Phil Collins - Face Value (1981)

En, zal het er nog eens een keer van komen?!!

The 30th Anniversary album van Face value!!! Geheel digitaal germasterd, een sacd remix zoals ook bij de Genesis albums is gedaan enz enz.....



Ik teer al jáááááren op dezelfde analoge cd. Wel de zakken volgepropt bij de verkopen van Face value, heeft Warner brothers nog nooit één poot uitgestoken voor een verbetering van de kwaliteit, het album is zelfs nog nooit geremasterd...

Ik weet niet of ik soms zou moeten intekenen, maar ik koop sowieso een exemplaar van een nieuwe Face value. Extra tracks die nog nooit op cd waren verschenen. Ik zit er helemaal klaar voor en 30 jaar na verschijningsdatum lijkt mij een prima verkoopargument.

Bovendien moet de pijp van Ome Phil ook roken, dus aan de slag, zou ik zeggen....

Ik zou willen opteren voor geremasterde albums (de eerste 4) met outtakes, de demo's van Phil en een dvd met clips en home video's. Sterker nog, ik heb dit een maand geleden nog naar Atlantic gemaild...

En?

Vroeger kreeg je nog wel eens een attentie van de platenmaatschappij, als je een (boze) brief schreef. Een zeldzaam singletje uit de VS of een keer een 12".

Maar ik ben bang dat de maatschappij niet thuis heeft gegeven, inzake de remasters?

Inderdaad, nooit meer wat van gehoord.

Mooie documentaire inderdaad, laat je weer eens goed luisteren naar dit op momenten toch wel geniale album. Half puntje erbij.

De tranen van Phil tijdens 'Please don't ask': (in de documentaire). Paste eigenlijk beter op dit album dan op 'Duke'.

Het Audio Fidelity label van mastering engineer Steve Hoffmann heeft dit album wel onlangs opnieuw uitgebracht. Let wel, het zijn geen goedkope uitgaven maar worden overal geprezen om hun geluidskwaliteit. Afgelopen paar tracks gehoord en ik moet zeggen dat deze uitgave errug mooi klinkt. Zo mooi zelfs dat ik er aan zit te denken om hem toch maar aan te schaffen.

Wat heeft die Steve Hoffmann er mee gedaan als het niet digitaal remasteren is geweest? Het is toch die 24K Gold serie?

Word er ergens gezegd dat hij hem NIET geremastered heeft?

Is dat van levensbelang??? Het is simpelweg de beste die Phil ooit gemaakt heeft.

Een zeer sterk eerste nummer(vooral de drums), waarna dit album als een plumpudding inelkaar stort met niet intressante popriedeltjes.

Hoewel de opener de absolute uitschieter is (maar ja, dan hebben we het ook wel even over een track, zeg...) vind ik de rest absoluut geen loze vulling. Sommigen bekijken Collins echter teveel door die "Phil Collins Sky Radio" bril (maak ik me ook schuldig aan) waardoor je al met een slecht gevoel die luisterbeurt ingaat. Is maar een observatie...

Ok, mensen due hier weg van zijn maar het latere werk niet pruimen dirigeer ik naar John Martyn's Grace And Danger album. Collins drumt daar op, Martyn en Collins woonden samen in 1 huis in die tijd omdat ze beide in scheiding lagen. Martyn was al bezig me zijn album, Collins was bezig met zijn eerste songs te schrijven en demoen voor wat later Face Value werd.

Wie zingt er, voor de goede orde?

Voor mij een heel wisselvallig album met een 3-tal absolute hoogtepunten. Daaronder natuurijk het prachtige In The Air Tonight, The Roof Is Leaking en If Leaving Me Is Easy.

You Know What I Mean en de instrumentale stukken Droned en Hand In Hand zijn ook lekker om aan te horen maar de rest hoeft van mij niet ( dus inclusief de zeer matige versie van Behind The Lines ).

Dan vind ik Hello, I Must Be Going! van een gemiddeld hoger niveau. Stem was een 3 maar dat is door de top 3 toch wel erg weinig dus verhoogd naar 3,5*

Wat een gezever. Dit is een schitterende plaat. Staat als een huis.

Tsja, het mag dan staan als een huis, maar wel een die op instorten staat. Het huis was ten tijden van genesis(1971-1977) nog sterk, maar is, in nog niet eens 5 jaar, behoorlijk verloederd. Nee, ik ben geen groot fan van het werk van het solowerk van Collins. Als drummer vind ik hem erg sterk, waardoor het openingsnummer erg genietbaar is. Erg leuk opgebouwd rondom de drumbeat en met een prima conclusie. In the air tonight heeft spanning en is absoluut het beste nummer van collins.

