Sufjan Stevens - The Age of Adz (2010)

Sufjan Stevens behoort tot mijn favoriete artiesten van de laatste jaren. Een veelzijdig artiest die goed weet te boeien. Altijd laverend tussen diverse stijlen en toch zo eigen. Knap als je dat tegenwoordig voor elkaar krijgt. Dat het niet altijd goed uitpakt moet je dan maar op de koop toenemen.

The Age of Adz is voor mijn gevoel een beetje een optelsom van al het voorgaande werk alleen moet de banjo deze keer (wederom) werkloos toekijken. Of dat nu heel erg is kan natuurlijk de vraag zijn. Ik denk het niet. Meer banjo is misschien meer van hetzelfde en daar is deze artiest te eigenzinnig voor.
Toch horen we eigenlijk niet veel nieuwe dingen op dit album ondanks de afwezigheid van de banjo: electronica hebben we al eerder voorbij horen komen, koortjes ook, grootste geluiden, fluitjes, lieflijke melodietjes: het is allemaal weer vertegenwoordigd op dit nieuwe album waar we vrij lang op hebben moeten wachten willen we The Avalanche en The BQE niet meerekenen.
Op dat laatste album wil ik wel even voortborduren: ik vind het dicht bij The Age of Adz liggen. Het is in elk geval in mijn oren een voorbode geweest op wat moest gaan komen. Waar dat album geen zang kende daar is het ruimschoots goedgemaakt op deze nieuwe en daar ben ik blij om, want ik heb nu eenmaal een zwak voor al die drukke koortjes die hij soms laat horen.
Druk is een kenmerk dat sowieso opgaat voor het grote merendeel van The Age of Adz. De eerste luisterbeurt vond ik het ook net even wat te bedacht overkomen. Iets te geforceerd, maar daarna gebeurde er iets raars. Het pakte me ineens zoals dat ook het geval was bij I Walked die ik bij de eerste luisterbeurt maar zo zo vond en waar het kwartje ineens viel en ik het een bloedmooi nummer ben gaan vinden.
Electronica is Sufjan niet vreemd, maar heel eerlijk gezegd ben ik er niet altijd een even groot fan van. Op de een of andere manier is hij er deze keer in geslaagd om het voor mij wel degelijk interessant te maken. Waar ik de eerste keer wat op afstand de boel beschouwde daar werd ik er vanaf de tweede beluistering compleet ingetrokken en ontvouwde zich wederom een sprookje zoals alleen hij dat voor elkaar weet te krijgen.
En wat is Impossible Soul een avontuur op zichzelf: ik hoor Daft Punk, The Final Countdown, Prince en bovenal Sufjan Stevens op z'n gekste best!

Welkom in de vervreemdende wereld genaamd The Age of Adz waar niets is wat het lijkt. Waar alles ronddwarrelt alsof de Alice uit Wonderland rondtolt in haar val naar beneden en waar alles toch telkens weer op zijn pootjes terechtkomt.
Zigzaggend baant dit Sufjan-orkest zich een weg door het sprookjesbos om je vervolgens uitgeput en rondtollend achter te laten. Volg het op zijn horloge tikkende konijn om je te laten meenemen op een trip die je nog lang zal heugen. Het zal geen makkelijke trip worden maar geef je over en het komt goed..... of niet..... ontwaak met een glimlach uit een prettige droom of schrik wakker uit een benauwende nachtmerrie.

Een album dat veel voorstanders maar ook tegenstanders zal krijgen. Té uitgesproken en dat is wel zo fijn eigenlijk. Altijd leuk als een album net even wat meer doet met luisteraars in zowel positieve als negatieve zin.
Aanvankelijk was ik wat gereserveerd, maar ook mijn gedachten slingeren heftig in de rondte zoals The Age of Adz ook klinkt. Erg lastig om dit van glitters te voorzien en misschien dat dit nog wel even heftig op en neer zal gaan. Op moment van schrijven pakt het in elk geval zeer goed uit.
Met The Age of Adz ben ik in elk geval nog wel even zoet en mag ik alleen maar zeer blij zijn met het feit dat de beste man weer helemaal terug is, want laten we niet vergeten dat we het schitterende All Delighted People ook nog goed moeten verwerken.

