Sufjan Stevens - The Age of Adz (2010)

Het kan goed zijn dat iedereen gehoopt had op een nieuwe 'Michigan' of 'Illinois'. Dat weet Stevens zelf ook wel, maar het pleit voor hem dat hij toch zijn eigen ding blijft doen. Een grootse plaat à la 'Illinois' heeft hij nog wel in zich, dat weet ik zeker, maar dan zouden er ook mensen opstaan om te verkondigen dat het allemaal niet meer zo goed is als 'Illinois', dat het een flauw afkooksel is etc.

Ik vind het vooral knap dat hij hiermee toch weer andere paden gaat bewandelen dan het meest bekende werk van hem, zonder zijn eigen touch te verliezen; de plaat ademt Stevens.
Ik kan de plaat voorlopig ook nog niet maximaal waarderen, en vind het opstapje naar deze plaat dat 'All Delighted People EP' is, eigenlijk een stuk beter.

Er zijn ook wel raakvlakken met 'Illinois', vind ik althans. Vervang op 'I Walked' de electronica door banjo, en je krijgt een nummer dat zijn plaats verdiend had op 'Illinois' of Michigan'.

Anyway, het is je ding of niet, dat heb ik eigenlijk altijd al ervaren met Sufjan Stevens.

In the devil's territory.....

wat een sof...

Ik ben nog altijd in een spagaat met dit album. Mijn eerste reactie was zo iets als "wow wow wow", maar nu is dat meer "ja tof, ook een beetje glad hier en daar" ...we zien het wel meneer Sufjan

Het was even wennen toen ik dit album voor het eerst hoorde. De cd begint nog met een echt Sufjannummer, maar vervolgens trekt hij een doos met geluiden uit de kast van heb ik jou daar. Dat maakt ook dat de plaat wat geproduceerd klinkt, glad heb ik hier al eerder gelezen. Net zoals Kid A apart, revolutionair en vernieuwend was, zo is The Age of Adz dat ook. Alleen komt het album niet aan het niveau van Kid A. 2,5 sterren geef ik de plaat.

Ook leuk om te weten: op Sufjans achtste kerst-EP uit 2008 (die alleen op internet te vinden is) hoor je ook al wat van de 'nieuwe' richting die je hoort op All Delighted People en The Age of Adz. Het nummer 'The Child with the Star on his Head' doet me denken aan de lange nummers van ADP en op zijn versie van 'Do You See What I See' hoor je al een beetje van de stemvervormingen die je op 'Impossible Soul' hoort. Ook op de andere nummers hoor je een beetje het mengelmoesje van elektronica met zijn folkachtige kant. Een aanradertje voor komende kerst!

Dat revolutionaire hoor ik eerlijk gezegd niet zo. Er zijn wel meer vergelijkbare producties geweest met zo'n overdaad aan electronische geluidjes. Kate Bush deed dat al tweede helft jaren 80. En als ik aERodynamIC en andere kenners moet geloven wijkt dit niet radicaal af van eerder werk van de man (Zelf ken ik enkel Illinoise en Seven Swans). Zeker, maar geldt dat niet voor elk album?

[quote]Svendra schreef:
Dat revolutionaire hoor ik eerlijk gezegd niet zo. Er zijn wel meer vergelijkbare producties geweest met zo'n overdaad aan electronische geluidjes.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ook Kid A, hoe fantastisch ik deze cd ook vindt, is m.i. niet zozeer revolutionair. Op zich maakt Radiohead ook gebruik van ontwikkelingen in de muziek van degenen die hen voor gingen.
Dan denk ik aan mensen als Miles Davis of Pink Floyd. Het is verbazingwekkend dat stukken op Kid A bijna pure fusion Jazz zijn van het hoogste niveau en dit door een "Rock band". Dit neemt niet weg dat de nummers op Kid A allemaal stuk voor stuk juweeltjes zijn en doet ook geen afbreuk aan de legendarische status van de cd.

Voordat een cd ook maar in de buurt van deze status komt zal hier wel enige tijd over heen moeten gaan.

