Sigur Rós - ( ) (2002)

Ben al sinds langere tijd liefhebber van Sigur Ros maar heb ook al die tijd een soort haat/liefde verhouding met de band gehad. Soms onder indruk en soms geïrriteerd. Toch is deze () wel een van hun beste albums. Zat laatst Poppalagio op de live cd Inni te luisteren en kwam tot de conclusie dat ik dit album al sinds lange tijd niet meer had gedraaid. Tot vandaag. Prachtig. Onder de indruk en geen irritatie. Meesterwerk.

Allereerst is het één van de 'korte' nummers op het album waardoor het minder snel eentonig wordt als je het buiten het album beluisterd. Samskeyti is instrumentaal en de stem van Jonsi geeft de opener toch net even wat meer.

De afsluiter is daarentegen epischer dan episch en die is dan ook torenhoog favoriet bij mij. Vaka zal veel profijt hebben van het feit dat het de opener van het album is. Een album die je in de sfeer van het album brengt, blijft toch wat beter bij dan een nummer dat onopgemerkt voorbij gaat. Dat laatste is zeker aan de orde gezien de (eentonige) aard van het album. Bij mij dan.

Al die nutteloze redenen slaan nergens op. Ik vind het een prachtig nummer, sommige vinden dat duidelijk minder.

Voor mij is Vaka langzaam uitgegroeid tot het favoriete nummer van deze band. De sfeer in het nummer is een soort combinatie tussen ultieme ontspanning en mysterie. Ik zou het zelfs een buitenaards nummer willen noemen die op ieder moment van de dag voor kippenvel zou kunnen zorgen. Samskeyti komt in de buurt, maar de stem van Jónsi geeft dit nummer net dat extra zetje. En vergeet ook niet de komst van de tweede stem na 4,5 minuut.

Zie het concert in Paradiso waar ik aanwezig was (gelukkig in de zaal en niet op het balkon):
YouTube - Sigur Ros Vaka @ Paradiso (2/9)

Vaka is inderdaad het beste nummer van dit nummer.

You sigh so loooow

Dit album doet het weer érg goed in deze tijd van het jaar. Eén van de weinige albums die over de gehele lengte op een dusdanige manier boeiend weet te blijven. Vanaf het prachtige rustieke Vaka (misschien wel de sterkste opener ooit) tot de twee virulente afsluiters (misschien wel de sterkste afsluiters ooit).

In mijn belevening momenteel misschien dan ook wel het sterkste album ooit, maar ik weet zeker dat hij tijdens de lente en zomer weer stof ligt te happen in de kast..

Is dat zo erg dan? Ik draai dit album echt niet vaak, maar als ik het beluister is het altijd heel erg raak.

Ik luister dit album echt bijna nooit. Maar nu wel En wat is het dan bizar ontroerend. Staat terecht hoog in mijn top 10.

Apart hoe dit album mijlenver verheven is boven alles wat Sigur Rós verder nog heeft gemaakt, naar mijn mening. Als die bombast is leuk en aardig, maar nooit zo prachtig en emotioneel als wat ze hier doen.

Bij mij gaat ie naar de max score. Heb de cd al erg lang in huis maar net zo lang laten liggen. Sinds Inni ben ik weer opnieuw de band gaan ontdekken. Ik vind dit album wel hun Magnum opus. Wellicht word het tijd om eens aan mijn top 10 te gaan sleutelen. Krijg er geen genoeg van. Zo fragiel en ontroerend.

Waar ik Takk... en Valtari, die over het algemeen worden gezien als mindere (lees: minder goede, lees: minder geniale) Sigur Rós-albums, twee topalbums vind pakt dit album van de heren me veel minder dan de eerder genoemde twee. En het wordt nog gekker: voor Ágætis Byrjun geldt hetzelfde, maar die moet ik nog een keer beluisteren voor een definitief oordeel en bovendien gaat het hier natuurlijk over ( ). Ik heb toch een stuk minder fan van de wat rustigere en/of tragere nummers van Sigur Rós ; hou meer van het stevigere werk en/of werk waar meer tempo inzit, maar dat is geen toeval denk ik: ik prefereer erg vaak muziek met meer tempo tegenover tragere muziek. Vind het ook vaak wat tam klinken qua instrumentatie en op een gegeven moment verdwijt de muziek naar de achtergrond, wat natuurlijk geen goed teken is gezien Sigur Rós natuurlijk geen ''achtergrondmuziek-band'' is. Van de zang van Jónsi blijf ik wel een liefhebber, maar hij moet natuurlijk wel de imo juiste muzikale begeleiding hebben en dat heeft ie mijn inziens dus lang niet altijd hier. Ik hoop dat ie in de toekomst nog groeit, maar voor nu kan ik er niet meer dan 3* voor geven.

