menu

Van der Graaf Generator - Godbluff (1975)

mijn stem
4,07 (207)
207 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Charisma

  1. The Undercover Man (7:25)
  2. Scorched Earth (9:48)
  3. Arrow (9:45)
  4. The Sleepwalkers (10:32)
  5. Forsaken Gardens * (12:23)
  6. A Louse Is Not a Home * (10:26)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 37:30 (1:00:19)
zoeken in:
avatar van John Self
5,0
Een stuk in het nummer, in die versnelling met die sax. Zo rond 6.35.

avatar van Lambchop
Stalin schreef:
(quote)


Sorry voor de ietwat late reactie, maar ben tot gister 10 dagen in Duitsland geweest op vakantie, vandaar...

Durf je eerlijk gezegd niet een exact nummer te geven, want dat weet ik eerlijk gezegd niet.
Toen ik hem die zomer in Italie kocht, heb ik hem gedurende de maanden dat ik daar werkte toch vrijwel dagelijks wel een keer gedraaid.

Daarna nog hoogstens een paar keer per jaar schat ik zo in...

Zal het zsm maar weer eens proberen, nu eerst even fijn bijkomen van de vakantie, vuile was doen en alle vakantie-spullen opruimen onder het genot van Glenn Gould


Jij bent vaak op vakantie geweest dat jaar. Respect

avatar van Cellulord
3,5
Muzikaal gezien een leuke plaat, maar eens de zang erin komt trek ik het niet meer.

Misterfool
Dat is grappig. Voor mij is Peter Hammill juist een van de allerbeste zangers in de progrockscene . Het kan zijn dat je even aan zijn zang moet wennen, maar hij heeft zekers een uitgesproken stijl die niet iedereen zal liggen.

avatar van uffing
5,0
De zang is juist één van de charmes van de muziek van VDGG.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Ben ook weg van de zang, maar zie hem wel een beetje als Bowie-kloon. Op dit album althans.

avatar van brandos
4,0
Stijn_Slayerzegt:
maar zie hem wel een beetje als Bowie-kloon
Het zou zomaar ook wel eens andersom kunnen zijn. Bowie wist altijd wel waar Abraham de mosterd haalde. De kiemen van de vocale benadering van Hammill (van heel klein naar die machtige brul en terug) waren immers reeds in zijn vroegste werk al aanwezig. Ik vind de zang van Hammill intenser en expressiever zonder daarmee een waarde-oordeel te geven. Vooral(/pas) ten tijde van 'Scary monsters' ging de zang van Bowie ook die kant op. De vergelijking Bowie - Hammill heb ik ook vaak getrokken, maar dan meer in de zin van: hoe kan het dat Hammill bij een ongeveer gelijkwaardig kwalititief oeuvre als dat van Bowie toch zoveel minder exposure wist te bewerkstelligen? Bowie wist zijn 'underground-invloeden' toch wel meesterlijk te vermarkten. Daarnaast was hij ook wel een koninklijke aandachttrekker met al die gedaantewisselingen van hem. Ik heb me vaak afgevraagd of het nummer 'Masks' van 'World record' nou over Bowie ging. Over de man die, "has been left in the end, without a face" toen hij uiteindelijk zijn masker af zette. Dit kwam ook wel een beetje uit, toen met 'Let's dance' Bowies zongebruinde 'echte gezicht' werd getoond, was hij voor de oude incrowd ook meteen een stuk minder interessant.
Dit album was het enige Hammill-werk in de lijst met 100 essentiële albums van Oor/VPRO uit de jaren tachtig. Het vormt een soort eenheid met de opvolger 'Still life', welke ik een fractie hoger waardoor omdat ie iets compacter/toegankelijker is.

avatar van henksluis
5,0
In mijn (oude) CD-wisselaar, die ik meestal op full shuffle heb staan, zit o.a. momenteel The Next day van David Bowie en Godbluff. Bij de intro van het nummer Arrow dacht ik dat ik David Bowie zat te luisteren. Lijkt er toch verdomd veel op dat Bowie een fan van Hammill is geweest.

avatar van Zelva
Cellulord schreef:
Muzikaal gezien een leuke plaat, maar eens de zang erin komt trek ik het niet meer.


Dat is toch al na 20 seconden?

avatar van Kos
2,0
Kos
Ja.

avatar van popstranger
4,0
Na een eerste beluistering dacht ik na het horen vd zang; dit gaat ‘m niet worden. Toch doorgebeten omdat de muziek me wel aantrok en wat blijkt; de zang blijkt er wonderwel bij te passen en na zovele luisterbeurten gooi ik er zelfs 4* tegenaan. Alleen de bonustracks zijn absolute bagger dus die neem ik niet mee in de beoordeling. Het album zoals het bedoeld is met de 4 songs verdient dit toch wel. Een album waar je wat moeite voor moet doen (zeker als je niet id progrock hoek te vinden bent) maar het loont.

avatar van jorro
4,0
De twee bonustracks vallen (ook) mij erg tegen, maar de vier nummers van het oorspronkelijke album zijn zeker het luisteren waard. In die tijd niet echt mijn ding, maar nu vind ik het wel fijne muziek. Het album staat in de jaarlijst 1975 van OOR op een gedeelde 53e plaats. Zie dat ik het album een paar jaar geleden al met 4* had beloon. Dat blijkft zo.

avatar van Droombolus
2,0
Ik zal maar gelijk de deur invallen met de bekentenis dat ik een VDG n00b ben.

Over de afgelopen maand liet ik achterelkaar The Least We Can Do en H To He op de mat ploffen, naar volle tevredenheid. Het was al jaaaren geleden dat ik nog eens entoesjast kon worden over voor mij nieuwe muziek. Enigszins overmoedig geworden liet ik ( Versandkosten frei ) Pawn Hearts en Godbluff invliegen. Pawn Hearts gaat er ook in als de spreekwoordelijke koek, maar Godbluff ......... mmmmmmmmm.

Volgens het boekje kozen ze na de reformatie bewust voor een meer bandgericht geluid in plaats van het studio-als-extra-instrument konsept. Daar kan ik wel wat mee .......... velen gingen hun voor, maar ik vraag met toch echt af wat er mis ging met deze jongens in de tussentijd.
Hammill vliegt met zijn zang alle kanten op. Zowel in toongebruik als in metrum is er ( voor mij ) geen touw meer aan vast te knopen. De heren instrumentalisten zijn blijkbaar totaal vergeten hoe ze een groove neer kunnen zetten en gaan kompromisloos voor het etaleren van hun psoonlijke briljante techniek in plaats van in dienst van de muziek te spelen.

Het klinkt in mijn oortjes alsof ze in de tussenliggende jaren verplicht opgenomen zijn geweest in het gekkenhuis en, door middel van deze klaustrofobiese geluidseksplosies, alle daar opgedane ervaringen proberen te vertolken. Als dat inderdaad het geval mocht wezen, krijgt deze plaat onmiddelijk ***** van mij.

avatar van Barney Rubble
5,0
Grappig hoe ervaringen kunnen verschillen. Dit album was mijn introductie tot VDGG en beviel me direct. Ik had juist veel meer moeite met Pawn Hearts in het begin. De zang vind ik hier aangrijpend. Met name de uithaal van Hammill op Arrow is nog steeds grandioos. Bakken met kippenvel!

Gast
geplaatst: vandaag om 23:49 uur

geplaatst: vandaag om 23:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.