De rest van de nummers zijn erg toegankelijk, waar ik geen probleem mee heb, maar zijn ook erg gedateerd en hebben geen mooie insteek. Het zijn letterlijk melodische popnummers die regelmatig naar soulmuziek hinten en dat is niet mijn ding. Heel erg slecht is dit album niet, maar ook absoluut niet goed genoeg om een aankoop te rechtvaardigen.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor de pop deuntjes van Phil Collins. Het eerste nummer is natuurlijk een prijsnummer die ieder ander wel kent. Wellicht gaat de rest nog bevallen.

Ik bekeek gisteren op YouTube de aflevering over dit album uit de Classic Albums reeks.
En ik was onder de indruk van de white soul en blues power van Phil Collins. Het moge duidelijk zijn
dat hij dit solo-album wilde maken omdat hij die eieren moeilijk kwijt kon in het Genesis nest.

Je voelt ook wat van de relationele pijn die hij zoveel jaren geleden in dit album
van zich af probeerde te schrijven. Plots gaat toch een intrigerende wereld voor me open.

Ik ken Phil Collins solo voornamelijk van de hits, hou niet zoveel van zijn nasale kopstem etc ...
Maar zo'n blik achter de schermen doet dan toch weer de bewondering voor de muzikant groeien.

Ga dat plaatje vroeg of laat wel eens een kans geven.
Het valt mij op dat zijn werk ook nog steeds niet heruitgebracht werd.

Flink wat afleveringen Classic Albums achter elkaar gekeken, Dazzler?

Ja, gisteren Nirvana met Nevermind.

Behalve het schitterende In the Air Tonight verder toch een vrij matig album. Hand in Hand gaat nog wel maar de rest is om snel te vergeten.

Ben laatst begonnen met het verzamelen van Vinyl-singletjes. Ga waarschijnlijk op zoek naar de single van in the air tonight, want dat is wel een - nummer.

Ik vind dat er veel te veel negatief over dit album wordt gesproken, echt geheel ten onrechte.

Om te beginnen, moet eigenlijk nagelaten worden Face value te gaan zitten vergelijken met de succesvolle carriére, de creatieve hoogtijdagen van Genesis in de jaren '70.
Dat is gewoon niet met elkaar te vergelijken, eigenlijk heeft geen enkel ex-lid van Genesis een solo-album gemaakt dat in de verste verte nog in de buurt kwam van de oude Genesis.

Het eerste solo album van Tony Banks komt nog wat in de buurt van Duke. Steve Hackett bleef aanvankelijk misschien nog het meeste trouw maar ontwikkelde ook een geheel eigen stijl.

Collins had in '80 net een echtscheiding achter de rug, wat meestal leidt tot fanatieke prestaties op het vinyl, en hield eigenlijk ook erg veel van de blazers van Earth, wind & fire, iets dat natuurlijk niet kon bij Genesis.

Een solo-album als uitlaatklep is dan helemaal geen slechte gedachte. Vervolgens schreef hij al zijn echtscheidingsperikelen stevig, broeierig en af en toe met een blazertje van zich af.

Dat leidt tot een prima album maar heeft als zodanig weinig met A trick of the tail of Duke te maken, behalve dan dat Collins zingt en drumt.

De fout die vervolgens wordt gemaakt is dat Collins, na het grote succes van Face Value, de blazers ook introduceert op het Genesis album Abacab, net als een verandering van de aanpak van zijn zang. En dat wordt hem door de trouwe Genesis fans niet in dank afgenomen.

Door mij ook niet maar ik maak graag een onderscheid tussen Collins Solo en Genesis en beoordeel dat dan vervolgens per cd op z'n meritis.

2,5 of 2,0 sterren voor Face Value is echt veel te laag, het album is echt veel beter dan een dergelijke beoordeling.

De fout die hier volgens mij gemaakt wordt, is dat mensen alleen maar
naar die Phil Collins kop kijken: een commerciële uitwas van het Genesis gebeuren.

Maar dat was met deze eerste zeker niet het geval. Phil draagt namelijk een oprechte liefde
voor soulmuziek in het hart en dat was een ei dat hij moeilijk kwijt kon in zijn progrock carrière.
Het solo-album werd ook ingegeven door ingrijpende gebeurtenissen in zijn privé-leven.

Heel persoonlijke liedjes en een liefde voor soul resulteerden in Face Value (1981).
Een album dat ik nog onvoldoende beheers, maar door een aflevering van Classic Albums
geraakte ik geboeid. Omdat de plaat zo persoonlijk is, zette Phil zijn gezicht pal op de hoes.

