Van der Graaf Generator - Godbluff (1975)

Kolere, wat is dit goed, zeg! Ik heb vandaag deze dus binnen gekregen en hij staat al geruime tijd op 'repeat'. Ik wacht nog met een eventuele 5 want ik wil eerst de albums in het algemeen leren kennen. Ze zijn tot nog toe van gelijkwaardig (zeer) hoog niveau tot het intimiderende aan toe! Net als AeroDynamic ben ik 'swept away' door deze gasten!



De rest volgt zsm!!

@ Beaster: Ik moet de 2 solo-cd's nog beluisteren, heb dit weekeinde de tijd!
Dank je en dank aan Axel33, nogmaals!

Deze heb ik trouwens niet bij Bol.com vandaan (vind het inderdaad wat link) maar van Ebay af, dan weet ik zeker dat het de goede versie is.

Leuk om te horen dat 'ie zo aanslaat, en als ik 't zo bekijk denk ik dat ' ie binnen een maand op 5* staat.

geweldig album. gaat zeer spoedig bij huize peerdeman in de cdspeler. (handig bol.com)

Alles wat er aan positiefs over dit album wordt gezegd klopt. Ik heb het sinds 1975 in mijn vinylcollectie zitten en nooit de cd versie aangeschaft.
Gevolg: al vijftien jaar niet meer gehoord.
Maar ik kan nog steeds van alle nummers hele stukken melodie neuriën en deels ook teksten reproduceren.
Van het drietal albums dat VDGG, in zijn beste periode mid jaren 70, achter elkaar uitbracht is dit misschien het beste, al ontlopen ze elkaar weinig: World record,Still Life,Godbluff
Intens, meeslepend,duister,dreigend, dat was hun muziek. Regelmatig wordt een melodielijn afgebroken in chaotisch klinkende dissonanten, maar nooit ontspoort het in chaos.
Je zou het hoogdravend kunnen noemen. Het is geen muziek voor in de supermarkt of in de auto. Maar dit is dan nu eens goeie hoogdravendheid. Zo iets als Harry Mulish

Dit is een werkelijk fantastisch album. Ik heb het al enige jaren in huis, net als het meeste andere werk van Van der Graaf. Ik was van plan om de geremasterde versie te kopen en mijn exemplaar weg te doen. Na de hierboven staande berichten gelezen te hebben, houd ik het toch maar bij mijn oude versie.

Samen met Pawn Hearts het beste wat VDGG te bieden heeft. Ben je muziekliefhebber met smaak?

=> haal deze dan binnen, en snel!!!

Eens!

Ooit heeft iemand dit album het predikaat allesverschroeiend meegegeven. Ik kan niets anders dan dat volmondig te beamen. Vooral Arrow, met de schreeuwpartijen van Hammill, is een fantastisch nummer. Maar ook de overige drie nummers mogen er zijn. Dit is de reden dat VDGG een van de weinige progbands is die ik ook na mijn progperiode ben blijven luisteren. 5* voor dit absolute meesterwerk.

Goddelijke bluf.

De geschiedenis

Geef het nou maar eerlijk toe, reünies zijn vaak vreselijk. Jaren lang zit je te wachten op een nieuwe cd die natuurlijk alle voorgaande cd's moet overtreffen maar als het moment gekomen is blijkt het een door iedereen (muzikanten tenminste)te tekenen draak. VDGG is echter de uitzondering die de regel bevestigd, zij hebben namelijk tot twee keer toe na een reünie een geweldige plaat uitgebracht.

In 1972 stopt van der graaf generator ermee omdat opname sessies moeizaam verliepen en de band weinig materieel succes kreeg. De band leek met alle harde werken niks te bereiken. De werkelijkheid bleek echter anders hun fanbase was in het begin van de jaren 70 gestaag aan het groeien en hun albums werden zowel veel bekritiseerd als bewonderd.

4 jaar lang was VDGG afwezig hoewel de frontman peter Hammil nog regelmatig albums maakte. Hammil leerde in deze tijd goed gitaarspelen en was ondertussen een gerespecteerd lyricischrijver. De overige bandleden hielpen Hammil voorduren bij zijn solocarrière er was dus nog steeds vriendschap tussen de heren. Het is dus ook niet raar dat de bandleden eind 1975 besloten om de band weer nieuw leven in te blazen.

In hun 4 jarige afwezigheid was de muziekbusiness echter grondig veranderd. Prog was geen populaire muziekstijl meer en de eerst zo sterke bands als Yes en Elp gaven prog met hun overdreven pretentieuze shows stilaan een zure bijsmaak. Collega Robert Fripp had zelfs de handdoek al in de ring gegooid(tijdelijk bleek later). Nee, hun muziek moest stilistisch anders worden de grootse metaforische rock van Pawn Hearts moest veranderd worden in een meer gefocuste krachtigere sound.