Het knappe van deze nieuwe cd m.i. van Sufjan Stevens zit hem denk ik niet zo zeer in het gebruik van electronische geluidjes. Ook al past die dit wel in veel gevallen zeer effectief toe. Maar meer in de prachtig complex gecomponeerde nummers waarbij die gebruik maakt van een grote selectie aan instrumenten die niet vaak gebruikt worden in de hedendaagse muziek. Plus de prachtig gezongen stukken door een koor. En dan ook de zeer openhartige teksten die eerlijk en oprecht doorklinken in de emoties. Ook de zang talenten van Sufjan zijn volgens mij beter geworden. Op deze cd zingt die in veel verschillende stylen en zijn stem kan dat heel goed aan.
Op sommige stukken klinkt die bijna R&B achtig!

Net als bij Kid a zijn vergelijkingen aan voorgaande albums van Sufjan nutteloos denk ik. Het mooie van artiesen als Radiohead en Sufjan Stevens is dat zij creatief en vernieuwend bezig willen zijn.

Hoe graag ik destijds na the bends nog een versie van deze cd had willen ontvangen ben ik nu toch eigenlijk wel zeer content met ok computer, kid a, amnesiac en in rainbows.

Ik heb zo'n gevoel dat voor mij hetzelfde voor Sufjan Stevens gaat gelden.

Misschien moeten Sufjan Seven Swans liefhebbers die teleurgesteld zijn in dit album eens luisteren naar het werk van William Fitzsimmons.

Leuk album van William Fitzsimmons. (The Sparrow and The Crow)

Moet wel zeggen dat het de magie van een Sufjan album mist.
Maar als je Illinois goed vind en The Age of Adz teleurstellend dan
is het mischien een goed alternatief

Too Much lijkt op het eerste gehoor 'too much' (easy opmerking hehe), maar is uiteindelijk vrij briljant! Ik ken geen voorbeelden waarbij electronica gecombineerd wordt met weelderige orkestratie.

Gewaagd album dit, ik denk dat dit een groeier is, na 1 keer klinkt het als een brei maar ik zie potentie. I Want To Be Welle en Impossible Soul en I Walked klinken nu al goed!

Die kende ik nog niet. Zeker de moeite waard.

Bij eerste beluisteringen dacht ik wel even: "Oeps, wat een chaotische overdaad". Ik was wel een beetje sceptisch. Maar bij meerdere beluisteringen krijgt deze plaat toch wel een gewaardeerd plekje in het oeuvre van Sufjan Stevens, toch wel een van de muzikale helden van deze eeuw, samen met Wilco en Arcade Fire.
Je moet het even tot je laten doordringen (in die zin is het geen toegankelijke plaat), maar daarna blijven de songs echt hangen. Hele aparte afwisseling van zware electronica met hele repetitieve effecten en prachtige koortjes en rijke instrumentatie.
Ook ik vind de 'All Delighted People EP' beter dan deze plaat. Maar dit album vind ik toch wel een mooie 4**** waard.

"I'm not fuckin around! I want to be well!"

Wohooow. Deze man is een waar genie.

hoezo dan??

De eerste zin is natuurlijk gewoon een quote uit de voorlaatste track en met de zin daaropvolgend wil ik zeggen dat die song schitterend is. Uitzinnige finale van die song.
Maar heel de cd is een huzarenstukje te noemen. Een combinatie van zotte electronica, orkestratie, koortjes en nog raken ook. Ik neem het woord kunst en genialiteit niet snel in de mond maar bij Sufjan mag het wel.

Jammer dat er een aantal draken opstaan, de cd was volgens mij een stuk beter geweest zonder nummer 5,6,7 en 9. Waarom moet deze cd ook 75 minuten duren? Less is vaak more Sufjan!

[quote]lost in music schreef:


Misschien enigszins offtopic, maar Radiohead heeft ook nooit echt bedoeld om een revolutionaire cd te maken. Een andere richting, ja. Maar thom yorke is ook vaker gequote zeggend dat hij niet zo goed snapte wat nou de big deal was met Kid A.

Zelfde geldt dan ook weer voor dit album denk ik. Het is niet zo revolutionair als het misschien klinkt. Alhoewel sommige nummers soms wel op unieke manieren genres door elkaar weten te gooien.

De electronica is voor Sufjan ook niets nieuws, alhoewel hij het misschien nog nooit zo overdadig heeft toegepast.
Die overdaad is misschien wel de reden dat dit album zo'n groeier is. In het begin raak je zo overwhelmed door de chaos dat er weinig meer uit op te maken valt. Maar na een paar luisterbeurten.. tja, voor mij wordt dit album beter en beter en beter.

