Opeth - In Live Concert at the Royal Albert Hall (2010)

Een toelichting van mijn kant: Harlequin Forest!

Trouwens is dit zonder of met Reverie. Ik heb nog niet alles beluisterd.

Harlequin Forest wordt meteen ingezet, zonder Reverie.



Voor wie het zich afvraagt, het gele label op de cd's en dvd's (of lp's) is ook een verwijzing naar het album van Deep Purple, dat op Harvest verscheen. Alleen is rechtsboven dan de 'O' van Opeth geplaatst.

Deep Purple / Opeth

.

Nou Bono en Kronos, ik ben toch echt iemand die normaal niet van grunt-muziek houdt, en moest aan dat aspect erg wennen. Op zo'n moment zorgt de gedachte aan het hoge stemgemiddelde er wel voor dat ik extra geduld heb, en zelfs de hele cd luister (of eigenlijk 3cd's, of eigenlijk 3cd's 2 x).

Desondanks denk ik dat je stelling die ik hier citeer in het algemeen wel opgaat!

Mijn vriendin vindt musicmeter maar een beetje 'nerdy', stemmen geven aan muziek, waarom zou je?! Voor mij maakt een geval als dit het duidelijk: hoge stemgemiddelden nodigen mij uit nieuwe muziek te leren kennen, en het niet te snel op te geven na een fragment van 1 minuut! en ben blij zo van nieuwe goede muziek te kunnen genieten!

@matthijs,

Je hebt Metallica in je top tien staan, je noemde eerder al Paradise Lost en Porcupine Tree. Iets heb je dus toch wel met muziek die in dezelfde straatjes zit, ook al hou je normaal niet van grunts.

Maar verder herken ik wel wat je schrijft. Het hoge stemgemiddelde bij Blackwater Park deed voor mij ongeveer hetzelfde.



Los daarvan nog even opmerken dat de onderbreking in The Lotus Eater, omdat Fredrik Åkesson's gitaar uitvalt, op de cd (en lp) ingekort is. Op de dvd is dat in zijn geheel te zien. Een goede zaak vind ik, want zonder beeld zou het wat vervelend zijn, elke keer die vrij lange pauze in het nummer; maar op dvd is het leuk om te zien, de interactie met het publiek ook.

hmm, ik ben ook een liefhebber, maar opeth live voegt voor mij weinig toe.
Dat in combinatie met de muzieksmaak van m'n vrouw heeft er voor gezorgd dat ik dit album nog maar even heb laten liggen in de platenzaak.

Meestal hou ik niet zo van livealbums en Opeth speelt de nummers op zich niet veel anders dan op de studioalbums.

Maar niettemin vind ik het veel toevoegen om Opeth de nummers ook live te horen (en zien) brengen.

-Ten eerste omdat er andere accenten gelegd worden. De leadguitar zit meestal meer naar voor in de mix

-Ten tweede omdat het een genot is te luisteren naar hoe Akerfeldt ook live een geweldige grunt laat horen, vol nuances en diepte.

-Ten derde natuurlijk ook omwille van de sfeer die aan zo'n concert hangt.

-Ten vierde om te horen hoe oudere nummers nu gespeeld worden en klinken in een vettere productie.

Maar het is voor mij zeker met het beeldmateriaal er ook nog bij dat de ultieme meerwaarde zich laat gelden. Ik kan de dvd's van Opeth die ik heb echt talloze keren bekijken en telkens weer vol enthousiasme ervan genieten.

dat is voor mij dus de grootste reden dat ik het weinig vind toevoegen, helemaal omdat ik voornamelijk jazz en klassiek luister en dan zijn de verschillen tussen verschillende opnames en het verschil tussen live en studio opnames veel groter. Gazpacho is bijvoorbeeld ook een band die prima studio albums maakt, maar die live weinig toevoegen. Dat neemt trouwens allemaal niet weg dat ik Opeth wel live aan het werk heb gezien. Er daadwerkelijk bij aanwezig zijn is toch wel iets anders dan enkel een cd luisteren of dvd bekijken.

Dat spreekt wel heel erg vanzelf.

Dat is inherent aan harde rock muziek. Weinig tot geen improvisatie. Als metalbands de boel gaan oprekken zoals Rainbow en Deep Purple deden, is het weer gedateerd.

