David Sylvian - Brilliant Trees (1984)

Geheel akkoord.

Samen kunnen ze elkaar weliswaar naar een nieuwe equilibratie stuwen, wat inherent is aan hun dispositionele karakter. Misschien waren deze 2 stappen essentieel in Sylvian's ontdekkingsreis. Schrap 'misschien'.

Ha, je punt is gemaakt Franck Maudit . Ben meestal niet zo van de overbodig dure woorden, maar ik vond het hier wel mooi staan. Het is de conclusie van het bericht, dan mag een mooie term wel eens een keertje om het punt kracht bij te zetten.

Jullie reactie maakt mij attent op inderdaad de nodige verschillen, maar met deze karakterisering doe je 'Tin drum' toch te kort. Ik was destijds zo ongeveer fan van Sylvian & co en vond zodoende alles prachtig. Inderdaad is de sound van Tin drum agressiever en de percussie strakker. Bij Brilliant trees hoor je zowaar Jazz-invloeden die toch wel nieuw zijn. Toch zou ik eerder willen stellen dat er een gestadige ontwikkeling is naar een steeds lossere en organische benadering. Een kwaliteit van Sylvian (& co) was toch wel dat men de techniek op die manier wist in te zetten; de synthesizers (&..) klinken niet naar machines maar naar 'organismen' of een "combinatie van levenloze en levende natuur". Dat hoor ik al heel sterk in b.v. 'talking drum', 'ghosts' en 'Canton' van Tin drum. Het meer ontspannen en uitgesponnen karakter van Brilliant trees zou je als "meer spiritueel" kunnen omschrijven. Maar voor mij is het geen kwestie van de 1 of de ander; beide albums zijn door mij ten zeerste aanbevolen. Ik zou met enige fantasie 'Tin drum' als het laatste grote art-rock-album (wat Bowie en Roxy inmiddels deden voldeed ook niet meer aan deze categorie) willen omschrijven en 'Brilliant trees' een beginpunt, van een niet nader omschreven stroming welke vooral door Sylvian zelf is geïnitieerd en werd geëxploreerd.

Geenzins, ik heb "Tin Drum" zelfs op een halve punt hoger staan dan Brilliant trees. Waar jij de fout ingaat, is dat je mijn karakterisering van Tin Drum als kritiek opvat, dat is het niet. Ghosts neem ik even als voorbeeld. Koude,mechanische,dreigende klanken die een mooi contrast vormen met de gevoelige stem van Sylvian .Er zijn weliswaar invloeden van Aziatische folkmuziek te bemerken, maar het maakt de muziek nog niet organisch. juist het mechanische van dat album verteld het verhaal: Het gebukt gaan onder een totalitair regime.

Terug naar Brilliant trees. Het slimme van dit album is juist dat er een rigoureus andere weg wordt ingeslagen. Niet langer het elektronische, vervreemdende en soms zelfs opgejaagde van Japan(een nummer als Quiet Life bijvoorbeeld). De muziek hier is langgerekt, organisch en een stuk meer gericht op de akoestische instrumenten. Qua sfeer zelfs berustend! De hoesfoto spreekt hier al boekdelen: een Sylvian zonder make-up in het platteland. Vergelijk dat eens met de grootstadse eenzaamheid van Japan.

Misterfool schreef

Je levert mij wel nieuwe inzichten aan. Inderdaad kun je uit 'Tin drum' wel een soort van strijd tussen het collectief en het individu destilleren. Ook de clash/wrijving in de band tussen met name Karn en Sylvian leverde wel een bijzondere spanning op die in muzikale zin niet verkeerd uitpakt. Misschien falen mijn woorden ook om uit te drukken wat mij in de 'techniek' van Japan (/Sylvian & co) zo aanspreekt. Ze weten zoveel meer aan gevoel op te roepen dan b.v. Jean Michel Jarre, the Human League of Heaven 17. Hoe deden ze dat? Natuurlijk is er (het contrast met) die sensitieve stem van Sylvian, maar die verklaart het nog niet helemaal. Ik heb dat altijd met 'organisch' aangeduid of 'etnisch' of 'ijl'. Ik vond het op een andere manier ook terug in Laurie Andersons - Mister Heartbreak, YMO's - Technodelic, de vierde van Peter Gabriel en Sakamoto's - Left handed dream. De vroege Simple minds gebruikten de synthesizer m.i. weer wel heel 'mechanisch' (wat in hun geval juist weer goed werkte). Maar dat is ook het mysterie van de muziek, je moet het vooral beluisteren en ondergaan en allesomvattend trachten te duiden is tot mislukken gedoemd.

Exemplaar ( cd) ooit kwijtgeraakt tijdens een vakantie.
Vandaag maar weer eens opnieuw aangeschaft en natuurlijk gedraaid.
Nou die 4 sterren die volstaan niet meer.
Terugluisterend doet het mij eigenlijk meer dan toendertijd.
Fantastische Sylvianplaat.
Secrets Of The Beehive is mij net wat dierbaarder, maar wat een geheel toch.
Halfje verhoogd.

Topjaar 1984.

En de full score uiteindelijk.
Ook weer zo'n plaat die het best bekijft op late, bij voorkeur, herfstavonden.
De sfeer, de warme klanken en de ene song nog mooier dan de ander.
Prachtig. Hoop dat Sylvian ons nog eens trakteert op zoiets moois.

