Opeth - In Live Concert at the Royal Albert Hall (2010)

wat een macht heb ik

Als iedereen met een score van 3,5 en hoger er nu eens een halfje bijdoet, staan we binnenkort weer aan 4,80

Nieuwstad's uitgebreide argumentatie lijkt me meer een aanmoediging voor iedereen met een score >3.5 om er een halfje af te halen...

Hoe het leven in elkaar zit... Mijn oude portefeuille was versleten, dus rap achter een nieuwe en tijdens de portefeuille-kuis vond ik nog een tegoedbon van mijn plaatselijke cd-winkel. Ik heb de DVD hiervan gekocht en ondertussen al disc één bekeken, de integrale uitvoering van Blackwater Park. De stem van Mikael is toch iets anders, minder vol lijkt het me. De uitvoering van dat album welke ik van binnen en van buiten ken, is natuurlijk grandioos maar de inbreng van de "nieuwe gitarist", Fredrik Åkesson, valt me voorlopig iets tegen. Ik ontdek toch kleine foutjes, misschien omdat ik dvd 1 bekeken heb als het ware met een vergrootglas. Kan het zijn dat Mikael Åkerfeldt een aantal solo's heeft overgenomen? Wat een prachtige zaal is the Royal Albert Hall toch. Weinig interactie met het pubiek alsnog, een beperking door de integrale uitvoering van Blackwater Park? DVD 2 volgt binnenkort en dan de sterren, maar het zullen er veel zijn.

Proficiat met de aanschaf Sir.

Op deel 2 is er inderdaad meer interactie met het publiek.

En ja, The Royal Albert Hall is een prachtige zaal. Als artiesten er voor de eerste keer optreden terwijl ze niet gedacht hadden daar ooit te staan kan dat pure magie opleveren.

Op deze registratie zijn zeker aanmerkingen te maken, zoals Åkerfeldt die wat minder bij stem is. Dingen die vooral opvallen bij de eerste luisterbeurt. Maar zoals wel vaker bij live albums is het de sfeer die het 'm doet.

Op deel 2 is er inderdaad veel meer interactie met het publiek. Dusdanig veel (en leuk) zelfs dat ik soms spontaan moet lachen.

Dat kunnen ze inderdaad beter dan bij bijvoorbeeld Coldplay. Dat Chris Martin lyrics gaat veranderen naar het weer en zo. Gruwelijk irritant.

Haha, ja. Coldplay is dan ook uitgegroeid tot één van de irritantste (live)bands ooit, vind ik.

Dat suggereerst dat improvisatie binen de hardere muzieksoorten alleen maar kan zoals Deep Purple en Rainbow dat deden.

Met name bij een band als Opeth lijkt mij dat niet het geval. Met hun talent kan daar toch nog heel veel anders mee gedaan worden!

Ik was zelf bij het concert in London 2006 (Roundhouse Tapes) en ik vond het jammer dat er zo weinig improvisatie was, terwijl de nummers daar zoveel mogelijkheden toe bieden.

Tegenwoordig improviseren ze al wat meer. En dan vooral qua keyboard-spel. Ik heb ook een heel improvisatie gedeelte live gehoord in Porcelain Heart.

Vandaag heb ik dan deel twee of dvd 2 bekeken van Opeth in de Royal Albert Hall, setlist twee bevat in chronologische volgorde telkens één nummer vanaf het eerste album Orchid tot en met Watershed. Natuurlijk wordt Blackwater Park in set twee buiten beschouwing gelaten.
Hoogtepunt voor mij was The Moor. Vervelend vond ik Harlequin Forest, ik hoor het niet meer graag. Een paar keren komt Mikael Åkerfeldt grappig uit de hoek. Hij is duidelijk onder de indruk van de zaal, “bringing death metal into the halls of culture”. Tijdens Wreath en The Lotus Eater valt de gitaar uit van Mikael Åkerfeldt maar alles wordt in onverstoorbare kalmte omgewisseld terwijl hij verder blijft zingen. Klasse. Tijdens Lotus Eater heeft Fredrik Åkesson dan weer problemen met zijn gitaar maar de groep wacht met de nodige flegma op hem. Het valt toch op hoe relaxed deze groep op een podium staat, wat eveneens voor het publiek vóór het podium geldt, men blijft stil luisteren tijdens de vele kalme instrumentale stukken. Fredrik Åkesson komt toch iets meer op het voorplan dan tijdens set één met prima solo’s en de nodige beweging op het podium. Pas na het einde van set twee barst een daverende staande ovatie los. Terecht.

Ik heb deze dvd's inmiddels zo'n tien keer bekeken. Eerste keer vond ik de montage wat te snel, maar uiteindelijk valt dat goed mee. Alles wordt knap in beeld gebracht en het geluid is ook dik in orde. Voor de rest zorgen de jongens van Opeth met hun muziek. Voor de fans echt onmisbaar eigenlijk, deze live registratie. Een onvergetelijk feestje voor het 20-jarig bestaan van de band. Op cd (of lp) ook zeker de moeite.

Weergaloos deze! En dat gemiddelde

Eerder een ode, Hans.

Don Cappucciono, mijn bericht iets te snel verwijdert . Als het inderdaad een ode is aan de beste rockband allertijden neem ik mijn woorden terug

Live vinnikut helemaal niets aan, blackwater park was mijn ding niet zo, maar dit vind ik helemaal niet te pruimen, lijkt wel ruis en de stem klinkt ook nergens naar.