Volgens mij zijn de nummers van Opeth trouwens op zichzelf reeds avontuurlijk genoeg. Het zijn juist de minieme verschillen die het boeiend maken voor wie de studioalbums knal van buiten kent. Zoals bij Blackwater Park, na dat onheilspellende intermezzo, zwellen de gitaren net wat langer aan dan op de studioversie alvorens de riff losbarst, waardoor de spanning nog hoger oploopt.

Ja,ja ik snap het mechanisme van live rock/metal wel, maar Voltazy misschien (nog) niet.

Ik moet deze gauw scoren, want ik lees/hoor alleen maar goeds en ik heb er nog geen noot van gehoord.

Klopt wel. Ik hou geloof ik van gruntmuziek, maar dan zonder de grunts.

(Klinkt nog net niet zo gek als houden van gitaarmuziek zonder gitaar;)

Bij Opeth geldt dat ook wel een beetje, de rustige nrs vind ik t mooist. Maar... zo langzaamaan begin ik t toch ook meer te waarderen. Intrigerend bv hoe de zanger die twee enorm verschillende zangstijlen moeiteloos lijkt af te wisselen. [Ik was eerst in de veronderstelling dat er 2 zangers waren]. Die afwisseling geeft veel dynamiek, spanning. Dat geeft het voor mij meerwaarde boven bands met alleen grunts. [ik denk dan bv aan Death, Nuclear Assault, Napalm Death, Kreator, hoewel ik me dan baseer op muziek die ik van hen ken van meer dan 20 jaar geleden...]

huh, waar haal je die wijsheid vandaan?
ik zeg alleen dat het me minder aanspreekt. Ik zou het erg jammer vinden als mensen daar allemaal andere dingen in gaan lezen en opeens van alles weten over iemand wat gebaseerd wordt op foute interpretaties.

ik heb meer metal en rock concerten meegemaakt op mijn jonge leeftijd dan 99 procent van de bevolking in zijn of haar gehele leven en daarnaast luister ik het al mijn hele leven. zou dan wel vreemd zijn als ik opeens van alles niet meer snap

@edwynn + voltazy,
ja ik herken t van jullie allebei wel.
voor mij is een live opname vaak t zelfde maar dan klasse minder met zinloos publiekslawaai erbij.
er zijn gelukkig best veel uitzonderingen. van opeth kan ik t niet beoordelen, maar bv rainbow-on stage of rory gallagher-irish tour...

voor de duidelijk ben ik trouwens dol op live albums heh,
de nummer 1 en 2 van mijn top 10 zijn dat ook. En ongeveer een derde van m'n 5 sterren albums zijn live opgenomen.

@voltazy,

Je noemde hier eerder al klassiek. Ik vind dat de live uitvoeringen die Opeth brengt daar wel aan doen denken. Ze houden zich aan de partituur en leggen enkel wat andere accenten.

De enige ruimte voor improvisatie bij een klassiek concert is de cadens, maar die wordt al lang niet meer zelf ingevuld. Uitzonderingen zoals Nigel Kennedy (vioolconcert van Brahms) daargelaten.

Een beetje vrij spel geeft Opeth zichzelf bij nummers als Under the Weeping Moon en Death Whispered a Lullaby, omdat de sfeervolle noisy gedeeltes zich daar prima toe lenen.

Maar verder is het naar mijn mening juist de kunst deze complexe muziek live zo strak mogelijk te brengen, met gewoon wat minder technische ingrepen maar des te meer spanning.

Ik kreeg laatst de 3cd/2dvd versie binnen.
En wat een goeie box is dit weer,
Heb volgens mij het hele Opeth oeuvre op 5 sterren staan.
ik kan niet anders om het bij deze live-registratie weer te doen.

Ik heb eindelijk de deluxe versie in fysieke staat. Ik begon meteen bij The Moor.

Deluxe versie? Bedoel je de 3cd/2dvd?

Dat is toch de deluxe versie? Of heet ie anders?

Volgens mij heet het gewoon de 3cd/2dvd box-set.

Zo wat een enorm hoog stemgemiddelde bij deze plaat, en dat bij reeds 48 stemmen 4.76* gemiddeld. Nog nooit zo'n hoog gemiddelde gezien bij een plaat boven de 25 stemmen.