Om er zeker van te zijn dat het nieuwe materiaal voldoende klasse bezet namen de mannen de dappere beslissing om hun materiaal eerst live uit te voeren. In Engeland zelfs het land waar men eigenlijk al een hekel begon te krijgen aan hun eerdere paradepaartje: de Prog. Terug in de studio bleek dat ze geen enkele moeite hadden om hun materiaal op cd te zetten. Sterker nog veel nummers die ze toen opnamen zou verschijnen op albums als still life en World record. ze hadden hun creatieve hoogte punt bereikt en misschien nog wel mooier, godbluff bleek het meest populaire album in de discografie van VDGG. Deze(betrekkelijk) grote populariteit was bijvoorbeeld goed te merken aan het publiek toen ze bij dj John peel optraden.

Mijn mening

Undercover man begint eerst heel rustig met wat fluiten en de stem van Hammil die ons heel rustig maar erg krachtig het album binnen sleurt. Als de keyboards en drums de track binnen komen is er geen houden meer aan: je bent al vanaf de eerste tonen verslaafd geraakt aan dit album. Het nummer is voor mij een soort opbouw naar de enorme storm die we later op het album zullen vinden. Alles lijkt nog windstil maar stilaan word de kracht opgevoerd. Een prachtige hartverscheurende opener die echter het slechtste nummer op dit album is en dat zegt meer over het album dan het nummer zelfs.

Haast onopgemerkt komen we in Scorched Earth terecht. Hier is de orkaan pas echt lekker losgebarsten. Dreigend declamerend gooit Hammil zijn zeer poëtische teksten eruit. Run Run wordt nog geniepig gefluisterd maar het is al te laat. De keyboards,de Saxophonen en zelfs de drums lijken om ons heen te wervelen. Een geweldige ophouw naar het grote climax is ingezet. Bomen worden uit de grond gerukt en alles lijkt te draaien maar we zijn er nog en luisteren nog gewoon door. Hammil keert terug en begint weer te declameren. De saxophonen worden met windkrachtje 10 op ons afgestuurd. We lijken weggeblazen te worden door deze muzikale storm maar dan stopt het opeens. Een van de meest krachtige nummers van deze plaat en een van de hoogtepunten van dit album.

De alles wegvagende storm die Scortched earth heet heeft enkel nog de drums overgelaten. Gaandeweg vinden we ook de saxofoons weer terug. Beide instrumenten leiden ons verder,helpen ons even over de shock die het voorgaande nummer teweeg bracht. Hammil spreekt ons weer toe. dit maal lijkt hij echter eerder treurig. Zonder iets van hun muzikale kracht te verliezen ondersteunt de instrumentatie zijn zanger.


De pijl raakt mij ook, in mij hart. Een nummer om nooit meer te vergeten .

Het laatste nummer, sleepwalker, is voor mij iets anders dan de voorgaande. Waar de vorige tracks een verwoest landschap voor mijn ogen lieten halen, zie ik bij dit nummer eerder iemand die zijn draai in het leven niet weet te vinden. Een beetje een gedeprimeerde gast. Ik hoor ook iets terug van de human anger die hammil al eerder op nummers als "modern" gebruikte. Neem bijvoorbeeld deze passage.


Ondanks dat het nummer anders aanvoelt heeft het de zelfde krachtige dreigende sfeer waardoor het prima op het album past. Sleepwalkers is een erg episch nummer geworden wat keer op keer weet te verbasen het weet mij echter niet zo sterk te raken als arrow en scorched earth.

Bonusnummers zijn eigenlijk het vermelden niet waard.

Conclusie

Dit album is bepaald geen storm in een glas water. De constante dreiging die van de muziek uitgaat zorgt ervoor dat het een van de meest gedraaide albums in mijn platenkast is. Ik kan dit album aanrader voor iedereen die van progressieve rock houdt à la king crimson maar ook voor punkers aangezien de gebruikelijke bombast vrijwel niet op dit album te vinden is. Het lijkt soms wel prog met een punk attitude als je begrijpt wat ik bedoel. Ten slotte wil ik nog de werkelijk prachtige teksten op dit album niet onbenoemd laten.



Beste nummers: arrow,scorched earth
Slechste nummers: geen

no.4 in mijn top 10

Wow, echt een geweldige review, Misterfool! Maar onderschat de sluipende, onder de huid kruipende kwaliteiten van Undercover Man niet. Dat nummer heeft het woord "slechtste" absoluut niet verdiend, ook al meld je daarna dat je het slechts in relatieve zin bedoelt.