Opeth blijft voor mij vooral de band van Damnation, en een beetje van Heritage.

"lijkt wel ruis"

Wat betreft de stem, moet ik ook wel toegeven dat Mikael al beter geklonken heeft (zoals in Brussel eind vorig jaar, was super).

Ik heb Opeth ook met Damnation leren kennen, maar kwam er al gauw achter dat er toch echt wel véél meer achter zit dan enkel die cleane plaat, gelukkig maar. Die andere hebben ook allemaal hun zachtere stukken hoor, het is heus niet één brok geweld van jewelste dat in je strot geramd wordt Ik heb me een tijd afgevraagd wat mensen exact zagen in zo'n "geschreeuw", want "zoiets kan je toch niet aangenaam vinden?". Wel dus, heb ik ondervonden met wat inleving en kortstondig doorzettingsvermogen.

Tegen mijn gewoonte in ga ik hierop eens ingaan: dit is voor mij quasi het bewijs dat je dit album niet met aandacht hebt beluisterd! Er is een duidelijke afwisseling tussen harde en zachte stukken (wat jij dan ruis noemt?) en er is een duidelijke afwisseling tussen grunts en cleane zang (wat jij dan niets vindt?). Je bent volledig vrij in je keuze en niemand zal je dwingen om dit goed te vinden, het is dat veralgemenend toontje dat mij tegenstaat: "het lijkt wel ruis" en "de stem klinkt ook nergens naar". Anyway, no bones broken.

Masochisten bestaan, maar het zou me toch erg verbazen als iemand die zich stoort aan grunts aandachtig naar dit bijna 3 uur durend concert gaat zitten luisteren en dan geen speciale vermelding maakt van de nummers Harvest en Hope Leaves maar zich er van afmaakt met een puberaal commentaartje en bijhorende halve ster. Dat is een beetje te doorzichtig naar aandacht hengelen. Welwillend als ik ben, bij deze.

Ik vind er ook geen klap aan. Terwijl ik de meeste andere albums van de band wel te pruimen vind. De zang van Mikael op dit album is gewoon rotslecht! De omschrijving "ruis" vind ik dan ook best treffend. Ben ik nu ook puberaal? Nee, het is gewoon een mening, niks meer, niks minder. Dat eeuwige gezeur altijd, komt altijd weer op hetzelfde neer en ben er goed klaar mee

Ik schreef niet over iemand dat ie puberaal is en ricardo schreef niet over de stem dat die ruis lijkt.

Sommige reacties hier vind ik wel puberale ruis en dat heeft dan niks te maken met het album wel of niet goed vinden.

Dat eeuwige gezeur over het hoge gemiddelde.

Je wekte idd alleen de suggestie dat iemand dat is.



Niet specifiek nee. Daarom deed ik het maar even. Vond het namelijk een treffende vergelijking.

Of juister, jij suggereerde dat ik schreef dat iemand het is.

Beetje puberale ruis dit.

Ja hoor.

Mooie registratie van een mooie band. De flinke lap uit het oeuvre die je voor de kiezen krijgt, verveelt geen seconde. De beelden vind ik wel meerwaarde hebben. De montage is snel, maar niet te snel. Die Royal Albert Hall is een sfeervolle locatie. Het lichtspel is dik in orde en de algehele performance heb ik nauwelijks aanmerkingen. De lichte echo op de leadpartijen geeft het geheel wel iets sprookjesachtigs. Akerfeldts stem en grunt lijken mij verder prima in orde.

Ik heb gemende gevoelens bij dit In Live Concert at the Royal Albert Hall. Opeth begint met heel Blackwater Park en speelt daarom vervolgens 'maar' 1 song per album. Die songselectie per album is ook niet altijd 'my cup of tea'. Zo blijft er veel moois liggen: kijk maar eens naar de favoriete songs per album. Daar komt bij dat ik sommige nummers van Blackwater Park minder kan waarderen.

Favoriete vier nummers hier zijn Harvest, Advent, Hope Leaves & the Harlequin Forest. En er is natuurlijk wel meer moois te vinden, zoals The Drapery Falls, Blackwater Park & the Lotus Eater. Tot slot vind ik de grunts van Mikael live niet zo sterk als op de plaat. Daardoor vind ik ze vaker storend. Zijn cleane zang is wel goed, net als de band natuurlijk. Alles bij elkaar vind ik ongeveer de helft van dit concert (echt) goed.

De chronologische reis doorheen het oeuvre is vooral leuk als je al de albums goed kent. En in plaats van altijd maar de favoriete nummers live te spelen en op te nemen kiest Opeth er eerder voor hun verschillende live albums aanvullend te maken. Zo kan je naast deze gerust Lamentations en The Roundhouse Tapes bij aanschaffen, dan heb je amper nummers dubbel.

Op die albums is de grunt overigens veel beter. Hij kan (of kon) het dus ook live wel. Maar blijkbaar was Mikael hier wat minder goed bij stem. Zijn grunt is minder diep en klinkt soms wat meer als een brul. Eerst stoorde mij dat, maar na enige gewenning vind ik het wel iets bruut hebben.

Ja, dat klopt. De drie live albums vullen elkaar mooi aan. Maar ik dacht erover na om dit - voor de gewone prijs zowaar - op vinyl aan te schaffen, maar heb dat dus niet gedaan.