Ik heb ooit Blackwater Park gekocht en die sloeg niet aan, sterker nog ik kon met moeite dat album helemaal uitbeluisteren. Later heb ik Damnation erbij gekocht, vooral vanwege het ontbreken van de grunts daarop, en dat album beviel me direct al. Later BP weer beluisterd en die vind ik nu wel acceptabel en heb hem nu meerdere keren compleet beluisterd. De grunts storen mij nog wel een beetje, maar niet meer zo erg dan toen ik dat album voor het eerst hoorde. Gewoon je ergens anders op concentreren in de muziek dan wat je iets minder vind, op de gitaren b.v, en de volgende beurt je concentreren op de drums b.v.

Ben benieuwd wat dit album zo goed maakt wat het ongelofelijk hoge stemgemiddelde hier rechtvaardigd?

Is inderdaad een erg hoog gemiddelde. Je vraagt je af wat het album zo goed maakt. Ik vind het zelf ook erg goed (geef een 4,0). Ik had m geleend uit de bibliotheek, naar aanleiding van dit hoge gemiddelde dat er toen al was. Ik kende de band een beetje en dat vond ik best goed, maar had er niet zo snel 35 euro aan besteed.

Ik vermoed dat de meesten die deze 3cd2dvd box een cijfer hebben gegeven, er wel veel geld voor hebben betaald, en dat ze dat er voor over hebben komt omdat het al enorme fans zijn.

De meesten die bijvoorbeeld zoals jij Blackwater Park en Damnation wel goed vinden maar niet supergeweldig kopen denk ik niet zo snel deze ook nog eens deze box. Dan heb je dus bij voorbaat al een specifieke groep luisteraars en is een hoger gemiddelde waarschijnlijk.

Er zijn naturrlijk ook mensen die het illegaal downloaden of via Spotify luisteren, maar dat neemt t effect niet weg denk ik.

Denk ik dan

Lees de vorige 3 pagina's maar eens door.

Live-albums worden ook voornamelijk geluisterd door mensen die een band toch al liefhebben en met drie uur muziek is de drempel om het eens uit te proberen als je nog niet echt bekend bent met de band wel erg groot. Is ook niet erg verder.

De hoes lijkt enorm op die van het Deep Purple album Concert With Group And Orchestra 1969. Ik weet dat Opeth ook wel iets van Klassieke muziek in zich heeft, waarschijnlijk is dat de basis waar Opeth hun albums ook op maakt.

Maar deze is niet met een symphonie orkest toch?

En Herman het klopt inderdaad dat live albums van artiesten/bands hoger beoordeeld worden omdat alleen de echte liefhebber die beluisterd, een klein beetje liefhebber laat het vaak bij regulier werk.

Ik las dat dit een 3 cd en 2 dvd boxset was, en dat je hem voor 35 euro in huis hebt. Dat is niet veel vind ik voor 3 cds en 2 dvds. Alleen ik ben bang dat dit allemaal iets te veel van het goede is voor mij. Ik laat het mooi bij de 2 albums die ik al heb, en hun nieuwste album Heritage daar ga ik mij denk ik ook nog wel aan wagen, omdat volgens de recencies daar het weleens een album in mijn straatje zou kunnen zijn.

Ik zou het als ik jou was ook gewoon bij die albums laten en pas hieraan beginnen als je daar onverdeeld enthousiast over bent.

Ricardo:

CD 2 en 3 geven een mooie samenvatting van 20 jaar Opeth. CD 1 is Blackwater Park en die ken je al. Op CD 2 en 3 komen er van alle albums (behalve Blackwater Park natuurlijk) 1 nummer langs, een soort van Best Of. Dan kun je eens kijken welke albums je interessant lijken.

Hoes is behoorlijke kopie ja, van Deep Purple+Royal Philharmonic Orchestra, ook al een favoriet van mij. Verder zijn er niet veel overeenkomsten. Volgens mij gewoon een geintje /eerbetoon van de band, a.k.a. Loyal Disharmonic Orchestra. Het trok wel mijn aandacht, wellicht had ik m anders niet geluisterd.

