Van der Graaf Generator - Godbluff (1975)

Whoa, dit is niet bepaald easy listening muziek. Jan Smit zie ik het nog niet gauw coveren, haha.
Na het overdonderende King Crimson leek VDGG de logische volgende stap en ik heb Godbluff aangeschaft. Dat kwartje viel niet meteen. Sterker, richting einde van Scorched Earth dacht ik: wat is dit voor koppijnmuziek ... en ik zette het verbaasd uit.
Maar dat dacht ik ook bij Larks Tongues In Aspic van Crimson, en dat bleek een eyeopener van jewelste te zijn. En dat gaat langzaamaan ook met Godbluff gebeuren. Toegankelijk is anders, maar als je er eenmaal inzit is er veel lekkers te vinden. The Sleepwalkers, daar heb ik niet veel mee vooralsnog, maar het kwartje begint bij de andere drie nummers wel te vallen.

dan moet je eens pawn hearts proberen
Een van de meest moeilijke albums die ik ken!

Hallo Soho, misschien The Sleepwalkers toch nog maar een keer proberen, na die geweldige jagende solo van David Jackson komt een imponerend staaltje zang van Hammill die mij altijd weer van de sokken blaast.
Pawn Hearts (met Robert Fripp)proberen is altijd goed zoals Misterfool adviseerd .
Still life is ook een mooie plaat waarbij kant 2 (oude telling) misschien wel de mooiste plaatkant is die ik ken.

Het zal ergens in '74 zijn geweest dat ik een optreden in Paradiso bijwoonde. Ik had alle albums van VDDG. Ik had de band een paar jaar eerder ontdekt op het onvolprezen muziekprogramma Beatclub op de Duitse TV.
Het concert had een bijna gewijde sfeer, alsof er een dienst werd opgevoerd. De bomvolle zaal was gevuld met diep devote fans, die elk regeltje en noot kenden. De uitvoeringen waren identiek aan die op de platen. Voor het begin van het eerste nummer heerste er enige seconden diepe stilte in de zaal. In die tijd werd er door het publiek nog niet gezellig bijgekletst tijdens een concert.
The Undercover Man was het openingsnummer, maar de plaat was denk ik nog niet uit.
Hammill zat achter zijn piano en liet zich helemaal gaan in zijn rol van magiër, afwisselend bloedstollend mooi zingend en dan weer ijselijk grommend en gillend. Er waren maar weinig zangers in die tijd die zo alle facetten van hun stem gebruikten.
En dan die David Jackson, met twee saxen om zijn nek, waar hij afwisselend op blies en soms op beide tegelijk. Met zijn bril en zijn onafscheidelijke zeemanspet, een beetje gebogen liet hij z'n saxen piepen, kraken en boosaardig brommen.

Tja, mooie herinneringen, alweer 35 jaar geleden. Nog een aantal jaren heb ik VDDG gevolgd, optredens in Tivoli gezien, later ook nog van Hammill solo met band en zonder band. Mooie concerten, maar niet meer de pure betovering van de oorspronkelijke bezetting toen in Paradiso.
In de loop der jaren kwam de sleet op mijn liefde voor Hammill. Er kwamen steeds meer soloplaten en ondanks kwaliteit kreeg het iets van: oh ja...Hammill heeft ook weer een nieuwe.
Ik raakte ze kwijt, wist niet wat er van ze geworden was. Leefden ze nog?
De oude LP's heb ik nooit op cd aangeschaft. Hoor ze dus nooit meer, maar de grote songs kan ik nog letterlijk en noot voor noot in mijn hoofd afspelen.

Blijkbaar zijn ze de laatste jaren weer nieuw werk gaan maken. Ik heb er iets van gehoord, maar het hoeft voor mij niet meer. Het is leuk maar ik denk dat ik dan liever maar Godbluff, Still Life en Pawn Hearts af en toe in mijn hoofd afspeel.

Dat lijkt me toch sterk. Hoewel de uitvoeringen in grote lijnen overeen gekomen zullen zijn was juist bij VDGG er helemaal geen voorgeprogrammeerde versie, setlist of uitvoering. Geweldige concerten werden (volgens overlevering heb ze zelf toen nooit gezien - ik was 4 of 5 jaar oud) afgewisseld met dramatisch gepruts en mislukte engineering, verkeerde solo's etc.


