Phil Collins - Face Value (1981)

Eerste en voor mij nog steeds beste solowerk van Collins. De trompetters zijn al prominent aanwezig maar hier past het allemaal nog heel goed in het geheel. Na de wat logge en bombastische opener geniet ik vooral van het subtiele (Sade-achtige) This Must Be Love, het nog veel mooiere The Roof Is Leaking, het krachtige I Missed Again, en dan komen we in de categorie kippenvel/emotie: You Know What I Mean, het prachtige I'm Not Moving, het late-avond-glaasje-wijn broeierige If Leaving Me Is Easy om dan toch nog helemaal op de neus te gaan met de Beatles-cover Tomorrow Never Knows, maar die draai ik niet helemaal uit. Intussen skip ik nog even terug naar nummer 8. Wat een pracht!

Ik doe bij deze plaat een halve punt erbij, want in zijn totaliteit is dit een ontzettend swingende plaat. Ik moet bekennen dat ik Phil wel een beetje een kille stem vind hebben. Een beetje afstandelijk en hij raakt mij niet. Maar songmatig is deze plaat erg sterk en erg vervelend is de stem van Phil nou ook weer niet. De plaat is hier en daar ook zo ontzettend goed ingedrumd (I Missed Again bijvoorbeeld, maar ook het briljante Hand in Hand).

Het negint fantastisch maar zakt daarna toch ver weg, helaas. 2.5 meer kan ik er niet van maken

Deze LP heb ik rond de jaarwisseling van 2015/16 meegenomen uit de Velvet Vinyl Outlet in Leiden voor een Euro. Het album heb ik vervolgens één keer gedraaid, waarna ik het in de bak 'voor verkoop' heb gezet. Nu ben ik niet zo'n ster in afscheid nemen van mijn LP's en dus staat deze LP daar nog steeds.

Vanavond heb ik de plaat toch maar weer eens opgelegd. Eigenlijk alleen om de sterke openingstrack te luisteren maar ja, dan luister ik toch even verder en kom ik erachter dat er best wel meer tracks de moeite waard zijn.

'Tuurlijk, er staan enkele bijzonder gezapige middle-of-the-road-vind mijn-schoonmoeder-leuk-tracks op, zoals Missed Again, If Leaving Me Is Easy en This Must Be Love. Met een spannender arrangement zouden deze nummers best potentie hebben, maar nu... Tegenover deze slappe hap staan nummers als Behind The Lines, The Roof Is Leaking, Hand In Hand en Thunder And lIghtning die erg onderhoudend zijn en een stuk meer energie hebben.

Face Value krijgt er een vol punt bij en krijgt een plekje in de LP-kast.

Ik ben momenteel naar de volle YT docu Phil Collins - Drummers First - 2024 aan het kijken en het is echt genieten ! Tuurlijk het gaat om de drums en dat is ook waardevol. 'I am a drummer who sings a little' zegt Collins over zichzelf en dat voel je en zie je aan hem. Mooi ! Heel veel info daar ! En, gelukkig, ook waardering voor Chester Thompson.

Natuurlijk gaat het ook over In The Air Tonight. In de docu ligt de nadruk, bij dit nummer, vooral op The Fill (en het onstaan van de Reverb Drums op The Intruder van Peter Gabriel) en dat snap ik.

En toch.. en toch.. Het complete nummer op Face Value is in mijn oren ook echt volledig een beleving die waardevol is en mijn ziel diep in gaat !

Het intro met de drumcomputer, de gitaar die zich erin ramt, de keyboards die de bekende DM - C - Bes akkoorden spelen , de jengelende toon op de piano, de baslijn die op één toon blijft en de stem van Collins die met zo'n heerlijk lichte echo invalt. Het is een prachtig opgebouwde spanning die blijft voortgalmen. ik ga altijd helemaal mijn gevoel van intense beleving in als ik dat hoor.

Daryl Stuermer gooit op de bijna bombastische live versie In the Air Tonight - But Seriously The Hits Live het ook even open met zijn gitaar. Top !

Maar ook de versie op The Secret Policeman's Other Ball - 1982 In The Air Tonight is bijzonder omdat juist hier het geheel akoestisch gespeeld wordt met alleen piano, gitaar en zang. Geen drumstick die er aan te pas komt. Uniek en zo mooi.

Om de zoveel tijd neem ik mijn hoed voor Little Big Man af en buig ik diep.. Sommige nummers veranderen je leven. In The Air Tonight deed dat mede voor mij.

Nice! Dank voor de tip want die docu wist ik niet. Na het lezen van je verhaal krijg ik ook weer zin in dit album. Naast In the Air staan er nog zoveel mooie (kleine) liedjes op die ik grijs heb gedraaid/ vaak op repeat zet.
Behind the Lines, Hand in Hand en If Leaving me is Easy om maar wat te noemen. Opvolger vind ik net ff een tikkeltje beter, maar een prachtig debut van een artiest die soms onterecht kritiek krijgt over zijn oevre.

