Phil Collins - Face Value (1981)

Ik snap het niet, het lijkt wel of de meeste mensen vinden:
hoe meer pop, hoe slechter of minder creatief.
Ook popnummers kunnen goed zijn. Phil heeft ook later nog goede nummers geschreven en daar heeft hij nog zelfs het meeste succes mee gehad. Dan hoef je het nog niet af te zeiken. misschien omdat sommige van jullie het vanuit een "progressieve" standpunt bekijken.
Ik vind het gewoon allebei goed, prog en pop.

maar ik ben het inderdaad eens dat dit zijn beste album is:P

trouwens over die vraag naar de covers met phil's hoofd erop;
Hij zag zijn albums altijd heel persoonlijk en was er altijd vrij emotioneel mee verbonden, en dat begon bij dit album na zijn scheiding. Volgens mij wilde hij er gewoon mee zeggen:
"This Is Me"

Kan het ook wat korter dan al deze nodeloze discussies! Dit is gewoon een juweeltje van Phil Collins! Wat er later allemaal is gebeurd speelt toch geen rol, Face value is gewoon een ijzersterke plaat!! 4.5*

Gewoon een goede soloplaat die hij niet meer heeft evenaart.

Nog zo’n nodeloze discussie.
Phil Collins levert met Face Value hier een prima plaat af. Stuk voor stuk goede nummers op een zeer gevarieerd album. Met nummers als In the Air Tonight, The Roof is Leaking wat haast ongemerkt doorloopt in Droned én If Leaving me is Easy.
Later heb ik de albums Hello I must be going, No Jacket Required, But seriously en Both Sides respectievelijk aangeschaft, gekregen, vergeten te ruilen en voor de goede orde niet terug durven te geven.
Zucht…Wat een ongekende bagger produceert deze kleine, zelfingenomen, megalomane schreeuwer.
Wat zo jammer is, is dat Phil Collins wel degelijk bewezen heeft een topmuzikant te zijn. Bij A Trick of the Tail stond Genesis zonder Peter Gabriel en nam Collins diens plek als haast vanzelfsprekend in. Ook op platen die daarna volgden deed Phil Collins zich prima gelden. Maar ergens is er iets mis gegaan met de man. En dat ergens moet zo rond 1982 zijn geweest.
Maar niets ten nadele van Face Value!!

Ps leuk detail, als iemand zo een kop op zn plaat durft te zetten, en m dan toch nog goed verkoopt!!, moet je toch iets goed doen... En het klinkt misschien afgezaagd, maar 'In the air tonight' blijft hoe dan ook een kroonjuweel.

Nu doe je net alsof het aanschaffen van een album waar het gezicht van Phil Collins op is afgebeeld gelijk staat aan een vorm van zelfmutulatie.
En ja, Face Value is een goede plaat!

Het solodebuut van Phil Collins mag er zeker zijn. Zeer herkenbare stijl vanwege zijn stem, zijn drumwerk en de keyboard-begeleiding.
Zijn grote hit "In the Air Tonight" vind ik nog steeds een juweeltje, "I Missed Again" en "Thunder and Lightning" zijn ook voorbeelden van prima songs. Enkel de Beatlescover "Tomorrow Never Knows" had hij beter achterwege gelaten.

Ooohhh, een beetje dit idee dus...

Sky Radio is zo'n zender waarbij je bij iedere song zowat in slaap valt. Veel slappe r&b en boy band shit, als het maar rustig is. 'Everybody hurts' van R.E.M. zou nog net kunnen maar 'Drive' dus niet, is tekstueel weer te zwaar.
Ook steeds maar weer dezelfde nummers in een andere volgorde zoals Radio Veronica ook steeds maar weer doet.
Op mijn werk hoorde ik eens 'Nikita' van Elton John waar zelfs het Smurfentrompetje uitgefilterd was. Het Smurfentrompetje is juist karakteristiek voor dat nummer. Met al dat ge-edit kun je dus inderdaad veel muziek in een uur proppen.
Het zijn steeds dezelfde hits die je hoort en het is letterlijk een marteling als je ook nog bij dat soort muziek moet gaan werken. Phil's rustige, ozo romantische werk komt ook vaak voorbij.
In het verleden heb ik Radio Donna vaak gehoord en volgens mij is dat zelfs nog zoveel keer beter dan Sky. Donna draaide toen zelfs The Bodeans.