De niet bepaald lovende recensie van Morinfen kwam me aanvankelijk nogal zuur over, maar na beluistering kan ik niet anders concluderen dan dat ik het roerend met hem eens ben. Stevens is een begaafd producer, maar overdaad schaadt. Ik werd na verloop van tijd echt doodmoe van al die duizenden stomme bliepjes die hij blijkbaar van toegevoegde waarde vond. Het songmateriaal is ook vele malen slechter dan Illinois of de (prima) EP die onlangs uitkwam. Het zijn vrijwel allemaal theatrale, zielloze electropop-misbaksels, en Stevens lijkt wel een parodie op zichzelf. The age of Adz is een popdrol die totaal verzuipt in zijn eigen pretenties.

De nieuwe van Sufjan Stevens, daar hebben volgens mij veel mensen op gewacht. Ik niet zo, Illnois vond ik goed, maar niet super. Maar ik wachtte gewoon af tot ik het album kon beluisteren en dat is dus nu via NRP. Weer een lang album, 70 minuten lang. Veel elektronica ook. Het begin van het album is echt geweldig, de eerste 2 nummers vind ik echt heel erg goed, als het album dit niveau haalt krijgt het zeker 4 of 4,5 ster. Maar dat gebeurt niet, in tegendeel: Het album wordt de nek omgedraaid en wordt steeds slechter per nummer. De elektronica wordt te veel en het is sowieso erg overdreven. En die lieve fluitjes ben ik ook een beetje zat. Maar dan moet het langste nummer nog komen, namelijk Impossible Soul. Of dit word het beste nummer van het album of het slechtste. Waar is de samenhang, dit nummer is echt extreem fragmentarisch en gewoon veel en veel te lang, terwijl ik een enorme liefhebber van lange nummers ben.

Nee, dit vind ik niks. Illnoise vind ik gewoon goed, de volgende die ik van Sufjan Stevens ga proberen is Seven Swans, die is schijnbaar iets kaler en dan vind ik hem op zijn best bij de 2 albums. Deze krijgt 1,5 ster, af en toe heeft dit album zijn momenten.

Mooi hoor. Ondergedompeld worden in een rijkdom aan ideeën en geluiden. Het album is afgelopen voor ik er erg in heb, een goed teken.

De muziek blijft ruim binnen de lijntjes. Dat het 'moeilijk' zou zijn herken ik dus niet. Sufjan laat een vollere stem horen: een beetje klagend soms, soulachtig. Erg fraai. De zware productie voegt zeker iets toe. Daarover verschillen dus de meningen .

Begin met vier sterren.

Heb hem toch maar aangeschaft vandaag.. Kon niet anders: ik moet mijn collectie echt wel in stand houden..

Maar: gebaseerd op mijn ervaringen tot nu toe met dit album, had ik hem waarschijnlijk niet gekocht als hij niet van Sufjan was geweest, want deze cd spreekt mij toch veel minder aan dan de vorige(en dan bedoel ik de folkalbums).

I Walked is echter wel een ongelooflijk nummer; één van zijn allerbeste.. Maar de rest blijft toch wel op een oppervlakkig niveau mij aanspreken, Futile Devices is nog mooi, maar iets als Vesuvius zou ik al als één van mijn lievelingsnummers van dit album moeten noemen, hoewel ik het nu ook niet zo geweldig vind. Vesuvius klinkt alsof het op A Sun Came stond, en dat is jammer, want toen was Sufjan toch nog zoekende naar zijn beste vorm.