De boodschap was: deze plaat is een spiegel van mijn ziel (soul).
Hij schreef ook bewust in eigen handschrift alle liner notes op de hoes.
Twee handelsmerken die hij ook zou behouden in zijn verdere solo-carrière.

Mensen, ga zoals musician aangeeft eens zitten voor deze langspeler.
Sluit de ogen en luister naar de bezieling waarmee Collins aan de slag ging.

Dat op zijn latere albums zoals No Jacket Required (1985) het hitwerk centraal stond
mag geen excuus zijn om deze eersteling geen eerlijke kans te geven. Gewoon doen dus.

Ok, raad ter harte genomen. Laat ik nu net alle soloalbums van Phil Collins van de jaren 80 hebben. Albums die ik vroeger op elk tijdstip van de dag kon draaien. Zo goed vondt ik het. Maar ja, tijden veranderen en smaak ook.
Dus Musician en dazzler, gisteren heb ik de plaat 2 x gedraaid en ik vind dat het album ijzersterk begint met In the air tonight maar ook het ingetogen It must be love wat weinig muziekale ondersteuning heeft en juist daarom zo gevoelig klinkt
Ik heb ze trouwens ook eens andersom opgezet, dus eerst It Must be love en dan In the air tonight en dan vindt ik de overgang tussen deze 2 nummers nog beter dan deze nu is.

Dan komt Behind the lines. Daar komt De blazerssectie naar voren die op zijn latere albums nog een prominentere rol krijgen. Vroeger leuk, nu niet meer. Het wordt inderdaad te poppy( niet spannend genoeg)
The roof is leaking is weer een goed vervolg op de eerste 2 nummers. Maar daarna wordt het wat mij betreft minder interessant
vandaar 3 sterren

Prima plaat.

De man zat hier geloof ik in het begin van z'n roemruchte echtscheiding.
Een hoop demonen moeten eraan geloven, maar er zijn ook hoopvolle momenten (lettend op sommige teksten had hij een nieuwe liefde ontmoet).

De plaat is -hoe toepasselijk- kaal geproduceerd. Niets is aan het toeval overgelaten, hij heeft er echt van weten te maken van wat hij voor ogen had. Dat zie je dan ook in de songcredits terug.
Een effectje hier, wat tabla-drums daar. Eric Clapton speelt zelfs nog een moppie mee op If Leaving Me Is Easy.

Dit is niet de Phil van Sussussudio of Disney-ongein waar het publiek zo op los gaat.
Dit is een uitstekend gerealiseerde solo-plaat van een op dat moment getormenteerde man die lekker aan het experimenteren slaat. Vooral het drieluik The Roof Is Leaking, Droned en Hand In Hand zijn wat dat betreft geslaagd.

Met Genesis moet je dit niet vergelijken -symfonisch is dit allerminst- maar toch vind ik dit alleszins een aanbeveling voor iedere serieuze muziekliefhebber, progfan of niet.

Uit de tijd dat Phil Collins nog niet fout was. Eigenlijk bedoeld als creatief uitstapje, wordt hier onbedoeld een grootse solo carriere ingeleid. Het grote succes van Face Value was voor Collins onverwachts.
Face Value heeft een paar hoogtepunten. Uiteraard In the air tonight, wat tot een klassieker is uitgegroeid.
Minstens net zo mooi zijn The roof is leaking, If leaving me is easy en This must be love.
Helaas zijn alle andere nummers stukken minder, klinken vaak blikkerig en geven al prijs hoe Phil Collins in de toekomst zal gaan klinken.

Mooie kale soloplaat van Collins .De drums hakken er goed in en de composities zijn venijnig en urgent.Dit zou hij ook nooit meer halen dit niveau.Hier had hij iets te vertellen en dat doet in onomwonden.In The Air Tonight is de kraker hier en ook The Roof Is Leaking is een prima liedje.Het aparte Droned doet nog het meest aan Genesis denken,maar dat stoort nergens. 4 sterren.

Na Older van George Michael is dit mijn favoriete plaat. Collins eerste solo plaat en wat voor eentje. Evenals Older kwam ook Face Value voort uit een donkere periode. Het lijkt wel alsof de betere albums ontstaan als een artiest door een diep dal gaat. Behind The Lines is een heerlijk funky nummer, If Leaving Me Is Easy en It Must Be Love zijn ook heerlijk. Prima baswerk op dit op Older na beste album voor mij. Hopelijk ooit nog eens een luxe heruitgave.