Rush - A Farewell to Kings (1977)

dan kan je met 4 sterren de plank nooit misslaan

Toch mooi dat je een uur later 4,5* geeft.
Wat helemaal terecht is trouwens.

inderdaad! ik word met de luisterbeurt positiever over dit album. ''closer to the heart'' is mijn favoriete nummer van de plaat
Ik vind het heerlijke swingende rock, net niet tegen de metal aan. Het baswerk springt er voor mij uit, wat super goed klinkt. Wat me opviel is dat de zanger klinkt als een vrouw, haha.
Ik ben benieuwd naar meer werk van Rush, wat ik de komende weken zeker ga beluisteren.

Beste plaat van Rush...hoewel Hemispheres er niet voor onder doet.

Mijn kennismaking met deze top band. Hemispheres op nummer 2 en Moving Pictures op nummer 3

Half punt erbij

En ook ik doe er een halfje bij. Vroeger had ik alleen het live album in huis. Dat is een geweldig album. Dit album staat wat hoger in de jaarlijst 1977 van Oor (26e tegen 38e), maar is het ook beter?? Mijn conclusie: het is minstens zo goed als All the World's a Stage. Ook 4* dus voor Hemispheres met Cygnus X-1 als het hoogtepunt.

Wat een plaat. De heren in topvorm. Heel sterk album. Na deze plaat nog meer juweeltjes van deze top band ............

Wat een prachtige plaat is dit toch, met het fantastische Xanadu als absolute hoogtepunt, pracht nummer. Vooral de eerste 3 onheilspellende minuten waar dat nummer mee begint, kippenvel gegarandeerd!! Dit album is op Moving Pictures na mijn favoriete album van deze band.

In 1977 zat ik op de MEAO in Gouda. Naast dat er op die school serieus werd gestudeerd werden in pauze vaak muziekalbums besproken. In die tijd was ik al groot Deep Purple fan en ook toen was "Deep Purple in Rock" mijn favoriete album. Maar ja, je wilt ook wel eens wat anders beluisteren. Op een gegeven moment kwam het album "A farewell to Kings" van Rush ter sprake. Alleen maar lovende woorden over dat album. Uiteindelijk heb ik het album bij een Freerecord shop op de Kleiweg in Gouda gekocht.
"A Farewell to Kings" was mijn eerste kennismaking met Rush. Daarna heb ik nog vele albums van Rush gekocht maar "A Farewell to Kings" neemt toch wel een speciale plaats bij mij in. Het doet mij vooral denken aan de drie heel leuke jaren die ik op die MEAO in Gouda heb beleefd.

"A Farewell to Kings" was mijn eerste kennismaking met Rush. Daarna heb ik nog vele albums van Rush gekocht maar "A Farewell to Kings" neemt toch wel een speciale plaats bij mij in.

Is van mij ook van toepassing!

Ik heb rush pas in de jaren 80 leren kennen zeventiger jaren werk pas later leren kennen(vanaf 2112). Heb eigenlijk geen favorieten rushplaat Ondanks een lichte voorkeur voor de 80 jaren is dit natuurlijk een wereldplaat van een erg hoog niveau die ik de laatste jaren regelmatiger afspeel.

Deze is toch weer anders dan de 3 opvolgers. Ik hou wel van de middeleeuwse sfeer en thematiek, dat geeft deze Rushplaat een eigen karakter. Bovendien vind ik Geddy Lee hier opnieuw vocaal in topvorm, iets wat ik bij Hemispheres toch minder vond. Xanadu is een hoogtepunt uit hun carrière.
Op naar de new wave van de jaren 80 nu.

Tussenstand:
1. Moving Pictures 4.5*
2. Permanent Waves 4.5*
3. A Farewell to Kings 4*
4. Hemispheres 4*

Dan ben je al jaren bezig een trouwe volgeling te zijn bij de Prog Ladders en sta je steeds ietwat verbaasd over de trouwe volgelingen die de band Rush daar heeft. Een band die daar ook regelmatig met hoge scores weg huppelt gegeven door een zeer genietend gezelschap. En ik sta dan meestal wat in mijn uppie mij te verwonderen wat er nou zo goed aan deze band is. Af en toe gaf ik weleens wat commentaar dat wat nummers op het ‘Het Goede Doel’ lijken en dan ook nog wat The Police invloeden. En hoofdschuddend werd ik dan wat aangekeken en meewarig achtergelaten. Toen ik een keer aangaf dat de stem van Geddy Lee wel vaak leek op een zingende cavia gevuld met helium was blasfemie het stilzwijgende antwoord. En een paar jaar geleden heb ik het eens geprobeerd maar het werd toen niks tussen mij en Rush.