Zo zo, maar liefst 3 live releases in 5 jaar tijd. En met de recente Live at Rock Hard Festival EP komt de teller zelfs op 4. Ik ben zelf iemand die altijd kwaliteit boven kwantiteit verkiest en kan het waarderen als een band dat ook doet. Een live album moet echt wat toevoegen anders is het voor mij een overbodige release. Met Lamentations en The Roundhouse Tapes kan ik wat dat betreft echter zeer goed uit de voeten. Die laatste vooral omdat er wat oudere nummers opstaan die opeens een stuk vetter klinken. Lamentations beviel mij ook zeer goed. Het integraal gespeelde Damnation klinkt toch net even iets anders, zeker als ze een nummer als "Closure" eventjes lekker oprekken tot een kleine 10 minuten. Een band als Rainbow was hier ook altijd zo goed in.

Maar goed we dwalen af, terug naar Live at the Royal Albert Hall uit 2010, een echt essentiële release? Met een gemiddelde van 4,73* in ieder geval een werkje dat het zo te zien goed doet bij de fans. Het scoort zelfs een hele punt hoger dan opvolger "Heritage". Of dat nu ligt aan het feit dat live albums sowieso anders scoren dan studio albums (geen appels met peren vergelijken hoor ik u denken) of dat het ouwe werk beter in het gehoor ligt doet nu even niet ter zake, het valt in ieder geval op!

Op cd 1 krijgen we Blackwater Park in zijn geheel voorgeschoteld. Zoals ik al aangaf moet een live album echt iets toevoegen, anders heeft het voor mij geen zin. Dit is helaas niet het geval bij cd 1. Individuele nummers aanhalen heeft geen zin, want ik vind elke uitvoering inferieur aan het origineel. Uitzondering is wellicht Harvest, die in deze uitvoering iets meer mellow klinkt en dat heeft wel iets.

Waar het aan ligt weet ik niet precies, want er wordt niet slecht gemusiceerd. Het feit dat maar liefst 3 van de 5 spelende muzikanten eigenlijk niets met BWP te maken hebben zou er mede debet aan kunnen zijn dat het geheel een bepaalde "feel" mist. Neem bijv. drummer Axenrot, beest van een drummer, maar ik mis de latin swing die Martin Lopez heel subtiel in sommige nummers wist te leggen. De muziek is nu alleen maar retestrak maar de "groove" (voor zover je daar bij Opeth over kunt spreken, weet even geen beter woord) ontbreekt. Lamentations was in dat opzicht een stuk spannender.

Op naar deel 2 dan maar. Doet qua opzet meer denken aan The Roundhouse Tapes. Nummers uit de gehele loopbaan van de band komen voorbij, met dit verschil dat ze ditmaal in chronologische volgorde worden gespeeld. Er wordt dus gestart met een paar oudjes. Juist die oude nummers in een nieuw jasje vond ik zo gaaf aan The Roundhouse Tapes.

Ditmaal bevallen ze mij een stuk minder. De beste oudjes werden al gebruikt voor The Roundhouse Tapes en de band heeft begrijpelijkerwijs besloten ons die niet nog eens voor te schotelen. Daarom moeten we het nu doen met bijv. Forest Of October en April Ethereal, nummers die in mijn ogen niet kunnen tippen aan het latere werk. Advent pakt een stuk beter uit en weet mijn aandacht wel vast te houden, maar goed dan zijn we inmiddels dus al bij track 10 aangekomen... Ook navolgende tracks als The Moor en Wreath weten me niet te raken, omdat ze een exacte kopie zijn van de studioversies, maar dan net iets minder overtuigend.

Mikaels zwakke grunt doen de nummers ook geen goed, gedurende het album begin ik me hier steeds meer aan te irriteren. Hope Leaves was veel beter op Lamentations. Afsluiter The Lotus Eater vond ik op Watershed al niet bijster interessant, deze live uitvoering verandert daar niet veel aan.

Al met al een release die ik niet snel weer zal draaien. Het voegt, wat mij betreft, weinig essentieels toe aan hun discografie. Mikaels stem (nee niet alleen de grunts) overtuigt niet en is gewoon zwakker dan op voorgaand werk, zowel live als in de studio. Vooral met dat laatste in mijn achterhoofd verbaast de extreem hoge score mij nogal, ik hou het zelf mooi op 2,5*

En zo gaat na 54 stemmen ineens door 1 stemmer het gemiddelde naar beneden van 4,73 naar 4,69
Maar Nieuwstad, dank voor je uitgebreide uitleg, dat verzacht het leed aanzienlijk