menu

Eric Clapton - Clapton (2010)

mijn stem
3,48 (64)
64 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Blues / Jazz
Label: Reprise

  1. Travelin' Alone (3:55)
  2. Rocking Chair (4:04)
  3. River Runs Deep (5:53)
  4. Judgement Day (3:13)
  5. How Deep Is the Ocean (5:29)
  6. My Very Good Friend the Milkman (3:21)
  7. Can't Hold Out Much Longer (4:09)
  8. That's No Way to Get Along (6:08)
  9. Everything Will Be Alright (3:52)
  10. Diamonds Made from Rain (4:23)
  11. When Somebody Thinks You're Wonderful (2:51)
  12. Hard Times Blues (3:46)
  13. Run Back to Your Side (5:18)
  14. Autumn Leaves (5:39)
  15. You Better Watch Yourself *
  16. I Was Fooled *
  17. Take a Walk with Me *
  18. Midnight Hour Blues *
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 1:02:01
zoeken in:
avatar van Philipstown
3,5
nicksamboo schreef:
dat philipstown al met zon vooroordeel komt zegt vaak al genoeg over de beoordeling van de meeste mensen.
het best verkochte album allertijden 'thriller' ziet er ook wat dat betreft minst aantrekkelijk uit...
ik koop dan graag zon cd voor 2,50 bij de kruidvat!


Als je verder leest, zie je dat ik best enthousiast ben over deze plaat, dus ik heb mijn oordeel over de muziek niet gebaseerd op de cover (zoals jij suggereert). Ik vind Clapton opvallend opgewekt en ontspannen, wat mij betreft is dit een van zijn beste albums.

Dat ik de hoes 'spuuglelijk' vind is geen vooroordeel, want dat zou veronderstellen dat ik platenhoezen per definitie lelijk vind en covers van platen van Eric Clapton al helemaal!
Maar we kunnen hier toch moeilijk gaan beweren dat deze cover een artistiek hoogstandje is? Ik vind het een aalgladde foto, die wat mij betreft het karakter van Clapton niet echt tot uiting laat komen.

avatar van IntoMusic
4,5
Thuurke schreef:
De hoes is inderdaad ook heel gezapig, een beetje zoals Andre Hazes of Jan Keizer hun hoesjes lieten maken.

Uhmmm, Clapton's hoes vergelijken met Hazes of Keizer... . Het is een lelijke, maar dat gaat zelfs mij te ver

Anyway, behoorlijk wat luisterbeurtjes achter de rug en terecht wat papat opmerkt: het plezier en de sound is heerlijk en gelukkig lijkt het op geen van de vorige albums. De volle pond zal het nooit voor mij worden, maar doe er wel een laatste half sterretje bij. Erg lang geleden dat ik een nieuw uitgekomen studio-album van Clapton zovaak draai.

avatar van Bartjeking
4,0
Ik verhoog mijn waardering ook met een halve ster, dit is toch een echte groeiplaat gebleken die afstevent naar een mooi plekje in mijn jaarlijstje. Ik heb ook een goed vermoeden dat dit over een jaar of 10 toch tot de toppers uit zijn rijke oeuvre gaat behoren. Hopelijk heeft hij er dan nog een paar meer afgeleverd, want in deze vorm kan ik van deze held geen genoeg krijgen.

Ben nu zels aan zijn prachtige biografie begonnen en krijg steeds meer waardering voor de man, maar dat geheel terzijde.

avatar van The Wep
2,0
Gezien de vele positieve reacties die ik hier lees was ik erg nieuwsgierig naar deze EC. Helaas, helaas, deze EC is niet mijn ding. Het enige nummer wat mij aanspreekt is Run Back To Your Side. Nummers als Autumn Leaves zijn best aardig, maar het gezapige overheerst. Goed voor een avond bij de openhaard, goed glas whiskey en....... dus daarvoor toch een 2*

avatar van LucM
3,5
Dit album kan ik meer waarderen dan zijn vorige. Ik begrijp dat het een bezadigde indruk maakt maar het klinkt ook warm en sfeervol. De productie lijkt alsof het uit de jaren '50 komt en dat komt de authenticiteit ten goede. Clapton is toch op zijn best als hij pure blues brengt, hier soms ook met jazz vermengd. Dit album zou je 's avonds moeten beluisteren, dan komt de muziek beter tot zijn recht.

