vettige geluid, de beukende drums en de intense zang echt tot hun recht.

Kyuss slaagt er op de een of andere manier in om muziek te maken die tegelijk loom en furieus is. De beste momenten zijn diegene waarop de hele band in een soort bezwerend ritme zit, onder de invloed van het mantra van onvervalste rockmuziek. Het album zakt nergens in, maar is er met Demon Cleaner wel een uitschieter. Wat een heerlijk nummer is dat zeg . Yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah...

Door het zware karakter van de muziek is het wel een intense luisterervaring, maar eentje die zeker de moeite loont.

Muziek waarbij ik aan films als The Texas Chain Saw Massacre en The Hills Have Eyes moet denken.
Onheilspelbaar.
Het zuigende geluid laat je langzaam verdwalen in een eindeloze woestijn.
Vanuit de bergen wordt je geobserveerd door seksistische truckers en bloeddorstige freaks.
Ergens in The Middle Of Nowhere bevind zich vreemd genoeg een tankstation met cafeetje.
Zelf gebrouwen bier aan de tap.
Waarbij de jukebox alleen maar dit album in de aanbieding heeft.
Hoe hard je ook probeert om The Eagles uit de luidsprekers te krijgen.
Steeds weer die sound van Kyuss.
Zelden maakte een albumhoes mij zo nieuwsgierig.
Een langgerekte weg naar de horizon die toch doodlopend blijkt te zijn.
Het enige wat ontbreekt is een onderschrift met het inwonersaantal.
Josh Homme is slachter Leatherface.
Verborgen achter zijn gitaarspel is hij verder nog een gezichtloos persoon.
Zorgvuldig voort hakkend met zijn instrument.
Totdat deze beul tevreden kan zijn met het resultaat.
Om uiteindelijk zijn ware aard in Queens Of The Stone Age tentoon te stellen.
Stoner als deze zullen ze niet gemaakt worden.

De andere albums van Kyuss kunnen me niet echt bekoren. Door het logge en zware karakter ontstaat er een muur van geluid waar ik maar moeilijk iets mee kan. Op ”(Welcome to) Sky Valley” is dat in mijn beleving anders. Nog steeds is de basis log en zwaar, maar ik hoor veel meer melodie en dynamiek. Ook zit de bas goed in de mix en zijn vele gitaarlicks bluesy, waardoor de subtiliteiten beter hoorbaar zijn. Het gevoel van een ondoordringbare muur heb ik op ”Welcome to) Sky Valley” niet meer. Een grote fan van Kyuss zal ik nooit worden, en ik had de hoop al opgegeven dat Kyuss me zou kunnen overtuigen, maar ”(Welcome to) Sky Valley” verrast me dan toch. Dat is het mooie van muziek; uit onverwachte hoek komt er dan toch zo’n album die je tegen je eerdere ervaringen in toch pakt. Voor mij is ”(Welcome to) Sky Valley” zo’n album.

Beste album van de band, maar zeker niet perfect. De zompige woestijnrock is hier evenwel geperfectioneerd en klinkt overtuigender en vetter dan ooit. Jammer alleen dat niet alle songs even boeiend zijn. Vooral tijdens de instrumentale tracks verslapt de aandacht. Gelukkig zijn er genoeg imposante momenten om tegengas te bieden, zoals de heerlijk slepende opener Gardenia.

Even was ik bang dat het niks zou worden tussen mij en Kyuss. En dat terwijl ik ook ooit voorluisterwerk gedaan heb voordat ik albums ben gaan kopen. Ik denk dat het vooral gebaseerd was op dit album. Deze wordt vaak geprezen als de beste en hier snap ik heel goed waarom mensen Kyuss de moeite waard vinden. Het eerste en laatste segment is bij vlagen erg sterk en op z'n minst nog steeds heel behoorlijk. De band zorgt voor een lekkere mix van harde stoner met desertrockinvloeden en psychedelica. Geen gemakkelijke opgave. Op de vorige platen kwam het er niet uit, maar hier hebben de heren het trucje door. Fijne trip, deze plaat. Al moet ik toegeven dat ik het briljante niet gehoord heb.


Tussenstand:
1. Kyuss
2. Blues For The Red Sun
3. Wretch

Beduidend beter dan de andere twee albums. Veel afwisselender en dynamischer, maar alsnog merk ik dat mijn aandacht gedurende Movement II langzaamaan aan het afdwalen is. Deze aandacht komt gelukkig wel weer terug tijdens het afsluitende Whitewater-segment, maar alsnog vrees ik dat deze band en ik geen goeie combinatie zijn. Wel het eerste album waar ik langere tijd geboeid heb kunnen luisteren.

Tussenstand:
1. Welcome To Sky Valley
2. Blues For The Red Sun
3. Wretch

Dit is zonder twijfel het meest waanzinnige stonerrockalbum dat ik ooit gehoord heb! Punt uit! Veel beter gaat het niet worden. De moddervette gitaren, de ijzersterke ritmesectie, de eindeloos boeiende composities, briljant! Sky Valley is inmiddels al bijna vijfentwintig jaar jong en er zit nog altijd geen sleet op. Ik kan het album maar blijven draaien en draaien, net zoals toen het net uit was. Hier past natuurlijk maar één cijfer bij. Hoppatee! =)