Bij de eerste plaat ging het inderdaad om het idee "This is me", en daarna gebruikte hij het idee als was elke plaat de volgende in een serie. Zo ongeveer dezelfde reden als dat Peter Gabriel zijn eerste vier platen simpelweg "Peter Gabriel" noemde. (dit is geen opzettelijke Gabriel/Collins vergelijking!)

Ik mag toch hopen dat niet iedereen dezelfde intentie heeft. Kop op the cover en dan daarmee willen zeggen "this is me"
Ik zag laatst nog een dergelijk product genaamd Wit Licht.

Maar bij Phil zou het kunnen... Hoewel ik denk dat het niet gewoon "this is me"is. Dit is meer: "Wauw, this is me. You love me all! And that's why I'll give you the honour to worship me."

Zoiets.

Ook zo'n album dat ik nog niet ken; ik ken alleen de hit In The Air Tonight, maar na de stukjes hier te hebben gelezen moet ik 'm toch maar eens beluisteren. Ik ben benieuwd.

Phil Collins - als het minder is, te treurig woorden, geef ik mijn mening, maar als het goed is, beste Phil, dan zeg ik het ook. Meestal ben je in eerste instantie geneigd tot afkraken, de laatste werken heb ik daarom ook als eerste opgepakt, maar nu dan het positieve nieuws en dan ga ik voor hem daarmee door tot en met But seriously.

De eerste solo cd van Collins komt chronologisch na Duke van Genesis. Het was in een periode, dat de kritische Genesis fans, de eerste 5 jaar na het vertrek van Peter Gabriel moesten worden overtuigd van de kwaliteiten van Phil Collins. Dat is redelijk gelukt; de kritieken waren vrij lovend en bovendien, Phil Collins heeft altijd de verkoopcijfers aan zijn zijde gehad en, in zijn optiek, dus ook het gelijk.

Privé hield Collins eigenlijk meer van andere muziek dan van Genesis. Een solo-project bood hem de mogelijkheid zijn alom aanwezige creativiteit en zijn voorliefde voor o.a. de blazerssectie van Earth, wind & fire te bundelen. Bovendien lag hij net in scheiding of was hij net gescheiden, ook altijd een prima bron voor goede songs.

Toen kwam dus Face value. Die-hard Genesis fans, die waarschijnlijk And then there was one zullen hebben verwacht, werden bepaald niet op hun wenken bediend. Sterker nog, waarschijnlijk hebben veel Genesis fans zich walgend van hem afgekeerd. Ten onrechte.

Kijk, zodra zich het fenomeen solo-cd of hobbyband zich voordoet, moet je eigenlijk in je hoofd een knopje omzetten: oordeel over het project, niet over de samenhang met de band waar hij/zij eigenlijk in thuis hoort. Makkelijker gezegd dan gedaan hoor overigens, maar je bent het toch verplicht aan de artiest. En blijkt het dan Andre Rieu muziek dan kun je al je giftige peilen op hem afschieten, maar als het goed is, zoals Face value, dan moet je dat ook kunnen zeggen, zonder dat de naam Genesis nog op enige wijze verbonden is aan Collins.

Dat Collins zelf daarna de grote fout maakt zijn hobby/favoriete muziek in slecht geschreven nummers, mee te nemen naar Genesis, is een ander verhaal.
Hoe dan ook Face value is een prima cd, bij mij valt altijd het woord zinderend. Een soort van spanning, onweersdreiging in een tropisch klimaat, Collins voor een sober hutje en het leven is één groot drama. Vooral de eerste kant (laten we inmiddels maar zeggen de eerste zes nummers) is fenomenaal.

De nummers, die onderling in elkaar overlopen zijn van grote kwaliteit (volledige 5 punten). Het tweede gedeelte begint dan met een misstap (titel volledig juist), en weet zich dan niet meer op te werken naar het niveau van het eerste gedeelte. Wel nog veel waardering voor If leaving me is easy (4 punten).

Hoewel ik de komende 3 cd's voor Phil Collins ook positief zal gaan bespreken, is Face value naar mijn mening nooit meer overtroffen.

