Van der Graaf Generator - Godbluff (1975)

Een absoluut verschroeiend album, om met de titel van het tweede nummer te spreken. De ingetogen opening zet onmiddellijk aan tot aandachtig luisteren en laat je daarna geen moment meer los. De opener The Undercover Man is 'slechts' een intro voor het verpletterende Scorched earth, een nummer dat z'n titel geheel waarmaakt, een niet-aflatende wervelwind van geluid, briljant in elkaar gezet. Wat betreft intensiteit is Arrow zo mogelijk nóg compromislozer, uitmondend in de regel "How strange my body feels, impaled upon the arrow", waarbij de laatste lettergreep met wel zó'n indringendheid wordt uitgeschreeuwd, dat ik er bij iedere beluistering weer van huiver! Na dit drietal krakers sluit The Sleepwalkers de cd af op 'n iets toegankelijkere maar niet minder inkervende manier. 't Vormt een magistraal slot van een album dat - hoewel korter dan 40 minuten - langer voelt dan het is... maar op een goeie manier. Van mij krijgt 'ie 5 sterren, geen wonder ook, 't is m'n favoriete cd aller tijden!

NB: Na het verschijnen van hun reünie-album "Present" op 25 april 2005 zullen er remasters van alle oude albums verschijnen, die qua geluid naar alle waarschijnlijkheid de vloer zullen aanvegen met de oorspronkelijke cd-releases, ik kan haast niet wachten!

Oei... de remaster van dit album is helaas niet zo best uitgevallen. :O Zanger/componist Peter Hammill is bij z'n aanpak van deze opnames een aardig eind te ver doorgeschoten. Het gemiddelde volume van de opname is aanzienlijk opgekrikt, maar alle hardere uitschieters zijn tamelijk ongenadig de kop ingedrukt (compressie). Met name de nummers Scorched Earth en The Sleepwalkers hebben hieronder te lijden. Scorched Earth jakkert de laatste 3,5 minuten op bijna constant hetzelfde volume door, wat leidt tot een verdoofd gevoel in je hoofd. The Sleepwalkers is nog erger, elke slag van de drums - en dat zijn er nogal wat in dit nummer! - wordt bijna geheel gedempt zodat alle oorspronkelijke dynamiek verdwijnt en het haast onherkenbaar wordt. De andere twee nummers hebben er wat minder onder te lijden, met name Arrow klinkt niet onaangenaam in deze vorm. Maar als geheel teleurstellend... toch maar beter een professional ingehuurd?

Zeldzaam geniaal album met geen enkel zwak moment. De show 19 november j.l. in Den Haag was super. Vooral het oude werk kwam aan bod, waaronder mijn favoriete nummers van deze superplaat.

Wow... zelfs 'n top 250 notering voor dit album. Dat gaat de goeie kant op; op naar nummer 1!

Godbluff is een monster en voor je het weet ben je gebeten!

AU! Ja... Had je dat niet eerder kunnen zeggen? 4,5*

Wacht maar tot je Pawn Hearts gehoord hebt. Geloof me, dat beest bijt niet enkel, het spuwt bovendien een langzaam inwerkend gif vol krankzinnige progpscyhedelica in je oren waar geen enkele inenting tegen opgewassen is. Help, ik ben nog steeds besmet!!

Ok, Axel33 en thyson: belofte maakt schuld.

Hammill solo brengt mij de laatste tijd regelmatig in hogere sferen en om van jullie 'eeuwige gezeur' af te zijn ben ik begonnen met Godbluff.

Al na een paar seconden (!) weet ik genoeg: dit spannende intro zuigt je al helemaal naar binnen en na 2 en een halve minuut weet ik het zeker: YES, de heren hebben gelijk. aERo is verkocht. Wederom verkocht aan de bezwerende zang van Hammill, maar nu zeker ook aan de prachtige melodieën.
Oh, wat weet dit mij te raken. Het is nu al te vroeg om de heren gelijk te geven in hun stelling dat dit werk eigenlijk nog beter is van Hammill solo, maar het zou me niet verbazen als ik dat over een niet al te lange tijd ook zeker ga bevestigen.