Nee, "slechtste" is relatief op dit album. Vroeger vond ik 'Scorched Earth' altijd het minste nummer, inmiddels is dat na 'Sleepwalkers' juist weer mijn favoriet en vind ik 'Arrow' het minste. Maar het is een sterke eenheid, met vier topnummers. Ik laat de bonustracks altijd we, die al op de VDGG BOX stonden en teveel dissoneren met het oorspronkelijke studioalbum. Ben sowieso een fan van nummers die ineens achter zo'n oorspronkelijk album worden geplakt, zeker niet als het de eenheid zo verstoord als hier.

Beste Misterfool,

Ik zie jouw leeftijd en kan haast niet geloven dat je zo'n prachtige recensie schrijft van een plaat die ik op 22-jarige leeftijd in 1975 meteen na het verschijnen kocht.
Het klopt voor mij van A tot Z wat je schrijft en je hebt deze bepaald niet makkelijke muziek helemaal weten te doorgronden.
Hoe vaak moet je er al niet naar geluisterd hebben? Ik zelf heb hem destijds twee jaar lang helemaal grijs gedraaid en hij zit nu in mijn cd-collectie maar ik draai hem heel zelden (veel minder dan 1x per jaar) en toch kan ik de nummers dromen en hele lappen tekst opzeggen.
Het lijkt of ik een beetje bang ben om deze plaat op te zetten, vanwege de heftige emoties die hij in zich draagt en omdat hij zo aan mij verleden gekoppeld is.

groeten en maak nog meer van zulke mooie recensies,

Bertus 99

@ aquila,axel & bertus.

harstikke bedankt voor jullie positieve reacties. altijd leuk om te horen dat mensen mijn review goed vonden.

voor een jonge knaap is dat niet meer dan fantastisch.

spijtig genoeg zijn er te weinig van deze soort.

En gelukkig ben je niet vergeten het aan te vinken

Ik kan niets meer toevoegen aan de mooie recensie van Misterfool.
Waarvoor dank, jongeheer en leeftijdgenoot.
Na het beluisteren van "Close to the Edge", door ProgArchives.com uitgeroepen tot het beste progrockalbum aller tijden, was ik een tikkeltje teleurgesteld: ik had nog meer van het album verwacht, en ook de hoge stem van Jon Anderson kon mij niet zo veel bekoren. Desalniettemin gaf ik het album de stem die hij waard was. 4,5.
Bij "Godbluff" wil ik daar een schepje bovenop doen. Het is meer mijn stijl: een mengeling van de folky Jethro Tull-tunes en de statige, zware gitaarrock van King Crimson. Ook de tussenkomst van de saxofoon, niet meteen mijn favoriete instrument, vind ik geslaagd.
Daarbij spreken de zang annex de teksten mij meer aan. 't Is alsof elk nummer begint met een zachte preek van Hammil en langzaamaan uitmondt in een vurige declaratie over de relatie tussen hemel en hel, met -zoals ons Fooltje het al zei- wervelwinden op de achtergrond. "Godbluff" is een van die platen die je meenemen - romantisch! - naar een andere wereld. Ik heb niet de neiging om iets anders te doen terwijl ik naar dit album luister. Het vraagt de aandacht, en krijgt het ook. Kortom, het is een coole plaat, een aanrader, maar wijkt zo ver af van de 'norm' - van wat verwacht wordt van rockmuziek - dat het nooit zijn verdiende erkenning heeft gekregen. Daar denken 103 mensen, straks 104, en een gemiddelde van 4,13 anders over. Ik hou wel van buitenbeentjes.
Ik heb onlangs de bonustracks toegevoegd. Nu, op die tracks beoordeel ik niet. Ze zijn minder sterk dan de originele nummers, maar vertonen wel gelijkenissen, en ze waren erg welkom toen ik dit album voor een zachte prijs aankocht.
Daarbij wil ik nog even zeggen dat deze groep toch wel de coolste naam heeft, ooit! Toen ik de cd bestelde keek de verkoopster mij aan alsof ik een burgerlijk ingenieur was. Het imponeert wel, die naam, vind ik. Altijd handig als je je slimmer wil voordoen dan je werkelijk bent. Niet dat ik dat nodig heb. Enfin.
Het smaakt naar meer, jaja. Op naar "Still Life" en "Pawn Hearts", denk ik.

VDGG ken ik van naam maar niet van muziek.
Deze wil ik graag aanschaffen aangezien dit prog rock is en zeer hoog score heeft. Wat kan ik hier van verwachten? Meer Prog zoals Genesis of Yes of King Crimson?