PHIL COLLINS * FACE VALUE

Als je de progressieve muziekliefhebber zou vragen wat de meest gezapige, grijze, oubollige act is die hij kent, zal Genesis hoog scoren. Des te vreemder is het dat de drijvende kracht achter de groep, Phil Collins, vaak te vinden is op progressieve topelpees. Hij deed mee op platen van Eno, Robert Fripp, John Martyn, Peter Gabriel en richtte Brand X op. Zijn bijdragen waren sterk en bewezen dat we met een uiterst creatief muzikant te maken hebben. Hoe komt het dan dat daar in Genesis die laatste jaren weinig van te bespeuren valt? Beschouwt Collins de logge grootmacht alleen nog maar als een riante inkomstenbron, waarvoor hij zich niet bijster hoeft in te spannen?

Met zijn solo-elpee Face Value wil Collins tonen wat hij werkelijk kan en dat is een schitterende plaat maken. Hij bieddt elk wat wils zonder oppervlakkig te zijn. De elpee opent met de single In the Air Tonight., die in Engeland als een grote hit is en zeker ook Nederland zal veroveren. Er zijn een paar drumbreaks waarbij ik als een hond in de hoek kan gaan liggen kreunen van genot. De houthakkersbreak van Simon Kirke op Alright Now is er één van. De break aan het eind van In the Air Tonight hoort bovenaan dit klassement, alleen al vanwege het spekvette geluid.

Op deze elpee staan verder Martynachtige ballads als This Must Be Love en het hartverscheurende The Roof Is Leaking met een prachtige slide solo (Eric Clapton) en de nummers Droned en Tomorrow Never Knows, waarbij percussie een belangrijke rol speelt, ooit een mijlpaal op drumgebied van de Beatles elpee Revolver. Het meest opvallende is misschien dat Collins zich veelvuldig op het pad van de zwarte muziek begeeft en ook in dat genre zijn mannetje staat. Bijna de helft van de nummers bevat funky elementen.

Voor de bijbehorende blazersaccenten heeft Collins het beste in huis gehaald dat er te huur is: de blazerssectie van Earth Wind & Fire. Behind the Lines (een afgedankt Genesis werkje?), I Missed Again, Thunder and Lightning en If Leaving Me Is Easy zijn prima zwarte nummers, maar toch typisch Collins. Er is ook nog funky big band werk te horen. In Hand in Hand, met wederom mooie drumbreaks, is zelfs op een smaakvolle wijze het Unicef kinderkoor verwerkt. You Know What I mean is het enige symfonische nummer, dat het midden houdt tussen Kayak en de orkestrale Randy Newman.

Ondanks de veelheid van stijlen is het geen vage verzamelelpee, er loopt een duidelijk rode lijn van nummer tot nummer. Collins wordt op Face Value bijgestaan door onder andere Eric Clapton, Steve Bishop, Daryl Stuermer, John Giblin, Alphonso Johnson en de blazers van Earth Wind & Fire. Wat iemand als Peter Gabriel niet schijnt te lukken, namelijk het voor iedereen begrijpelijk maken van soms niet zo toegankelijke muziek, krijgt Phil Collins wel voor elkaar. Wie had ooit gedacht dat het onopvallende drummertje van enige jaren geleden zou utigroeien toe een van de toonaangevende muzikanten van dit moment!

Roberto Palombit in OOR 03 (11 februari 1981)

Zeg wil je alsjeblieft niet zo'n belachelijke vergelijking maken tussen een of andere nederlandse kamper held en Phil Collins...?

Chapeau !

Kwam ik daarnet thuis, na een zware dag op de baan, een truckersleven loopt niet altijd over rozen - zeker niet met al die zondagschauffeurs op vrijdag - staat hier een klein pietlullig transistortje te spelen in de keuken... "So You Can Wipe Of That grin, I Know where you've been, it's all been a pack of lies...." en ik kreeg opnieuw dat "wauw"-gevoel dat ik had toen ik In The Air Tonight voor het eerst hoorde.
En zo probeer ik machtige nummers altijd te beluisteren; Mezelf wijsmaken dat ik dat nummer voor het eerst hoor, en dat gevoel terug oproepen.