Al bij al luister ik wel graag naar dit album, ondanks de overproducing én de véél minder mooi klinkende stem van Sufjan; want onder alle bliepjes schuilt wel geregeld een prachtig nummer.

3.5*.. Maar hij is nog wel wat aan het groeien, hoop dat het alsnog 4 wordt..

VInd hem trouwens wél beter dan All Delighted People.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Na al die negatieve berichten hier had ik eigenlijk niet veel verwachtingen bij dit album, maar ik vind hem ongelofelijk goed. Het is wel het eerste album van Sufjan Stevens dat ik in het bezit heb dus ik kan niet met zijn vorig werk vergelijken.
Het openingsnummer is ineens in van mijn favorieten. Mooi, ingetogen nummer dat zeker geen voorproefje is op wat er nog komen gaat. But words are futile devices vind ik trouwens een prachtige zin. Too Much toont dan veel beter hoe de meeste nummers op dit album zijn: druk, redelijk lang, maar na een paar keer geweldig. In het begin moest ik wat wennen aan al die geluidjes. Er gebeurde gewoon te veel. Nu klinkt het echter heel natuurlijk en alles zit gewoon erg goed in elkaar.
Nog een andere favoriet van mij is Vesuvius. Het begint rustig met een piano, maar stilaan gaat het naar een climax die er uiteindelijk ook komt, maar dat maakt het er zeker niet minder op. Impossible Soul is ook 1 van mijn favorieten. De verschillende delen vloeien heel goed in elkaar over en nergens voelt het te lang aan. Eigenlijk zijn alle nummers top. Alleen de andere twee korte nummers doen mij niet zoveel, maar dat zijn ook maar niemendalletjes in vergelijking met de rest van het album.
Nu ben ik wel erg benieuwd naar het andere werk van Sufjan Stevens.

Eerder dit jaar verscheen reeds ‘All Delighted People EP’, door mij bekroond met 4,5 sterren, van Sufjan Stevens. Dat was, naar de eigenzinnigheid van Stevens, een EP van een uur. En toch was het maar een voorbode op wat er nog moest komen. Een volwaardig album. Dat is ‘The Age Of Adz’ geworden. En naar mijn bescheiden mening is dat een minder geslaagde plaat dan de EP.

‘The Age Of Adz’ begint nochtans geweldig, met ‘Futile Devices’, een fluisterliedje. Een liefdesliedje. De banjo van ‘Illinoise’ is ingewisseld voor een gitaar, maar voor de rest had het er niet op misstaan. Het duurt slechts een twee minuten, maar het is meteen één van de beste nummers die ‘The Age Of Adz’ rijk is.

Na dit openingsnummer begint de echte toch van Stevens, vrij experimenteel toch. ‘Too Much’ laat meteen horen dat Stevens op zijn nieuwste plaat de electronica-invloeden niet schuwt. Een prima nummer, het doet erg harmonieus aan, en is interessant. De samenzang is er ook nog altijd, en ik blij te horen dat Sufjan de strijkers en blazers niet heeft thuisgelaten. Vooral de blazers geven het nummer na 3 en halve minuut een tikkeltje meer.

Overdaad is een woord dat jammer genoeg ook soms bij me opkomt tijdens de beluistering van deze plaat. Vooral bij het titelnummer ervaar ik die overdaad. Vooral in het begin is het nummer zo groots en pompeus, dat het eigenlijk niet meer mooi is. Het nummer wordt wel beter naar het einde toe, maar is toch zeker geen favoriet bij mij.

‘I Walked’ daarentegen, vind ik wel erg geslaagd. Het sfeertje dat neergezet wordt is mooi, en Sufjan Stevens kan nog altijd zingen als een engel. Het nummer is op instrumentaal vlak vrij repetitief, maar toch interessant genoeg, dat zeker wel. Van een nummer als ‘Djohariah’ weten we al dat Stevens de luisteraar kan vasthouden met repetitieve elementen.