The Undercover Man heeft een zuigkracht van jewelste: maar wel beheerst, heel geniepig zelfs. Een klein draaikolkje dat je langzaam opslurpt. En wat een heerlijkheid om je er aan over te geven. Laat maar komen allemaal.
Voor ik er erg in heb is dit nummer al weer overgegaan in Scorched Earth. Ook nu valt me op hoe beheerst de band tot een kleine ontploffing weet te komen.
Over de saxofoon heb ik het bij een solo-album van Hammill al eens gehad: heel soms irriteerde het geluid me wat. Hier is daar geen sprake van.
En ook hier ben ik plotseling al weer in het volgende nummer aangekomen: het bezwerende Arrow: een lekker spannend en rauw nummer waar Hammill het soms uitschreeuwt. En heel raar, misschien ook onterecht, maar hier merk ik toch weer dat ik een Marc Almond liefhebber ben. Op de een of andere manier moet ik er toch telkens weer aan denken (terwijl de overeenkomsten op dit album minimaal zijn).
The Sleepwalkers is een avontuurlijke afsluiter met een hoop bijzondere wendingen waar ik heel erg van kan genieten.

Beter dan Hammill solo? Ik vind nu nog van niet. Anders dan Hammill solo wellicht? Vind ik eigenlijk ook niet.
Geweldige cd? Een volmondig ja. Meer dan geweldig zelfs.

Van der Graaf Generator laat je alle hoeken van de kamer zien met dit Godbluff

En dat gaan we nu belonen met 4,5 gouden glitters (en kijk niet raar op als er over een paar weken 5* genoteerd staan ).

maar de slinger heeft ook een terugwerkende kracht: vandaag heb ik Love Songs van Hammill gekocht... na al die lovende woorden

Ga jij nu beweren dat je die niet had????

Ik ben er dus gewoon ingeluisd

Hehe, nee. Ik kende Hammill vooral van zijn jaren '70 albums. Op Love Songs staan enkele voor mij onbekende nummers dus

Hup hup hup aan een Enter K, Patience, What Now? of Fireships beginnen

Hou het ontopic, mensen.

O jee... ik let even niet op en meneer neemt de sprong in 't diepe! En 't lijkt in één keer beter te zijn aangekomen dan zelfs ík had verwacht. Ik had juist nog willen schrijven dat de rol van de saxofonist in de band op 'n dusdanige manier gestalte krijgt dat 't misschien minder irriteert, welnu.... daar ben je dus uit jezelf al achter.
Maar wat 't verschil betreft tussen Hammill solo en VdGG. De muziek van de band is over 't algemeen grootschaliger en complexer dan z'n solowerk. Ook de inbreng van Hugh Banton op 't orgel is iets wat de sound van de band donkerder en heavier maakt. Zorgt er inderdaad mede voor dat 't je goed door elkaar schudt, en ik vermoed dat je dat de komende weken nog meerdere malen met toenemend genoegen gaat laten gebeuren.

By the way, welke versie heb je nu beluisterd?

Ik heb de oude versie beluisterd axel33


Sorry hoor, maar dit wil ik zo snel nog geen off-topic noemen. We praten nog steeds over Hammill en consorten n.a.v. dit album. Als dit nu de reactie is op de klaagzangen van enkelen dan vind ik dit iets te ver doorschieten en trek je je de kritiek wel heel erg zwaar aan: op overspannen reacties zit nu toch ook weer niemand te wachten neem ik aan (voor zover mijn nu wel degelijk off-topic berichtje).

Oude versie, prima! Die behoeft alleen maar wat extra 'treble' om tot leven te komen.

Ik zit waarschijnlijk naar de nieuwe versie te luisteren. En daarom pakt Godbluff me nog steeds niet zo naar de strot als Still Life. Maar ook Godbluff laat heel wat bombast over me heen vloeien. De wisselingen in sfeer zijn ongekent. Van fluisterend zachte zang, tot gigantische uitbarstingen.Het neigt naar rillingen over mijn lijf (wat still life echt te weeg brengt). Ieder nummer van VDGG is een kleine mini symfonie. Sleepwalkers is het hoogtepunt.

Na Still Life ben ik eigenlijk gelijk dit album gaan beluisteren. Tijdens het voor het eerst beluisteren had ik het idee dat ik onder de score van Still Life moest gaan duiken. Maar neen, ik had het mis... Dit album is duidelijk meer een groeiertje dan zijn opvolger. Vanaf het begin word je gelijk meegesleept naar het theaterspel van VDGG. Uiteindelijk komt dit voor mij tot een hoogtepunt bij Arrow, waar StatusSeeker mij nog voor had gewaarschuwd . Wellicht daarom dat ik dit nog interessanter vind om te luisteren.