De output is enorm, de kwaliteit wisselend en belangrijk voor fans van het vroege uur behoorlijk gewijzigd in impact. Maar de stem en het gebruik ervan zijn gebeleven. Majestueus! Je doet m dan toch iets te kort hier. Hoewel de Sturm und Drang er wat zijn uitgegaan zijn ze kwalitatief hoogstaand gebleven. En er blijven nummers die verscheurend zijn. Probeer What? Now! maar eens.

Ook dat is niet helemaal terecht. De laatste trio samenstelling vin dik zelf wat minder, maar het reünie album "Present" heeft echt iets van de oude glorie. Op de concertreeksen die volgden valt het nieuwe werk nauwelijks op tussen 'Man-Erg' etc. En Hammill heef top het podium nog steeds die enorme energie en brutaliteit. Het klinkt niet alleen op Live at Paradiso of-ie het leven laat. Zo zag het er in het echt ook uit.

[quote]Aquila schreef:

Dat lijkt me toch sterk. Hoewel de uitvoeringen in grote lijnen overeen gekomen zullen zijn was juist bij VDGG er helemaal geen voorgeprogrammeerde versie, setlist of uitvoering. Geweldige concerten werden (volgens overlevering heb ze zelf toen nooit gezien - ik was 4 of 5 jaar oud) afgewisseld met dramatisch gepruts en mislukte engineering, verkeerde solo's etc.[quote]

Niet zoals ik het me herinner Aquila. Juist instrumentale perfectie en nauwgezet volgen van de vaststaande composities. Alleen werden sommige van de chaotische passages vaak wat langer gerekt.
Ik zal Hammill vast wel tekort doen. Ik wil alleen mijn persoonlijke verhouding tot VDDG vertellen. Het hoorde bij een bepaalde periode waarin underground, progrock of hoe je het wil noemen me greep omdat het zo ongedefinieerd en vrij in de vorm was. Ik hou tegenwoordig van andere soorten muziek.
Prachtig toch dat jij, die geen herinneringen heeft aan de vroegere VDDG het bijzondere van deze muziek blijkbaar later hebt ontdekt en misschien dat je daardoor ook nu het nieuwe werk kunt waarderen.
Er bestaat trouwens een DVD met een Frans optreden uit de periode van Godbluff. Ken je die?

Prima hoor. Mijn ontdekking begon in 1990 (toch ook al even terug) bij de release van Out of Water. Ik heb Hammill een tijd intensief gevolgd en heb vanaf de 21e Eeuw ook wel weer wat concertreeksen overgeslagen. Wat ik wilde zeggen dat Hammill live nog maar weinig aan vocale kracht en escapades heeft ingeboet. En dat is voor mij één van de main attractions

Enkele quotes uit, voornamelijk uit sleeve notes van diverse VDGG en Hammill albums:
"Live shows could be chaotic affairs, with songs getting lost in manic improvisationsal passages only to be brought back from the brink by a recognisable riff or a banshee wail from Hammill."

"Out of every five shows we did there would be two average, two execrable and one absolutely fantastic."

"So we experimented a lot with some of the songs. There was quite a lot of 'let's give it a go' in the band."

"Prepared? Well I suppose as much as we can be. The ethos was never one of technical perfection or slick delivery in any case. Error and rough case have always been necessary parts of things just as much as attempts of correctness. Even when we'd been through the tunes many times the brain still had a trendency to turn to blancmange in the middel of many of them."

Ik kan de bekende quote van Hammill over de Yes live-shows uit die tijd (wel helemaal noot-voor-noot identiek) nog even niet vinden.

Jawel, als Hammill het zelf zo zegt zal het wel zo zijn. Het is ook al zo lang geleden.

In mijn CD-uitleen tijd (Dixo Drienerlo, TU Campus) was dit wel een soort 'Cult'-plaat. Onze inkoper was groot fan van de band en deze plaat in het bijzonder. Hoewel respect & waardering voor deze band en The Big Man (Hammill) er achter, weet de muziek ook '20 jaar later' deze, uit Achterhookse/Oost-Gelrese klei getrokken, muziekliefhebber niet voldoende te boeien om de 37:30 geheel uit te zitten...

Gek, want deze muziekliefhebber is in de zelfde gemeente geboren en getogen(oost-gelre) en vind deze cd totaal te gek. Die stem van Peter snijdt door merg en been. Wel vind ik deze cd aan de lange kant, maar zeker niet te lang. Zulke hoge intensiteit kunnen tegenwoordig alleen sommige heavy metalbands halen!

En Swans niet vergeten, dat is ook erg intens! Maar dit album is echt geweldig, ik wacht nog even met een beoordeling, maar die gaat hoog uitvallen. Misschien nog wel beter dan Pawn Hearts en Still Life.

