Sigur Rós - ( ) (2002)

Nu ik wat langer en vaker naar dit album luister vind ik de laatste twee nummers toch niet helemaal 100% bij de rest van de album passen. Dit heeft op zich niks met de kwaliteit van de nummers zelf te maken, Popplagið is zelfs één van mijn favorieten geweest, maar meer met de algemene mood van het album. Misschien duurt het album voor mij net wat te lang.

De laatste twee nummers zijn als het ware de climax van het album. Maar hij duurt wel lang, daar ben ik het mee eens.

Kan mij niet lang genoeg duren. Popplagio is voor mij het epische slot van een album wat je helemaal opslokt. Ben via de live uitvoering op Inni opnieuw gevallen voor dit nummer.

De laatste twee nummers hebben juist de perfecte lengte.
Dauðalagið heeft je langzaam in z'n macht. En Popplagið zorgt voor de prachtige opbouw en climax, waarbij ( ) je dan rustig loslaat. En je tot het besef komt dat alles weer gewoon verder gaat.

Tja, ik heb deze band kennelijk de tijd moeten geven, want ik vind dat dit bericht van mij een correctie verdient. Toch ook een kwestie van je onderdompelen in de sfeer die het album neerzet. Verhoging met een *, doe ik niet vaak, maar niemand is te oud om te leren

Ik heb dit album al es geprobeerd maar vond het toen niet veel.
Onlangs per toeval via Brennistein en Inni weer bij deze plaat belandt.

En wat zijn de drie laatste nummers fenomenaal zeg!
Popplagio behoort tot het beste wat ik ooit gehoord heb.

Scoren dan zou ik zeggen...

Done
Ik zit alleen nog te worstelen met Fyrsta an Alafoss.

Wat blijft dit toch een perfect album.

En opeens viel het kwartje...
Na vele pogingen kon ik maar niet snappen waarom dit album zo hoog beoordeeld was, maar toen ik het album midden in de nacht in de auto draaide kwam hij als een bom binnen. In een keer snap ik waarom hij 22ste in de top 250 staat en heb hem nu dus ook in mijn top 10 gezet. Ik vind nu het eerste gedeelte net iets mooier dan het tweede. Hoogtepunt van het album is het orgelloopje uit untiteld 4, onaards mooi.

Het moment van de dag maakt bij veel albums dag en nacht verschil (wink wink).
Nee maar je luisterbeleving is veel intenser op zo'n momenten, heb ik zelf ook al vaak ontdekt.

Dit album heb ik inmiddels een paar weken in huis en heeft vandaag de weg naar mijn cd-speler weer weten te vinden. De bedoeling was om nu eens vol overgave naar dit album te luisteren, maar dat is me niet helemaal gelukt. Vaka en Samskeyti ken ik inmiddels door en door dus die nummers kwamen goed binnen, maar de rest ging toch wat meer langs me heen dan ik voor ogen had.

Tijdens de laatste twee nummers was ik wél bij de les en dat betaalt zich meteen uit. Daudalagid en Popplagid (twee nummers die ik te lang vind en die me tot op heden nog niet hebben kunnen pakken) zijn prachtig! Vooral Popplagid heeft zich ineens volledig geopenbaard. Vanaf een minuut of zes begint de band al op te bouwen naar een climax. Niet de zang van Jónsi, maar de muziekinstrumenten nemen de regie in handen. Vooral de drums hebben indruk gemaakt.
Dit nummer is schitterend. Ik ben om.

Het is waarschijnlijk al eerder gezegd, maar toch even naar aanleiding van wat stoepkrijt zei: het wordt alleen maar beter als je ontdekt dat het hele album subtiel opbouwt naar die laatste climax. Naarmate ( ) vordert, worden de nummers gemiddeld harder en langer, met bijvoorbeeld ook steeds meer percussie en steeds meer elementen die de kleine climaxen heftiger maken: meer volume, toevoeging van instrumenten, meer hoogte, versnelling. Soms zijn ze bevredigend, maar steeds vaker bouwen ze de spanning alleen maar meer op. Ook in het slotnummer zelf nog wordt de onvermijdelijke klap tot in het extreme onderdrukt en uitgesteld, tot dan eindelijk die ultieme uitbarsting volgt. Hoe dit precies gaat, is al erg mooi beschreven in andere reviews en daar sluit ik me graag bij aan.