Uiteindelijk ga ik voor deze plaat toch een hele hoge score geven. 4,5 * met dank aan StatusSeeker

The undercover man is het beste nummer dat ik ooit gehoord heb. Dat straalt kracht uit, ik voel me onoverwinnelijk als ik het hoor, onwaarschijnlijk sterk en krachtig. Wat een stem!

De overige nummers heb ik vanwege de verpletterende indruk ( plots klikte het na pakweg 5 a 6 luisterbeurten) van het eerste nummer nog niet veel beluisterd maar ook die waren van uitstekende kwaliteit, ze zullen nog wel aan bod komen...

Ik moet toegeven dit een geweldig album te vinden! De dynamiek, de passie en de kracht die Hammill in z'n stem kan leggen. Net alsof hij het allemaal echt aan het meemaken is. En de muziek is ook zeker sfeerverhogend, vanaf seconde 1 spits je je oren om goed te gaan luisteren omdat eht dan erg zacht is, maar je hebt geen tijd meer om je te herstellen. The Undercover Man grijpt je met beide armen stevig vast en na ruim een half uur genieten laat The Sleepwalker je weer gaan. Na het luisteren van dit hele album, ben je haast uitgeput omdat de opbouw en de krachtsuitspattingen je zo meeslepen dat je je moet inspannen. Dit album is nieteens goed, maar het is 1 brok geweldigheid.

Groei album en inmiddels m'n meest favoriete seventies plaat. Wat een energieke, veelzijdige abstracte muziek is dit toch. Moeilijk in woorden uit te drukken hoe zeldzaam geniaal deze plaat is. Ik noem mijzelf een volledig gelukkig mens, omdat ik deze plaat live heb mogen aanhoren met de Godbluff bezetting in Den Haag 2005.

Het enige wat ik niet mooi vind aan dit album is de voorkant, maar de rest... geniaal zoals je kan verwachten van VDGG!

Bedankt, Axel33, voor de tip!

Ik vind dit zeer aangenaam klinken. Veel dynamiek in composities met een sterke, gelijkmatige opbouw. Ik zit nog wat in de babystapjes-fase, maar ik denk dat ik hier zeker groot in kan zetten met een 4,5.

Muziek van hoog niveau!

Goed om te horen, kaztor! En als je hier nu al aan 4,5* kunt komen heb je nog heel wat leuks te beluisteren met andere albums zoals met name Pawn Hearts en Still Life, maar ook The Least We Can Do etc. en He to He.

en world record , een echte super cd van vdgg

De oude cd-versie van Godbluff is te krijgen op bol.com voor maar €8,- terwijl van de andere cd's alleen de remasters daarop te krijgen zijn.
Ik begin te denken dat dat voor axel33's genoemde reden is..

Als ik 'm binnenkort dus neem koop ik 'm daar vandaan.

kaztor , ik kan je ook ' the box ' aanraden , een geremasterde 4 cd's die bijna ganse repertoire vertegenwoordigen ,

ook zijn de eerste platen , laten we zeggen van het begin tot en met world record te verkrijgen afzonderlijk op cd geremasterd en met bonus tracks , maar de bonustracks stellen echt bijna niks voor , en dat komt van een zware vdgg en hammill fan

Die bonustracks zijn inderdaad niks, maar de reden waarom ik de originele CD verre prefereer - al moet ik een beetje met de equalizer aan de slag om 'm wat minder dof te laten klinken in de eerste twee nummers - staat al beschreven in de tweede posting van dit album hier. Daar verwijs ik nu dan ook naar.

NB @kaztor: Ik hoop voor je dat bol.com daadwerkelijk toevallig van dit album nog de ongeremasterde versie in huis heeft, want van sommige items hebben ze domweg verzuimd de gegevens te verversen. En om extra verwarring te zaaien staat bij de productgegevens het EAN nummer van de oude CD, maar er staat wel 'remastered' bij.

Daarom heb ik van Still Life en H To He ook de oude cd's. Ik voel het nl. al op m'n klompen aankomen...
Meestal zijn de oude uitgaves de beste, met enkele uitzonderingen.

Doorgaans komt 't daar inderdaad op neer, ook bij die twee albums die je daar noemt. 't Enige nadeel is dat je bij sommige nummers met de equalizer aan de slag moet. Op H to He zijn Killer en met name House With No Door aan de doffe kant, maar de rest is goed. Op Still Life is het titelnummer veel te dof en te bassig terwijl direct daarna La Rossa juist weer te weinig bas heeft en daardoor als geheel nogal scherp overkomt. Maar er zit tenminste niet de overdosis compressie op die The Box en de remasters plaagt.