2,5
Na alle positieve kritieken hier heb ik nog maar eens een poging gedaan dit album meer te waarderen. En ook nu haak ik weer af: het begin is nog lekker broeierig in de vorm van Travelin' Alone, maar halverwege Rocking Chair ben ik al in slaap gevallen ("...fetch me my gin, son..." - gaaaaap) en daarna duurt het veel te lang voordat er weer wat spannends voorbij komt. Na How Deep is the Ocean en My Very Good Friend the Milkman heb ik inmiddels een comateuze toestand bereikt waaruit zelfs het aardige Can't Hold Out Much Longer me niet kan wekken. Ik ben echt geen eenkennige gierend-gitaarwerk-liefhebber (461 Ocean Boulevard beluister ik bijvoorbeeld graag), maar voor mij is dit toch echt te gezapig. Misschien dat mijn waardering nog iets stijgt bij een goede single malt terwijl de wind om het huis huilt, maar voorlopig blijft het beperkt tot 2,5*

avatar van Ronald5150
4,0
Of je dit album goed gaat vinden hangt af van je verwachtingen. Verwacht je dat Eric Clapton op deze plaat zijn gitaar laat brullen, gieren en scheuren dan kom je bedrogen uit. Clapton doet al jaren waar hij zin in heeft en hoeft niet meer zonodig de gitaargod uit te hangen. Live komt hij echter nog altijd vlammend uit de verf en heeft hij nog niets aan kracht ingeboet. Op "Clapton" brengt de grootmeester heerlijke relaxte lome (in de goede zin des woords) blues met een vleugje jazz. Daarnaast hoor je invloeden uit New Orleans en ook dixieland. In plaats van gitaarpatserij weeft Clapton met zijn subtiele gitaarspel mooie muziektapijtjes en als je goed luistert komt er hier en daar een solo voorbij. Niet scheurend en gierend, maar warm, donker, subtiel en vooral met veel intensiteit en emotie. Wat mij betreft is "Clapton" een van de betere platen van Eric Clapton sinds jaren en laat een man horen die zijn sporen ruim heeft verdiend en zich niet meer laat lijden door wat andere vinden. Dat hoor je terug op deze plaat, want het straalt van begin tot eind plezier en passie uit.

speedy66
Ik snap toch de hype rond clapton niet zo. Ik vind deze man vrij gemiddeld spelen. .Zelf luister ik liever naar robin trower of peter green. Dat vind ik meer toonaangevende sfeervolle blues gitaristen

avatar van devel-hunt
4,0
speedy66 schreef:
Ik snap toch de hype rond clapton niet zo.


Welke hype?

speedy66
Het lyrische gedoe over zijn gitaarspel. Ten tijde van de cream vond hem nog vlammen, maar solo is het slappe hap.

avatar van IntoMusic
4,5
Op dit album is het ook niet (meer) zijn gitaarspel wat mijns inziens eruit springt. De sfeer en zelfs ook zijn stem maakt dit album nog steeds erg lekker om naar te luisteren. Als ik ruige gitaren of fantastische solo's wil horen, grijp ik ook niet direct naar Clapton.

V.w.b. de gitaarsolo's/-werk: er zijn absoluut solo-albums waar hij laat horen hoe goed zijn gitaarspel is. Wat te denken van Slowhand, From the cradle en de verzamelaar uit '99 Blues. En dan vergeet ik nog het live album met Steve Winwood en de verrassing van 2011 met Wynton Marsalis.
Live 1x mogen meemaken (tijdens de Pilgrim-tour in Thialf) en dat was wel voor mij een kleine teleurstelling, want hij liet de solo's aan zijn medegitarist over.

avatar van devel-hunt
4,0
speedy66 schreef:
Het lyrische gedoe over zijn gitaarspel. Ten tijde van de cream vond hem nog vlammen, maar solo is het slappe hap.

Cream, Yarbirds. The bluesbreakers, Derrek and the dominoes, Blind faith, toen kon je spreken van een hype, zeker in de jaren 60, begin jaren 70.
Solo is hij minder spektakel. Vaak schommelstoelen muziek, wel kwaliteit, maar niet altijd even bijzonder.
Clapton live daarintegen is een heel ander verhaal. Dan is de man op zijn best en komt er weer glans overheen die hij ooit had.

YouTube - Eric Clapton Got to Get Better in a Little While LIVE 121212concert

avatar van jailhouserocker1
Ik vind Clapton ook al jaren en jaren slappe hap. Zijn grote naam heeft hij (terecht) verdiend in de jaren 70. Daarna was het één en al saaie bedoeling, teert hij op zijn naam en voegt hij werkelijk niets meer toe aan de muziekscene. Nee, ik ben al zo'n kleine 25/30 jaar klaar met hem.

avatar van IntoMusic
4,5
jailhouserocker1 schreef:
...Nee, ik ben al zo'n kleine 25/30 jaar klaar met hem.

Laat je dan net een aantal heerlijke bluesalbums hebben gemist waar Clapton op z'n best is...

avatar van spinout
3,5
Hoes lelijk? Die van Old Sock is de overtreffende trap. Dit album is een lekkere, lome, jazzy blues album. Vernieuwend? Dat kan niet in dit genre. Als Clapton vernieuwend bezig is (Pilgrim) word hem dat weer niet in dank afgenomen. Laten we de plaat maar los van de artiest en zijn geschiedenis zien. Dan is dit volgens mij toch een aardige plaat.

avatar van Rogyros
4,0
Wat een lekkere plaat is dit, zeg! Erg prettige laid-back blues met jazzy uitstapjes. Het heeft een mooie nostalgische sfeer. En van Clapton's beste soloplaten in mijn ogen.

Minimaal 4 sterren.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:32 uur

geplaatst: vandaag om 05:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.