Flauwe-grappen-commissie present! That's what she said-joke incluis.

Opvallend dat dit werk je minder ligt. Want dit wordt inderdaad gezien als het betere / beste werk gezien van Sigur Rós. Op Ágætis Byrjun staat nog de earcathcer Svefn-G-Englar, dus misschien bevalt die toch wat beter. Vaak heb je (voor jezelf) maar één goed nummer op een album nodig om het te blijven proberen. Zelf vind ik het trage werk van Sigur Rós het mooist, maar ook het wat ruigere werk (voor zover je daar van kunt spreken) weet mij te bekoren. Misschien een keer de band live meemaken? Dan wordt je omvergeblazen denk ik.

Ik ben ooit begonnen met een schamele 3* voor ().

Ik had hem totaal niet door en vooral het steeds herhalen van dezelfde woorden maakte dit een heel monotone zit. Iedereen rondom me bleef echter maar zeggen dat dit de beste Sigur Rós was en in de zomer van 2011, tijdens de zomervakantie had ik het ineens beet. Op een of andere manier kon ik me door de traagheid ervan laten meeslepen en ontpopte () zich als een van de best opgebouwde albums die ik ken.

Maar er is geduld voor nodig, veel geduld

Wat een waanzinnige plaat. Ik had recentelijk als eerste Sigur Ros Takk aangeschaft. Die vond ik wel goed maar niet bijster speciaal. In ieder geval niet zo speciaal dat het de immense populariteit van Sigur Ros afdoende verklaarde. Ik keek meteen een stuk minder reikhalzend uit naar ( ) die ik al besteld had. Des te groter was mijn vreugde met deze geweldige zeventig minuten wereldmuziek. De veel mooiere jewelcase icm die sleeve eromheen ipv het kartonnen vodje van Takk geeft al duidelijk het klasseverschil weer tussen beide platen. Helemaal in mijn nopjes.

Van dit album bestaat ook een kartonnen versie hoor.

Wilde net zeggen. Onzinnige opmerking.

En van Takk heb ik een soort van hardcover versie.

Hoezo? Het geeft toch de orde grootte aan van het klasseverschil naar mijn mening? Of ze alleen maar in de genoemde uitvoeringen beschikbaar zijn of niet, is dan niet relevant..

Ik vind het wel onzinnig, want je suggereert dat de verpakking iets prijsgeeft over de kwaliteit van het album. Dat is niet waar, want ik heb () als 'kartonnen vodje' en dat is nog altijd dezelfde CD die jij hebt beluisterd.

Ik suggereer inderdaad dat de verpakkingen die ik heb, iets prijsgeven over het verschil in kwaliteit van beide platen. Aangezien ik ook aangeef/omschrijf welke verpakkingen dat zijn, is het voor iedereen te volgen, heeft het dus informatiewaarde en is het per definitie niet onzinnig. Ik wist aanvankelijk niet dat er ook hiervan een kartonnen versie bestond, maar de informatiewaarde van de zin zat hem niet in de verpakkingen zelf als wel in het kwaliteitsverschil. Ik had het kwaliteitsverschil ook kunnen vergelijken met een tosti en een pizza quatro formaggi, maar aangezien mijn verpakkingen aansloten bij mijn waardeoordeel en het op die manier ook dichter bij het onderwerp bleef, koos ik daarvoor.

Enfin, hier zijn nu genoeg woorden aan vuil gemaakt. Gewoon briljante plaat dit (zijn we het over eens )

Het enige nummer dat ik tot voor kort van Sigur Rós kende was Svefn-G-Englar, dat ik ruim een jaar tijdens de MuMeLadder (verplicht) heb moeten leren kennen. Toen vond ik er geen zak aan en sindsdien heb ik niet meer naar deze band omgekeken.
Afgelopen jaar maakte ik kennis met Varud en dat nummer vond ik eigenlijk best mooi. Svefn-G-Englar deed het vorig jaar wederom goed in de Ladder en ik merkte dat ik dat nummer stiekem toch wel wat mooier was gaan vinden. Een heel stuk moor zelfs! Daarom heb ik de stoute schoenen maar eens aangetrokken en ben ik aan dit album begonnen. Waarom dan deze en niet Ágaetis Byrjun? Omdat deze net wat hoger staat in de Top 250 en ik wel vertrouwen heb in de smaak van mijn medegebruikers.