Daar sta je dan ergens begin jaren 80. Je hebt je in de jaren 60/70 ontwikkeld van een soort kindacteur tot een gerenommeerde drummer die zich in een progband heeft weten te ontwikkelen tot de zanger. Liever was je drummer gebleven maar de band had ook voorrang. Je doet het goed als frontman, de live optredens met de band zijn best een succes en de eerste hit was gescoord. Maar er zijn zoveel optredens dat je weinig thuis bent. Je vrouw heeft echt gesmeekt of je niet op tournee wilde gaan want jullie hebben kinderen en soms wordt haar de eenzaamheid teveel. Maar de muziek, de band is te belangrijk voor je dus je gaat weer weg..

Je huis wordt verbouwd door een aannemer. Maar die neemt niet alleen het huis onder handen maar ook je vrouw.. Met deze aannemer in huis voelde ze zich weer gezien, gehoord en dus ook geliefd. En ze vertrekt met jouw kinderen naar Vancouver, Canada, ver weg. En je blijft met je muziek achter. En een 8 sporen recorder. Tijd om de ellende concreet te maken. Je maakt wat liedjes op de 8 sporen recorder en zet het over op een 24 sporen. Een plaat is aan het ontstaan. Je karakter is eenvoudig dus ergens niet meer verbonden aan het ingewikkelde van de toetsenist en de gitarist van je eigen band. Ergens verwerk je ook een stukje van je muzikale interesse uit je jeugd in het album. Wat R&B en wat soul verwerkt in je opgedane progarbeid.

En als je eigenlijk bijna alles alleen hebt opgenomen, tevreden bent, nodig je andere muzikanten uit. Je verwerkt je verdriet van je scheiding tot een monumentaal album waarvan je niet wist of het wat zou gaan worden. Maar je had In the Air Tonight gemaakt waarop je geniaal de Reverb Drum in had verwerkt. En die knalde je de wereld in. Jouw signatuur in dat lied was wie je totaal op dat was moment geworden in de jaren 80. En de wereld zou je gaan leren kennen, verafgoden, uitspugen, bewonderen, uitlachen, je rijk maken, je ziek maken, verwonderen en simplificeren.

En ik ? Ik kende Collins al wel van Follow You, Follow Me. En een vreemde foto van Collins achter een soort drumstel met hele diepe drums. Ik was 11, stond in een recreatie ruimte op een soort camping wat te biljarten en er stond een jukebox. En ik gooide daarin steeds een 5 franken munt om maar steeds weer dat nummer te horen. Follow You, Follow Me.. Ik ging die man volgen. Zijn stem raakte mij.

Dus ik kocht dit album toen het uitkwam. Ik zette het op en dat was de start van een lange reis die nu al 44 jaar duurt. Ik vond dit zo’n mooi album. Verschillende soorten muziek, die mysterieuze intro van In The Air, de blazers van Earth, Wind and Fire. De onbekende geluiden van het intro van Droned waarbij de simpelheid van de piano een duet vormt met de majestueuze techniek van drums welke soepel overgaat in de relaxte xylofoons van Hand in Hand die ook een kinderkoor laat horen. De totale kwetsbaarheid in de tekst, je stem en de piano van You Know What I Mean en, als bijna laatste nummer, Tomorrow Never Knows. Helemaal experimenteel en hoe krijg je het verzonnen ? Maar toen ik erachter kwam dat het een cover was van The Beatles heb ik daarna, door jou, echt The Beatles leren kennen.

En de hoes. Frontaal dat hoofd (ik heb dat gezicht echt bestudeerd en vroeg mij af of dat litteken aan de linkerkant van je mondhoek een scheerwondje was ?) en ergens kwam dat hoofd ook terug in de clip van In The Air. Als ik het album openklapte zag ik wat foto’s van de studio, een ietwat magere man en papieren die vastgeplakt waren met tape waarop je nummers stonden en wie wat deed.

Ik heb uren geluisterd, gekeken als ventje van 14 jaar naar dit album. En ook ik heb je daarna leren kennen, verafgood, uitgespuugd, bewonderd, uitgelachen, je rijk gemaakt, je ziek gemaakt, mij over je verwonderd en je simpel gevonden. Maar ik heb zoveel respect voor jou. Collins. Little Big Man voor wie ik diep mijn hoed afneem. Zowel voor al die muzikale jaren voor dat moment dat je besloot om dit album te maken als de jaren daarna. En ik ben nog niet met je klaar. Ik weet dat je ergens verblijft, pijn hebt, gefrustreerd en oud bent geworden en al lang afscheid genomen hebt van ons.

Hoe gaat het nu met je Phil ?

Somewhere over the rainbow
Way up high
There's a land that I heard of
Once in a lullaby

Somewhere over the rainbow
Bluebirds fly
Birds fly over the rainbow
Why then, oh, why can't I ?

Ergens zijn die laatste vier zinnen hier, van eigenlijk het echte laatste nummer van Face Value, uitgekomen. Alleen zong je die er toen niet achteraan na het 1e couplet.