Ik denk het van niet, helaas. Sylvian is al jaren aan het navelstaren in de vijver van Avant-garde en minimalisme. Nu is dat niet perse heel erg, maar een warme goede plaat als Brilliant trees zit er denk ik nooit meer in. Zijn laatste toegankelijke plaat was nine horses.

Mooi zo bikkel..het heeft even geduurd maar t is t meer dan waard..ik merk dat ik deze het vaakst op zet

(Al heb ik Gone to Earth en Beehive ook grijs gedraaid..prachttrilogie!)

Secret Of The Beehive is altijd mijn favo geweest.
Maar deze is zeker van dezelfde kwaliteit.

Nine Horses moet ik ook maar eens in bezit krijgen.
Ik ken niet alles van die plaat, maar wat ik gehoord heb, is ronduit prachtig.

Ik hoor Sylvian ook het liefst in een gevoeligere/ melloachtige setting. Die stem he.

Draai nog altijd vrijwel het gehele oeuvre van David grijs... al zijn er uitzonderingen. Het meest avantgardistische gepriegel sla ik maar over.

Ja jammer is dat ja..een aantal songs van Blemish vind ik ronduit prachtig maar een aantal ook niet..maar jij bedoelt ms meer Manafon ed...

Manafon en Died in the Wool zijn nochtans twee van de beste albums van David Sylvian.
Ik waardeer ze meer dan deze, best heel sterke, debuutplaat.

Klopt, een aantal liedjes zijn mooi en een paar liedjes zijn wat minder wat Blemish betreft. Ook bij Manafon en Died in the Wool moet ik de krenten uit de pap halen. Het experimentele element is tot daar aan toe, maar de composities zijn ook minder toegankelijk en/of mooi. Toch krijg ik ook op Manafon nog altijd kippenvel van David's mooie stem en dus zijn deze albums alleszins de moeite waard. Ik pluk van ieder album van David Sylvian (of met David Sylvian, hij werkt ook heel vaak met anderen samen) wel een aantal prachtige liedjes.

Brilliant Trees, Gone to Earth, Dead Bees On A Cake (met een van de mooiste liedjes van Sylvian: I Surrender), Secrets of the Beehive, Rain Tree Crow, Nine Horses, maar ook The First Day en Damage met Robert Fripp zijn favoriet.

Ik ga die 2 zeker nog wel proberen.
Sylvian heeft altijd sterke troeven.
Al zit ik niet te wachten op een heel album vol Avant-Garde.

Hoopte altijd dat hij nog eens iets met Eno zou doen, maar hoewel hij op davidsylvian.net zegt:

Sylvian: Brian Eno's early work certainly influenced [Japan] and me. We grew up listening to his music as teenagers, so Another Green World was a very important album for all of us, it was an incredible work-- still is-- and related artists, like Jon Hassell.

verklaart hij 3 jaar later op davidsylvian.com:
No, I’d never intended to work with Eno on a collaboration. I did hear the last album but I must admit that I found it disappointing.

Dat laatste zei hij in 2008 over Another Day On Earth

Had idd best interessant kunnen zijn met Eno.
Zo is zijn samenwerking met Robert Fripp tamelijk abrupt gestopt na Dammage.
Er stond nog een plaat op de planning, maar dat is er nooit meer van gekomen.

Tsja, het zijn zeker niet de twee makkelijkste albums die ik ooit heb beluisterd. Ik vergeleek het ooit eens met de literatuur van James Joyce. Lastig, maar het is de moeite zeker waard.

Knetterhard in huize bikkel momenteel - er is toch niemand thuis
Wat blijft dit toch een kunststukje van de bovenste plank!
Ik begin toch werkelijk te beseffen dat Sylvian mijn favoriete vocalist ever is.
Altijd goed.

Ik zit weer eens zwaar in een Sylvian fase. Ik was al behoorlijk onder de indruk van zijn werk met Japan maar dit solo debuut blies mij van mijn sokken.

Zonde dat hij het liedjes schrijven heeft losgelaten, de recente Sylvian is mij kwijtgeraakt.

Dit is echter een van de beste albums ooit gemaakt.

Inderdaad, een geweldig album van David Sylvian. En ook een van zijn beste, alhoewel Gone to Earth en Secrets of Beheeve er ook niet om liegen.

Op de 61e verjaardag vandaag komen de 4 re-leases van de eerste solo albums binnen. Mooi vinyl, nieuw artwork, geweldig geluid. Het is waar .... is het nodig? Hoeveel exemplaren en verschillende dragers van deze prachtige klanken heeft een mens nodig? Ik ben er blij mee. De rest mag volgen. Is lastig op vinyl te vinden. Nostalgia (3) en Brilliant Trees (7), zijn voor mij de hoogtepunten. Laat de avonden nog maar tijdje donker en koud blijven, haardje aan, mooi glas erbij .... beetje mijmeren met David.

Geen topplaat voor mij, maar snap wel dat mensen dit geweldig vinden.

Genoeg obscure alternatieven

Voor mij is en blijft dit het beste album van Sylvian. Niet om de andere te kort te doen maar dit benadert perfectie.

Niets aan toe te voegen. Ken je ook Nine Horses, Zagato?

Zeker!

En the Dolphin Brothers?

Alleen Catch the Fall.

er is maar één album gemaakt. David Sylvian zingt daar niet maar wel zijn broer Steve Jansen ( drummer)