David Sylvian - Brilliant Trees (1984)

Als ik met "verse" oren naar dit album luister heeft het nog altijd hetzelfde ademstokkende effect als de eerste keer dat ik het hoorde. Nog altijd lijkt Brilliant trees de standaard te zijn waarmee mensen hier Sylvians solowerk beoordelen (hoewel toch ook wel veel mensen Secrets of the beehive noemen). Het gebruik van de trompet die als een synthesizer klinkt (en vroeger dacht ik dat het ook echt een synth wàs, bijvoorbeeld tijdens de eerste maten van het titelnummer) is in ieder geval een soort handelsmerk voor deze plaat geworden: als ik nu ergens zo'n geluidje hoor denk ik meteen aan Brilliant trees. (Of zijn er doorgewinterde jazzluisteraars die onmiddellijk wijzen op trompetsolo's op platen die ver buiten mijn aandachtsgebied liggen?)
        Eigenlijk staat er geen zwakke broeder op het album, maar mijn favoriet blijft toch Nostalgia; ik heb me ook altijd afgevraagd of dat nummer over de gelijknamige film van Andrei Tarkovski uit 1983 ging, en dat kan volgens mij eigenlijk ook niet anders met een regel als "The sound of waves in a pool of water" (herkenbaar voor wie de film heeft gezien?).
        Een mooi contrast: een zeer spirituele plaat, maar hij begint èn eindigt met een verwijzing naar "the soil". Ook voor mij nog altijd de Sylvian-standaard; acht fantastische albums tussen 1980 en 1993, niet misselijk.

Eigenlijk verwacht je na Tin Drum van Japan meer Oosters gericht solo werk van David Sylvian, ook minder toegankelijk, maar Pulling Punches gaat aardig richting de tribal funk van Talking Heads, de exotica van Bryan Ferry solo, met daarbij wat Talk Talk achtige geluiden. Redelijk toegankelijk.
Ook aan The Ink in the Well is weinig moeilijks aan te ontdekken, al moet ik wel toegeven dat hierbij wel al de sfeer van Secrets of the Beehive voelbaar is. Voor mij is dat album zijn absolute hoogtepunt. Eigenlijk is dit nog niet een stap vooruit te noemen na de laatste Japan, al blijf ik het idee houden dat Gentlemen Take Polaroids en Tin Drum veredelde solo projecten zijn van Sylvian.
Niet dat de invloed van de rest van de leden weg te cijferen is, maar voor mij blijft hij de dirigent op de latere albums.
Zou zijn opzet zijn geweest voor commercieel succes of is hij hier nog zoekende naar de juiste vorm?
Had hij contractuele verplichtingen met Virgin om te scoren?
Zoals velen niet weten had hij net een hitje gescoord met Forbidden Colours, welke pas een paar jaar later op Secrets of the Beehive zou verschijnen, en misschien waren de verwachtingen van de single Red Guitar wel aan de hoge kant. Vreemd genoeg niet op het album wel als B-kant voor de gekozen single.
Weathered Wall klinkt wel als een alternatief uitgewerkt idee waaruit ook Forbidden Colours is ontstaan, maar dan met minder bezieling.
Het album is geschikt voor de wintermaanden, maar ik blijf meer een liefhebber van de vallende herfstbladeren die Secrets of the Beehive versieren, of ik ben zonder dat ik daar weet van heb een groot liefhebber van Ryuichi Sakamoto, die daar mede verantwoordelijk is voor de prachtige composities.

Dan hier ook maar een soort van een gedichtje.

Het kraken van het ijs doet mij verlangen na de komende herfst.
Waarbij er gekozen is voor een nieuwe winterjas.
Niet dat de oude versleten is.
Gewoon een verkeerde aankoop.
Een waarbij de kilte geen ingang zal vinden.
Deze sluit beter aan.
Geen koude wind die zich naar binnen wurmt.
Hier zit de warmte veilig opgeborgen voor de buitenwereld.

Jullie reactie maakt mij attent op inderdaad de nodige verschillen, maar met deze karakterisering doe je 'Tin drum' toch te kort. Ik was destijds zo ongeveer fan van Sylvian & co en vond zodoende alles prachtig. Inderdaad is de sound van Tin drum agressiever en de percussie strakker. Bij Brilliant trees hoor je zowaar Jazz-invloeden die toch wel nieuw zijn. Toch zou ik eerder willen stellen dat er een gestadige ontwikkeling is naar een steeds lossere en organische benadering. Een kwaliteit van Sylvian (& co) was toch wel dat men de techniek op die manier wist in te zetten; de synthesizers (&..) klinken niet naar machines maar naar 'organismen' of een "combinatie van levenloze en levende natuur". Dat hoor ik al heel sterk in b.v. 'talking drum', 'ghosts' en 'Canton' van Tin drum. Het meer ontspannen en uitgesponnen karakter van Brilliant trees zou je als "meer spiritueel" kunnen omschrijven. Maar voor mij is het geen kwestie van de 1 of de ander; beide albums zijn door mij ten zeerste aanbevolen. Ik zou met enige fantasie 'Tin drum' als het laatste grote art-rock-album (wat Bowie en Roxy inmiddels deden voldeed ook niet meer aan deze categorie) willen omschrijven en 'Brilliant trees' een beginpunt, van een niet nader omschreven stroming welke vooral door Sylvian zelf is geïnitieerd en werd geëxploreerd.

Ik beluisterde dit album n.a.v. dit topic.

Plaat uit mijn bouwjaar zie ik. Verder geen idee wat ik moet verwachten van Sylvian. De muziek die ik hoor associeer ik qua stijl en vibe wel echt met de 80’s. Zogezegd vind het een echte 80’s vibe hebben. Dat is dan misschien niet mijn favoriete decennium op muziekvlak, maar met de muziek van David Sylvian is niks mis. Vooral in het lage vind ik zijn stem erg mooi en ook muzikaal verrast het me positief. Neem het groovende/funky van Pulling Punches, het dromerige van Nostalgia en het kale van de titeltrack. Stuk voor stuk sterke songs en overall ook een goede ontdekking, dit album.