Vaka was meteen een bevestiging dat ik er goed aan had gedaan en dat kwartje viel meteen. Acht van deze nummers en ik zal spijt hebben dat ik deze band niet eerder ontdekt heb.
Toen toen ik Samskeyti daarna hoorde was ik pas helemaal verkocht! Het pakte me meteen (iets wat ik eigenlijk niet van deze muziek had verwacht) en dat geldt in zekere zin ook voor de rest van het album.
De meeste nummers moet ik zeker nog beter leren kennen, maar het is zeker niet zo ontoegankelijk als ik op voorhand had gedacht. De meeste melodieën zijn sfeervol, maar hebben ook iets lieflijks en luchtigs. Dat maakt dit album lichter verteerbaar dan ik had verwacht. Gelukkig maar, want ik sta nu volledig open voor een verder ontdekkingstocht!

Dat werd tijd Stoepkrijt! Er valt nog heel wat moois te ontdekken voor je van Sigur Ros! Probeer ze zeker ook eens live mee te maken (ze spelen nu een aantal keren in de buurt)

Untitled (Dauðalagið) bevat emotie die Jonsi zelden uitspeeld. Kwaadheid

Deze weer eens in z'n geheel beluisterd tijdens een wandeling door de besneeuwde polder. Klasse plaat en wat een afsluiter...

Vaka en Samskeyti zijn de twee grootste pareltjes van dit album en als alle nummers van dit niveau zouden zijn geweest, had ( ) mijn top 10 nog wel eens kunnen halen. Dat zit er nu niet in, want niet alle nummers weten me evenveel te boeien.
Álafoss en Daudaligid zijn voor mij wat te lang en komen te moeizaam op gang. Mooie nummers zijn het zeker, maar ze zijn te ontoegankelijk om onvoorwaardelijk van te kunnen genieten.
De overige vier nummers zijn gelukkig een stuk beter te behappen, al is dit album in zijn geheel toch wel ontoegankelijk te noemen. Zeker in vergelijking met Ágætis Byrjun.

4 sterren voor ( )

Vraagje: ligt Agaetis Byrjun (niet de moeite genomen uit te zoeken hoe je dit correct uit je PC krijgt) qua stijl dichter bij ( ) of bij Takk...?
Ik dacht namelijk dat ( )juist tussen AB en Takk... in zou liggen maar lees nu bij stoepkrijt dat AB toegankelijker is en ik vind Takk... ook toegankelijker dan deze (en stukken minder ).

Deze is veel minimaler dan die andere twee, die wat dat betreft meer op elkaar lijken.

Mijn favoriet album aller tijden.

Sigur Ros is een groep die ik nog maar 2 jaar geleden ontdekt heb. Het eerste nummer dat ik toen ontdekte was Sfven-G-Englar van Ágætis Byrjun. Ik was er best wel door verkocht, lekker sfeervol nummer dat bij bleef. Het was iets totaal anders dan ik gewoon was. Daarna wel eens wat meer nummertjes geluisterd maar het was vooral dit album dat nog niet doordrong bij mij. Tot ik de film Inni zag in de bioscoop. Die ervaring was echt geweldig, kippenvel gedurende heel die voorstelling. Ik was verkocht en vooral het nummer Popplagið bleef mij erg bij.

Daarna ben ik veel meer dit album gaan draaien. Vooral op dagen dat ik rust zocht van een vermoeinde dag. Het was altijd genieten dan in een warm bad met kaarsen en ( ) op de achtergrond. (Dit doe ik ook wel met Riceboy Sleeps en andere chill out albums).
En het werkte altijd voor volledig tot rust te komen, even weg van de wereld. Daarna waren alle zorgen weer even verdwenen. Muziek kan soms echt wonderen verrichten.

Mijn favoriete nummers van dit album zijn zeker Samskeyti en Popplagið. De 2 nummers zijn dan ook wel echt mijn grote favorieten. Het is niet dat de andere nummers minderwaardig zijn. Allesbehalve, ze zijn stuk voor stuk meesterwerkjes. Maar het zijn gewoon die 2 nummers die mij altijd weten te perfect weten te raken op elk moment.

Nog een pluspunt vind ik het Vonlenska. Deze verzonnen taal maakt dit album heel uniek en het werkt gewoon perfect. Jonsi is een erg indrukwekkende zanger die mij steeds weer weet te verbazen met zijn talent.

Een album dat een geschenk is van de hemel. Mijn grote nummer 1.

5*

PS. Ik kijk erg uit naar hun optreden op 26 februari in Vorst Nationaal. Alleen erg jammer van Kjartan die de band heeft verlaten. Maar het goede nieuws is dat er binnenkort een nieuw album uitkomt

Agaetis Byrjun ligt dichter bij Takk..., maar is ook een stuk beter.

Dat is uw persoonlijke mening. Die van mij is nu net andersom

Wat een pracht en praal. Kan alleen maar zeggen dat Arthur's Seat beklimmen in Edinburgh, terwijl de zon door de wolken voorzichtig begint te schijnen, en je dit album luistert een zeer aangename, onvergetelijke, wonderbaarlijke ervaring is