‘Now That I’m Older’ vind ik ook een erg goede song. Die piano in het begin is erg mooi, en de zang is ook fenomenaal. Even vrees je dat men ‘Silent Night’ gaat inzetten, maar na ongeveer anderhalve minuut valt Stevens zelf in, en hij zingt op begeesterende manier. Wat er allemaal op de achtergrond gebeurt, draagt bij tot de uitstekende sfeerzetting. Het is één van de minst populaire nummers, als je je op de statistieken hier op MusicMeter baseert, maar ik vind het eigenlijk gewoon één van de beste nummers!

Dan volgt er een dipje, naar mijn mening. ‘Get Real Get Right’ weet niet echt te bekoren, en het is me een raadsel hoe dat komt, want het heeft toch wel alle elementen om net aantrekkelijk te zijn. Ik dacht aanvankelijk dat het wel met meer te luisteren beter zou worden, maar dat werd het niet, integendeel. Ik erger me lichtjes aan het nummer, en hoe dat komt, ik zou het niet meteen kunnen uitleggen. Bizar. ‘Bad Communication’ vind ik het minste nummer van het album, eigenlijk gewoon slecht. Het is een experimenteel nummer, maar als Stevens die richting op wil in de toekomst, zal ik dat jammer vinden. Al een geluk dat het maar een dikke 2 minuten duurt.

Na deze twee mindere nummers volgt evenwel het beste nummer, ‘Vesuvius’. Net als de gelijknamige vulkaan bij Napels, kolkt dit nummer. De piano wordt weer tevoorschijn getoverd, en ik heb toch wel een zwak voor het pianospel van Stevens (‘The Owl And The Tanager’ vind ik zelfs één van de beste nummers van het jaar). Opvallend toch dat op elk plaatje dat ik ken van Stevens minstens één nummer van absolute wereldklasse staat. Op ‘Illinoise’ staan er meerdere, hier is dat dus ‘Vesuvius’. Alles aan het nummer is intrigerend, een grote verscheidenheid aan instrumenten wordt aangewend op voortreffelijke wijze, de zang is ook weer van een hogere orde, en het repetitieve is ook ronduit bezwerend.

‘All For Myself’ volgt dan, een kleine 3 minuten lang, maar zeker niet slecht. Dit experimentje bevalt me duidelijk beter dan ‘Bad Communication’. Het zelfde fluitje als in ‘Vesuvius’ wordt hier gebruikt, daarom ook vind ik dat het wat bij dat nummer hoort, als mooi aanhangsel.

‘I Want To Be Well’ staat dan weer volledig op zichzelf, wat dat betreft. Het schiet vinnig uit de startblokken, in tegenstelling tot andere nummers op deze plaat, en grillige fluitmuziek wordt gecombineerd met de voor dit plaatje typische electronica. Het nummer doet sierlijk aan, gracieus, verheven. Sprookjesachtig op geheel eigen manier. Een erg divers nummer ook, want na zo’n 2 minuten en half treedt er een impasse op, die daarna op Stevens’ kundige wijze naar een mooie climax wordt gestuurd.

Nog één nummer. Met de kennis dat ‘All Delighted People EP’ een uur duurde en deze plaat “nog maar” 50 minuten bezig is, weet je dat het laatste nummer een knoert van een nummer zal zijn. Inderdaad, ‘Impossible Soul’ duurt zelfs nog een stuk langer dan ‘Djohariah’ op de EP. De grens van de 25 minuten wordt overschreden. Maar ‘Impossible Soul’ is een erg geslaagd nummer. Op mij komt het over als een soort samenvatting van alles wat Stevens op de plaat al heeft laten horen. Alle invloeden worden hier netjes in samengebracht, gaande van folk en electronica tot art rock en bombastisch geweld. Ik hoor er zelfs wat R&B in terug! Dat verraste me misschien nog het meest. We krijgen ook weer zo’n gitaarsolo als in ‘Djohariah’, maar veel minder lang. Het is onmogelijk te beschrijven wat er allemaal in deze song gebeurt, het is gewoon te veel. Overdaad, zou men nu ook kunnen stellen, maar wel verdomd interessant klinkende overdaad. En dan heb ik daar geen probleem mee. Je zou het ook een collage van aan elkaar gekleefde nummers kunnen noemen, maar daarmee doe je het geheel een beetje onrecht aan. Een monumentale afsluiter voor dit album, gewoon luisteren, en het allemaal ervaren.