Hammill noemde het zelf claustrofobische hardrock. Ik vind het niet echt vergelijkbaar met diegene die je noemt. Hammills stemgeluid (hij zingt een beetje onbehouwen zullen we maar zeggen) is zo uniek dat het een aparte sfeer geeft. Het claustrofobische zit m in de teksten denk ik. Ook wel een verschil met de prog die je noemt. Hier geen instrumentale solo's en uitgesponnen instrumentale partijen maar hele lappen tekst die onder een stevige rockbasis (de eerdere platen zijn al iets meer prog als deze en opvolger "Still Life" als je mij vraagt) met een geweldige drummer en snerpende sax. Ik vind dit wel hun beste album en zoals ik je volgens mij al vaker heb geadviseerd: gewoon proberen.

Het laatste stuk bevalt mij wel 'goede drums en een snerpende sax'
Deze neem ik wel een keertje mee.

Dit is tot nu toe het toegankelijkste VDGG-album dat ik tegengekomen ben... en niet geheel toevallig naar mijn mening ook de beste.

Oké deze gaat het worden

het album is zeker een dikke 5 waard , maar de bonustracks mijden die trekken de waarde van de plaat of cd sterk naar beneden !!!

Ik ken ze gelukkig ook niet.
Ik heb het vaak niet zo op bonussongs.

ik heb ze helaas wel.
slechts een maal beluisterd maar gelijk geschrokken door de werkelijk verschrikkelijke geluidskwaliteit.
voor mij eindigd dus het album ook gewoon bij sleepwalkers

ja, voor mij ook , die 2 bonusnummers trekken niet alleen op niks maar de opnamen zijn verschrikkelijk slecht , ik bespreek normaal ieder album ik heb , maar deze ga ik voor de vierde keer opnieuw bespreken , de eerste maal was de lp , de tweede maal de gewone cd , de derde maal was de remasterde cd met bonusnummers maar die trokken de totale punten zo sterk omlaag zodat ik volgende week de geremasterde cd zonder bonusnummers bespreek , en dan heb ik ook nog de box , maar dat heeft niks met de werkelijke platen met namen te maken , alhoewel voor grafologen de box een must is ,

cheers

Wat een prima prog-rock, veels te laat ontdekt dit .

De bonustracks zijn inderdaad heel goed te skippen, wat een baggerkwaliteit.

Ben ik ff blij dat ik die bonuszooi niet heb!

ja inderdaad slechte live opnamen van wat hammil solo werk. heeft aan de ene kant weinig met dit album van doen. aan de andere kant is de geluidskwaliteit zo slecht dat er niet met plezier naar geluisterd kan worden,

Heeft iemand eigenlijk al geschreven hoe ultra-super-über-geniaal briljant dit album is? Heeft iemand al genoemd hoe extreem verslavend dit album werkt op de progrock liefhebber? Is het ooit mogelijk om in woorden uit te drukken hoe uitzonderlijk goed dit album is? En heb ik al verteld hoe onnoemelijk vaak ik dit album met kippevel van genot heb beluisterd?

Ik weet denk ik wat het is wat me zo aantrekt aan deze band. Waar bands als King Crimson, Yes en Genesis het allemaal wat klassieker en symfonischer aan doen (al geldt dat niet voor 2e gen. KC die lijkt meer op VDGG) poetst VDGG de wiskundige structuren mooi weg en zijn ze organischer, misschien intuïtiever en in elk geval vloeiender qua ontwikkeling van de muziek. Waar bovengenoemde bands misschien technischer, complexer (denk ook aan Gentle Giant als een extreem voorbeeld) en virtuoser zijn, kost dat juist vaak de ziel van de muziek wat van prog vaak verweten wordt: het is muzikantenmuziek, ontoegankelijk, zelfingenomen - u roept maar. Bij VDGG proef ik iets anders. Het is net alsof ze niet die form-over-function fout willen begaan van hun collega's en de structuur en instrumentatie bovenal ondergeschikt willen maken aan een monsterlijke sfeer, dat typische ondergaan van de donkere VDGG muziekstukken. Een extra troef is uiteraard Hammills stem die vaak ook organisch met de ritmes en melodieën wordt vervlochten. Zoals gezegd hebben ze vaak een niet-hakkelende stijl, maar een meesleurende stroom van geluid en emotie. VDGG mag hierdoor dan niet minder ontoegankelijk zijn voor veel mensen (Hammills stem en het genre an sich), ik denk dat het wel veel mensen kan raken. VDGG is het geheime recept uit de progrock legacy.