Er is natuurlijk meer dan dat, zoals het belangrijke sfeerverschil tussen de twee delen en de losse tracks onderling, de pure schoonheid van de muziek zelf en de emotie die dit album kan oproepen. Tegelijkertijd is de muziek inderdaad ook koud, afstandelijk en soms onprettig.

Dit alles maakt voor mij, zoals ook al eerder gezegd door velen, dit album eentje om zeer sporadisch op te zetten, maar er dan intens van te genieten. Van de gelukkige weemoed van Vaka tot de totale ontspanning van Fyrsta. Van de hoopvolle, schone tranen in Samskeyti tot de vrolijk gestemde berusting van Njósnavélin. Van het zachtjes schreiende verdriet van Álafoss tot de gouden fonteinen die ik voor me zie bij E-bow. Van de verlorenheid en pijn in Dauðalagið tot de pure extase en verrukking in Popplagið, dat voor mij behoort tot de beste en vooral meest intense muziekstukken die ooit geschreven zijn.

Na meer dan 1000 stemmen en dus beluisterde albums staat dit album nog steeds met grote voorsprong op 1. De opbouw, de sfeer, het artwork, de emotie, de instrumentatie, de stem, de nostalgie, alles is perfect. Zou ze graag nog eens dit werk live willen zien uitvoeren, of een live album uitbrengen.

Op Inni staat een prachtige uitvoering van Untitled 8. Ben het over het algemeen met je eens, op één ding na: welk artwork? Dit is toch het ultieme 'niksalbum'? Dat is niet negatief bedoeld; juist dat gegeven voegt enorm veel toe aan de ervaring, vind ik. Je koopt een kartonnen vodje, waar werkelijk geen enkele informatie op staat, en dan blazen je speakers je omver met zo'n album...

Zoals je op deze pagina ziet heeft het wel degelijk een 'artwork'. Ik heb een wit hard plastic hoesje, om de cd met de zwarte Rorschach-achtige vlekken van planten of graspollen oid. Daar zijn bewust keuzes in gemaakt. Ben wel benieuwd welk kartonnen vodje jij hebt van dit album. Op Inni inderdaad een mooie versie, mag van mij wel een heel album lang, juist voor de volledigheid van de ervaring. Heb ze meerdere keren live gezien, ook Jonsi solo, maar dit album steekt ver boven de rest uit, al volgt AB op de voet.

Ja, die heb ik ook. Volgens mij is dat de enige versie die bestaat. Heb jij ook een figuur op de achterkant van je hoes die lijkt te slaapwandelen?

Wat ik trouwens bedoelde is dat het zo minimalistisch is, dat veel mensen het misschien niet eens beschouwen als artwork. Maar juist dat het zo kaal is, vind ik zelf mooi. Nogmaals, dat voegt echt toe aan de mystiek van het album.

Ik heb een jewelcase met een boekje erin, van transparant papier met daarop wat takken en natuur wat je ook op de voorkant ziet. En zo'n overlay hoesje waar je de case inschuift met de () er uit gesneden. Die editie met het kartonnen vodje (AB is ook alleen zo uitgebracht) vind ik eigenlijk een beetje jammer, minimalistisch is prima, maar het moet er niet goekoop uitzien.
Ik hoopte dat met de 10e verjaardag van AB dat ie in een mooiere editie zou verschijnen maar helaas.

Deze? Mooie uitgave, zeg! Dan zat ik er dus naast, excuses.

Die bedoelde ik ook Jav-

Tot mijn grote vreugde heb ik die editie ook. Het is een ware traktatie om naar te kijken en die foto is prachtig.

Ik heb nog steeds die verkrackte editie waarbij de disc amper fatsoenlijk uit het hoesje te halen is.

Ik heb dezelfde als Jelle.

Wauw dat ziet er een stuk beter uit. Ik heb ook slechts dat stomme kartonnetje, had veel liever die mooie jewelcase gehad.

Wauw dat ziet er een stuk beter uit. Ik heb ook slechts dat stomme kartonnetje, had veel liever die mooie jewelcase gehad.

Hetzelfde hier. Gelukkig is de muziek erg mooi, dat maakt veel goed.

Ik zit ook met het kartonnetje, maar zoals AOVV, hoofdzakelijk gaat het 'm om de muziek. Maar zo'n mooi artwork is natuurlijk een heel mooie toegevoegde waarde

Hoe wordt dit album eigenlijk in spreektaal genoemd?

Ik noem het steeds 'die geniale titelloze van Sigur Ros'. Geen idee wat de algemenere benaming is.

Toiletbril.