Op tekstueel vlak blijft Stevens zijn eigen mysterieuze zelf. Ik heb wat opgezocht, en het blijkt dat Stevens in 2009/2010 enkele maanden erg ziek is geweest, chronische pijnen heeft geleden, waardoor hij voor bepaalde tijd niet aan zijn muziek kon werken. Misschien heeft dat ook wel voor een deel geleid tot de soms wat dramatische teksten en dito muziek. Ik heb er geen gedacht van wat hij met ‘Age Of Adz’ bedoelt, maar de ondertoon is in ieder geval dramatisch en negatief. Hopeloosheid en een desolaat, verloren gevoel zijn andere invloeden in de teksten. Enkele voorbeelden:

“I walked, cause you walked,
But I won’t probably get very far,
Sensation to what you said,
But I’m not about to expect something more,
I would not have run off,
But I couldn’t bare that it’s me,
It’s my fault,
I should not be so lost,
But I’ve got nothing left to love.”
(‘I Walked’)

“It’s different now I think,
I wasn’t older yet,
I wasn’t wise, I guess,
Somewhere I lost whatever else I had,
I wasn’t over you,
I see it run inside itself.”
(‘Now That I’m Older’)

Ook mooi is het moment in ‘Vesuvius’, dat hem door een vrouwenstem (moet date en engel symboliseren misschien?) wordt toegezongen: “Sufjan, follow your heart; follow the flame, or fall on the floor; Sufjan, the panic inside; the murdering ghost, that you cannot ignore.”

Met ‘The Age Of Adz’ stelt Sufjan Stevens me niet teleur, maar ik had er stiekem, met het oog op die fantastische EP, toch meer van verwacht. Het is wel toe te juichen dat hij zich als artiest verder ontwikkeld, ook al weet hij dat enkele van zijn fans hem daardoor de rug zullen toekeren.

3,5 sterren

Na een eerste luisterbeurt had ik nooit durven denken dat dit album zou kunnen uitgroeien tot 4 sterren. Toch is dat na vele luisterbeurten gebeurd. Mede met het concert in Eindhoven in mijn herinnering, ben ik eindelijk in staat om alle nummers te waarderen. Met name de bombastische en epische nummers zoals Impossible Soul en Age of Adz kan ik zeer waarderen. Maar ook de albumopener is fantastisch, en doet als enige nummer denken aan het eerdere werk van Sufjan Stevens. Hier en daar is het album wellicht wat te lang, maar wat mij betreft is Sufjan op een uitstekende wijze geslaagd met zijn experiment.