Ik holde meteen naar de dvd-kast en gooide "Serious Hits Live" in de dvd-lader.
Uiteraard via het kiesmenu In The Air Tonight geselecteerd en op play gedrukt...

Meteen de home-cinéma ingeschakeld en even achteruit in de zetel en puur genieten van dit magistraal, meesterlijk nummer.
De boxen op vrij hoog niveau, de buren konden voor even meegenieten...

De drukte van de weg was op een wip vergeten...

Om maar te zeggen wat muziek met een mens kan doen.

Héél dit album is gewoon een meesterwerk, hoe flauwer zijn platen daarna keer op keer ook werden. Die latere albums doen totaal geen afbreuk aan dit pure meesterwerk, een album dat trouwens niet voor niets in de serie "classic albums" is opgenomen.
Waarvoor terecht hulde.

Gelijk heb je Father, het is een magistraal album. Goed ook, dat Collins deze, toch afwijkende muziek t.o.v. Genesis, solo heeft uitgebracht.

Enig idee waarom er nog steeds geen prachtige geremasterde versie met extra's is uitgebracht? De plaat verdient het.

Maar waarom heeft niemand het hier over het allermooiste nummer op deze cd ? Aan het einde hoor je ( zet hem dus snoeihard na Tomorrow Never Knows !! ) " Somewhere over the Rainbow" gezongen door Collins. Zo mooi en emotioneel.

Somewhere, over the rainbow,
way up high.
There's a land that I heard of
Once in a lullaby..........

Hidden track?

hahaha, nee gewoon zachtjes gezongen aan t einde van die totaal onnodige cover.
voor de rest: over mn FILKOLLINS-allergie heengestapt en besloten het toch weer net zo'n fijne plaat te gaan vinden als toen ie uitkwam.
is toch niet zo moeilijk, mijn ex is ook niet zo'n heks.

Dit is eigenlijk het enigste echt sterke album van Phil Collins. De albums hierna hebben Face Value nooit kunnen overtreffen. Het is een album met veel sterke nummers. In The Air Tonight en If Leaving Me As Easy zijn prachtige nummers
4,5*

Mijn ex vliegt nog steeds rond ......

By the way schitterende cd is tegenwoordig voor een prikkie te krijgen en wordt nog regelmatig door mij beluisterd via de Mp3 speler zo blijft de cd netjes in het doosje. Een aantal tracks werden in de tijd dat deze cd uitkwam ook gebruikt in Miami Vice (dat ik daar ooit naar heb zitten kijken brrrrr) zal wel voor de soundtracks zijn geweest ...

Dit is echt z'n beste solo plaat,Punt

Goed solodebuut van deze toch wel grote meneer hoor. In the air tonight is gewoon een regelrechte -jaren tachtig- klassieker en eentje die tot mijn favorieten aller tijden hoort. Die soortgelijke sfeer vind ik ook het best op deze Face Value. De wat luchtigere intermezzo's zijn m.n. op kant A onderhoudend, maar op kant B wat minder overtuigend. Vooral het begin na Hand in Hand, weet m.i. wat moeizaam op gang te komen. Ondanks het gegeven dat You know what i mean een prima ballad is. Het probleem met Tomorrow never knows, die anderen hebben, herken ik niet. Vind het een prima afsluiter, die de sfeer heeft welke ik zo goed vind aan deze plaat.

En dan vergeet je haast nog het zeldzaam mooie If leaving me is easy, eigenlijk het beste nummer van kant 2, in mijn optiek.

Ik weet niet goed wat je met 'luchtigere intermezzo's' bedoeld, maar volgens mij zijn die nauwelijks te ontdekken. Face value heeft in al zijn schoonheid een nogal drukkende sfeer die alleen af en toe wordt onderbroken door een wat 'luchtiger intermezzo', om die woorden te gebruiken, zoals I missed again, gelijk ook één van de mindere nummers van het album.

In The Air Tonight

Die cover van het Feyenoord-lied (track 6) is het ultieme hoogtepunt van deze plaat.

Ja, gelukkig hield Phil Collins met track 7 nog rekening met Ajaxieden

Intermezzo is idd. misschien een iets te ongenuanceerde bewoording, maar het is juist die drukkende sfeer wat mij het meest aanspreekt op deze plaat.