Je hoeft nou ook weer niet te overdrijven he

doet me toch wel een beetje denken aan Genesis, en dat kan natuurlijk niets slechts betekenen

Weer aan het beluisteren. Man man wat is dit toch goed. Die bonus tracks hoeven voor mij niet, maar goed een gegeven paard kijk je niet in de bek...

Scorched Earth.
De rest is voldoende tot goed. Met de koptelefoon leek dit nog heel goed (ik moet toegeven dat het geen aandachtige luisterbeurt was), maar toen ik deze op de stereo zette, ging er zeker een vol punt af.

Ik zou het, als ik jou was, nog een aantal maal beluisteren. Als je een beetje op mij lijkt duurt het even voor dat deze plaat zijn gelaagdheid prijs geeft. Dit is echt koptelefoonmuziek. Hoewel ik ,door vele luisterbeurten, dit album ook op stereo genietbaar vind, hoor je bij een headset pas hoe goed de composities zijn opgebouwd. Geef niet te snel op!

Het ontgaat mij een beetje waarom 'Schorched Earth' nu zoveel afwijkt van bijvoorbeeld 'Arrow' (als we dan toch een zwakste broeder moeten aanwijzen is het 'Arrow') dat het een vol punt kost. Maar het waarderen van deze tamelijk onderdoordringbare kluwen die "Godbluff" heet heeft zeker zijn tijd nodig.

Dit is een recente live versie van 'Scorched Earth' in een versie zoals het tegenwoordig op concerten wordt gespeeld (Hammill: keyboard/zang, Banton: orgel en baspedalen en Evans: drums). De saxpartijen van Jaxon worden hier goed ondervangen (het beeld is nogal irritant ge-edit, dus even alleen luisteren zou ik adviseren - het stuk vanaf vier minuten en de finale (vanaf 7,5 minuut) zijn geweldig!).

Nee, het is niet Scorched Earth die een vol punt kost, het was de switch van koptelefoon naar stereo.

Dus de stem hier geplaatst is de "ik luister over de stereoinstallatiestem"
Voor het beluisteren over de koptelefoon moet er dan dus een punt bij

OK, verkeerd gelezen/geïnterpreteerd dan. Maar het blijft wel raar. Live komt er dan zeker nog een volle ster bij

Jup, om de 12 uur wijzig ik mijn stem met een punt omhoog/omlaag.

Gezien mijn voorliefde voor live-optredens sluit ik dat zeker niet uit. Hoewel dat bij een album als deze wat minder waarschijnlijk is, denk ik.

Juist ja en live met een koptelefoon op zelfs 2

edit : wel na 12:00 uur zie ik

Ben deze nu vanaf vinyl aan het beluisteren. Zo puur Zo Echt. Potjandorie dit is waanzinnig goed. Zeg ik.....Dus

The Undercover Man

Ja, een van de mooiste nummers van VDGG, dat prachtige langzame begin en dan Peter op zijn Hammillst

Je zegt dat het op de stereo misging, maar wát was er dan precies minder?

Vandaag weer eens beluisterd (met koptelefoon) en met een halfje verhoogd. Het is zeker niet slecht, maar het doet me gewoon vrij weinig. Ik geniet er niet echt van en onderga het meer zonder weggeblazen te worden. Hopelijk bevalt Pawn Hearts beter.

Om jouw vraag te beantwoorden: Het is gewoon niet iets om op stereo te luisteren. Je mist de (subtiele) details die voor velen dit album zo geniaal maken. Als je die weghaalt blijft er weinig over. Zie het als The Cure zonder baslijn.

Ik heb een beetje dezelfde gevoelens als jij, maar dan ten opzichte van het door jou nog te ontdekken Pawn Hearts.

Heb Pawn Hearts in de zomer van 2005 gekocht in Verona, Italie (waar ik toen een hele zomer in de buurt werkzaam was) en na al die jaren sta ik er nog steeds niet helemaal positief tegenover.

Muzikaal zit het allemaal wel behoorlijk snor, maar de teksten en met name de zang van Peter Hammill neigt met regelmaat te veel naar (voor gebrek aan een betere beschrijving) het demonische...

Zoals gezegd, al meer dan 5 jaar aan kunnen wennen, maar weet nog steeds niet echt wat ik er van moet vinden.

Is op zich al een hele prestatie

Hoe vaak heb je die gedraaid in de afgelopen 5 jaar?