Oef, wat begint dit album mooi. Futile devices is een prachtige opener. Het heeft iets weg van een rode loper die voor je wordt uitgerold. Treedt binnen luisteraar, zo meteen krijgt u een bak herrie over u uitgestort, maar eerst nog even een aai over de bol.
Het gebliep en gekroink begint. Too much is hip, is cool, is Sufjan 2.0. Maar bovenal is het tof dat hij mij ondanks de brij aan geluidjes blijft boeien. Ik hoor de fluitjes van Illinoise weer, maar nu kan er op gedanst worden!
The Age of Adz is nu aan de beurt. Het begint als een heipaal, maar wat is het mooi als de stilte weerkeert. Wat zingt hij hier getormenteerd en vol emotie!
Nadat deze storm in fases voorbij geraasd is begint een van mijn lievelingsnummers van dit album I walked. Hij krijgt het potverdorie voor elkaar: kippenvel tot aan mijn stuitje. Lieve woordjes van Sufjan op een werkelijk wonderschone melodie. En als kers op de taart: de koortjes! Het is soms bijna een slaapliedje.
Na deze fantastische openingsnummers volgt er een inkakmoment: Now that i'm older laat zien dat hij prachtig kan zingen, maar echt boeien doet hij mij hier niet mee. Het klinkt een beetje als een variant op "the owl and the tanager" van All Delighted People.
Daarna komt Get Real Get Right: een nummer dat ik pas echt ben gaan waarderen sinds zijn concert in Eindhoven. Een astrale mini-trip door het hoofd van Royal Robertson, maar bovenal een nummer met een toffe tekst en begeleiding from outer space.
Bad Communication is een beetje een niemendalletje, ik denk ook het zwakste moment op het album. Het past er echter qua sfeer wel tussen.
Vesuvius daarentegen is daarentegen weer gewoon prachtig. Een van de meest ingetogen nummers van het album; misschien valt het juist daarom op dat het zo'n pareltje is. Prachtige opbouw, prachtige fluitjes, ach, verder geen woorden aan vuil maken en gewoon luisteren. Words zijn per slot van rekening maar futile devices!
Sufjan gaat op gedragen toon verder. All for myself heeft een ingetogen begin, maar pakt na verloop van tijd toch weer uit. En de hele tijd op een deinende driekwartsmaat. Intrigerend nummer dit...
I want to be well. Dit nummer vind ik nou zó tof. In plaats van een soort opwarmertje als opmaat voor het laatste nummer is I want to be well wat mij betreft weer een nieuw hoogtepunt.
Over het laatste nummer is al veel gezegd. Sufjan pakt volledig uit en pakt mij volledig in. Ik ben totaal geen danser, maar zelfs ik heb zin om door de kamer te dansen: it's not so impossible!
Meer zeggen over dit epische nummer is dat wel...

Conclusie: Sufjan levert weer een topalbum af. Bad communication en Now that I'm older weerhouden mij van het geven van een 5. Een 4,5 dus.

Heerlijk ontoegankelijk! Toen het net uitkwam begon ik net een beetje meer ervaren te worden in het werk van Sufjan en keek dan ook enorm uit naar dit nieuwe album.
In eerste instantie snapte ik er helemaal niets van, maar vrienden vertelden me "pas vanaf de 3e keer snap je het", en dat bleek te kloppen.

Now That I'm Older is weer een fijn, hapklaar prachtnummer. Verder is de bijna machinale gekte heerlijk als je je in een bepaald sfeer vindt.
Wel íets te lang om 'eventjes te luisteren'. Je moet er echt even tijd voor vrijmaken.

Erg mooi album, inderdaad zwaar ondergewaardeerd en een beetje de Kid A van Sufjan Stevens neem ik aan. Carrie & Lowell gisteren lag me dan nog eens totaal niet, maar dit is wel degelijk erg mooi. Jammer dat dit dan weer zo ondergewaardeerd wordt! Het is complexer, maar ook minder minimalistisch dan Carrie & Lowell. Erg dromerige zang dat met de goede productie een goed geheel vormt voor mij, wat psychedelischer en hypnotischer dan zijn laatste album. Ik moet het wel nog meer luisteren om echt een plaats te geven, en wellicht moet ik ook het eerdere werk nog eens luisteren van Sufjan Stevens om een beter beeld te krijgen van de evolutie die tot dit geleidt heeft, en misschien is zijn laatste ook wel nog meer een groeiplaat.

hrmnbstr je had dus gelijk. Wel grappig hoe één artiest zo kan varieren in stijl van album tot album. Ook al mag je dit dan niet waarderen, je kan moeilijk ontkennen dat het een hele kunst of gave is om zo van stijl te variëren van album tot album.