The age of adz is misschien minder consequent in zijn thema's maar ze zijn zeker wel aanwezig.. alhoewel de press release je misschien anders wil laten geloven. Royal Robertson, de zelfverklaarde 'profeet' is een grote invloed . Als je je een beetje verdiept in zijn persoonlijkheid worden sommige van de lyrics ineens veel betekenisvoller, zoals in bijvoorbeeld Get Real Get Right. (Wat een ge-wel-dig nummer is dat).

Aan nummertje 5 en 7 kan ik maar niet echt wennen, ze hebben allebei weinig wat me boeit. Maar de andere 9 nummers maken dit ruimschoots goed.

5 en 11 zijn de beste nummers! heerlijk, draai de plaat grijs;)

Ah, vinyl zojuist binnen gekregen.
Alleen al voor het prachtige openingsnummer....

Inderdaad, maar niet meteen representatief voor de rest van het mijns inziens zeer degelijke album.

Jammer genoeg niet neen.

Na mijn eerste luisterbeurt had ik waarschijnlijk ook niet meer dan 2,5 gegeven Blijven proberen I'd say, 't is een groeier. Impossible Soul is waarlijk prachtig en het voorlaatste lied ook imo. En nog een paar songs waarvan de schoonheid zich pas laat prijsgeeft Ofwel heb je het gewoon meer voor Sufjan op Seven Swans-like platen...

Voor mensen die Age of Adz ook erg goed vinden.

Luister eens naar You Are The Blood van Sufjan.

Staat op de verzamelaar "Dark Was The Night".

1 van de betere verzamelaars allertijden trouwens

Ik weet het niet met dit album.
Ik krijg bij dit album een beetje het 'Kijk, dit kan ik ook nog' gevoel van Stevens. Ik vind de nummers vaak te gecompliceerd, en daardoor lastig luisterbaar en minder interessant. Voor mij is het geen geslaagde wending van Stevens.
Openingsnummer en delen van het slotnummer wel mooi.

Na al die negatieve berichten hier had ik eigenlijk niet veel verwachtingen bij dit album, maar ik vind hem ongelofelijk goed. Het is wel het eerste album van Sufjan Stevens dat ik in het bezit heb dus ik kan niet met zijn vorig werk vergelijken.
Het openingsnummer is ineens in van mijn favorieten. Mooi, ingetogen nummer dat zeker geen voorproefje is op wat er nog komen gaat. But words are futile devices vind ik trouwens een prachtige zin. Too Much toont dan veel beter hoe de meeste nummers op dit album zijn: druk, redelijk lang, maar na een paar keer geweldig. In het begin moest ik wat wennen aan al die geluidjes. Er gebeurde gewoon te veel. Nu klinkt het echter heel natuurlijk en alles zit gewoon erg goed in elkaar.
Nog een andere favoriet van mij is Vesuvius. Het begint rustig met een piano, maar stilaan gaat het naar een climax die er uiteindelijk ook komt, maar dat maakt het er zeker niet minder op. Impossible Soul is ook 1 van mijn favorieten. De verschillende delen vloeien heel goed in elkaar over en nergens voelt het te lang aan. Eigenlijk zijn alle nummers top. Alleen de andere twee korte nummers doen mij niet zoveel, maar dat zijn ook maar niemendalletjes in vergelijking met de rest van het album.
Nu ben ik wel erg benieuwd naar het andere werk van Sufjan Stevens.

Ik vind het ook mooi dat deze plaat eindigt zoals ze begon; het laatste hoofdstuk van 'Impossible Soul' kent zowat hetzelfde kwieke gitaargetokkel als opener 'Futile Devices'!

Veel te negatieve berichten. Dit is van het meest uitdagende van heel 2010.

Juist enorm veel respect voor Sufjan. Met Seven Swans en Illinoise had meneer folk-perfectie benaderd en gooit het nu over een totaal andere boeg. En dat werkt ook nog, voor mij. Geweldige plaat, komt hoog in m'n top 5.

Ik weet niet helemaal zeker of ik het echt heel mooi vind maar ik vind het in elk geval een zeer gedurfde en inventieve plaat. Het is vernieuwend maar het wordt nergens echt muzak of artyfarty-rotzooi. Daarvoor in elk geval een dikverdiend applaus.