Revere - Hey! Selim (2010)

Zie de uitleg aldaar

(heeft een iets andere remix maar je moet dan wel heel goed luisteren en waarom het erop staat valt daar ook te lezen: mijn review erbij pakken).

Thanks.

In vergelijk kies ik ruim voor het nieuw album, omdat deze voor mijn oren te somber klinkt. Het zit dicht tegen symphonische rock aan. De droevige trompet is wel een prachtig contrast, even als de stemmige tempo wisselingen.

Een sterk debuut van Revere, dat zeker. Desondanks word ik steeds minder enthousiast naarmate ik het album vaker beluister. Mijn bewondering voor het nummer The Escape Artist is trouwens onverminderd groot. Heerlijk theatraal, uitbundig en een perfecte opbouw. Voor dit soort nummers luister ik naar muziek en ga ik naar concerten. Het andere prijsnummer, We Won't Be Here Tomorrow, is totaal anders en beschouw ik als een ultiem indie-rock nummer. Niks mis mee.

En waarom dan toch het verminderde enthousiasme? Waarschijnlijk omdat het mij niet volledig weet te raken. De teksten doen mij vrij weinig en ondanks het grote scala aan subtiele elementen en bombast, kan het mij als geheel niet helemaal bekoren. Nummers als I Can’t (Forgive Myself) en Maybe in Time klinken zelfs wat zeurderig en tekstueel eentonig. Slecht is het allemaal allerminst (gezien mijn 3,5*), maar een staande ovatie kan ik helaas niet kwijt aan dit muzikale theaterstuk.

Wat me opvalt bij dit debuut van Revere, is dat het (naar mijn idee) slecht is gemixt. Toen we onlangs in de auto deze plaat op repeat hadden staan (onderweg naar het Revere optreden in Maastricht) moest de volumeknop steeds omhoog of omlaag. Vrij irritant.

Maargoed, 'Hey Selim' komt goed uit de startblokken, met mooi opbouwende (postrock-achtige) nummers als 'As the Radars' sleep, 'The Escape Artist', 'We Won't Be Here Tomorrow' en 'Throwing Stones'. Stuk voor stuk goede nummers (met name 'The Escape Artist'), maar ze beklijven niet zoals de nummers op 'My Mirror, You Target'.

Dan volgt helaas een vrij zwak middenstuk (7 t/m 9), waarin Stephen Ellis wat zeurderig klinkt. Gelukkig zijn 'I Bet You Want Blood', 'Maybe in Time' en 'Too Many Satellites' fraaie sluiters.

Ze hebben met 'My Mirror / Your Target' toch wel een flinke sprong voorwaarts gemaakt. Die plaat is veelzijdiger, beter geproduceerd/gemixt en meer to the point.

Voor deze 3,5*.

Net voor het eerst naar het dvd'tje van The escape artist gekeken maar wat hebben ze - met ongetwijfeld erg beperkte middelen - dat allemaal prachtig in beeld weten te brengen!

Ja dat valt me telkens ook wel op: de budgetten zijn niet groot maar ze maken er dan toch nog wat moois van. Toont hun klasse aan. Net als de energie telkens weer. AB Brussel was niet erg druk bezocht (in Nederland doen ze het beter en hebben ze meer aanhang) maar ze maken daar geen enkel onderscheid in. Je gunt het ze wel maar aan de andere kant... op deze manier blijft er wel een hoop moois komen en de vraag is hoe dat zou zijn als ze meer en betere middelen tot hun beschikking krijgen bij meer succes

Voor de allerlaatste keer The Escape Artist (Londen 5 november). Op 3 december echt de allerlaatste keer in Rotterdam (V11).

REVERE - The Escape Artist - YouTube

Ben wel blij dat die er het allerlaatste concert ook bij is (wat maar zelden het geval was live).

Deze plaat ook een kleine ophoging naar een 5 gegeven. Deze plaat heeft het qua draaibeurten altijd erg afgelegd tegen de 2de plaat maar daar komt nu wel iets van verandering in (al moet er nog wel wat gebeuren willen ze op het zelfde aantal draaibeurten komen). Nummers als The Escape Artist, The Hating Book, I Bet You Want Blood, The Escape Artist, Throwing Stones en het om te janken zo mooie They Always Knock Twice verdienen ook niet minder dan 5*. Uiteraard ook live favoriet We Won't Be Here Tomorrow waarvan ik nooit heb begrepen waarom daar een nieuwe versie van moest komen (ook niet met de uitleg er van).

Zo te zien houd hij alles voor zichzelf ERIC. [snarf49]

Ik had nog nooit van deze band gehoord, totdat ik wat mume-users enthousiast zag discussiëren over dit Engelse 8-tal. Op RateYourMusic heeft dit album slechts 28 stemmen, vergeleken met de de 114 stemmen op MusicMeter kan ik toch wel concluderen dat dit een echte mume-huisband is, een lokale favoriet. En het is inderdaad een charmante verschijning en tegelijk een rariteiten-kabinet. Zo doet de openingstrack sterk denken aan zigeuner muziek, maar gaat dit al snel over in post-rock achtige composities om vervolgens te escaleren in speels bombast met catchy melodieën. De muziek heeft staalt iets grandioos uit, maar blijft tegelijk elegant. Niet alles vind ik even geslaagd, soms lijken ze een beetje zoekende en met vlagen treedt het iets teveel in stadium rock-territorium, wat van mij niet had gehoeven. In de breedte sterk album, met een sterke nadruk op variatie binnen de nummers en een samensmelting van verschillende stijlen.

Mooi om weer eens te zien. Uit de tijd dat een doorbraak er in zat. Twee meter sessies bij Jan Douwe Kroeske: The Escape Artist.

Before you continue to YouTube

Het lijkt erop, dat dit album van Spotify is gehaald.

Nog wel op Bandcamp.