Maar toch altijd die twijfel.. ‘Hoor ik het nou niet goed ??’. Dus ik heb mij eens anders ingesteld op de band. Ik ben mij wat via meerdere sites gaan verdiepen in de geschiedenis van de band om mij een basis te vormen van de geschiedenis van de band. Ook heb ik een album gekozen uit een mij geliefde periode, de jaren 70. En dan, met behulp van recensies van deze site, gekozen voor A Farewell to Kings. En ik heb vooral de tijd genomen om vaak en veel te luisteren. Iets wat ik ook deed toen ik puber was en muziek de meeste indruk op mij heeft gemaakt, heeft achtergelaten en een basis heeft gelegd. Alleen toen luisterde ik alleen bij mijn pick-up op mijn slaapkamer of via mijn Sony Walkman. Nu heb ik een mooie koptelefoon, overal Spotify op IPad en mobiel. Maar ik zocht wel vaak momenten uit wanneer ik alleen was. Net als vroeger..

Dus al weken wandel ik naar en van mijn werk. Ik mag graag goede maaltijden koken in de keuken. Ik zit regelmatig onderuit met een goed boek of wat internet op de bank. En ik heb dus, tijdens al die activiteiten, regelmatig rustig de tijd genomen voor dit album. Dat verdient het ook. Ik wil het tot mij nemen. Diep..

En langzaam voltooide het proces zich ik dat ik niet meer als beoordelaar aan het luisteren was maar steeds meer als liefhebber, luisteraar, als genieter. Geen gerichte nuchtere constateringen meer maar het gewoon binnen laten komen. Beleven.

En A Farewell to Kings komt binnen bij mij. Ik geniet van sfeer, composities, beheersing van instrumenten en ik beleef het album op mooie momenten. Het gaat passen in mijn concept van mijn muziek beleving.

En zo ga ik het de aankomende tijd ook met deze band nemen. Ik heb ondertussen wat indrukwekkende live beelden gezien van concerten. Ik hoor de invloeden van andere bands op deze band maar herken ook op welke bands zij van invloed zijn geweest. Het volgende album wat ik zal willen gaan beluisteren zoek ik zelf op. Ik ben nog niet klaar met dit album, ik wil niet te snel gaan. A Farewell to Kings ? Misschien meer een eerste echte ontmoeting..

Mooi stuk, Meneer!! Zelf was ik direct gepakt toen ik die LP te leen kreeg van een collega. Moest eerst wennen aan de stem, maar muzikaal werd ik overdonderd. Hemispheres was de logische opvolger met- voor mij - hun beste nummer ooit....La Villa ( dat solowerk heb ik later nooit meer gehoord van Alex).
Nou ik ben benieuwd naar het vervolg bij jou van deze wereld band

Inderdaad mooi stuk meneer. De cirkel is rond : ik ben door jou betrokken geraakt bij de Prog Ladder 2021, werd daar verrast door het nummer Red Sector A en ben me daardoor ook helemaal gaan verdiepen in Rush en nog steeds volop bezig en geniet met volle teugen, zoals je in meerdere van mijn recente posts hier op MuMe kunt zien. Inmiddels beschouw ik Rush met terugwerkende kracht als een van m'n favoriete bands; een van m'n meest bijzondere, doch wat late, recente muzikale ontdekkingen.

Ik ben zelf begonnen bij Moving Pictures en heb inmiddels alles vanaf Hemispheres beluisterd en vanmiddag ook deze A Farewell to Kings tijdens een mooie wandeling met de koptelefoon op geluisterd (mijn favoriete manier om aandachtig goeie muziek te consumeren) voor de 1e keer: en verdomd, alwéér een dijk van een plaat ! Meteen Hemispheres er nog maar achteraan; sluit erg goed aan met het geweldige Cygnus X-1 Book II: Hemispheres natuurlijk. En die afsluiter La Villa Strangiato is echt van wereldklasse

Succes met je eigen persoonlijke ontdekkingstocht; we zullen vast nog wel ervaringen uitwisselen, schat ik zo in...

Dit album is boeiend van de eerste tot de laatste minuut.

Cygnus X-1 onderschat top nummer

Valt hier reuze mee Neal. Staat netjes op de 2e plek bij favorieten tracks.

Xanadu heeft in mijn ogen terecht de meeste stemmen hier op mu.me bij dit album inderdaad

Primus komt op vrijdag 23 september naar De Roma in Antwerpen voor een heel bijzondere show: A Tribute To Kings!

De koningen waar ze hulde aan brengen zijn de progrocklegendes van Rush. Tijdens de 'A Tribute To Kings' wereldtour speelt het trio uit de Bay Area Rush's klassieke album 'A Farewell to Kings' uit 1977 in zijn geheel, met aansluitend hun eigen muziek.

Ik ga zelf 18 september naar München om dit spektakel mee te beleven. Overigens spelen ze het album aansluitend aan hun "gewone" set, om daarna met eigen muziek in de toegiften af te sluiten, als we setlist.fm kunnen vertrouwen. Anyway, zin in een avondje kwaliteitsmuziek door goede muzikanten.

Als Rush-fan is het geruststellend om te weten dat dit project ook door Geddy en Alex bezocht is en het de zegen van 2 van de 3 koningen heeft.

Het stuk zelf ga ik hier niet plaatsen in verband met de copyright regels, maar op pagina 266 van de derde editie van de Hard Rock en Heavy Metal Encyclopedie (met James Hetfield op de omslag) lees ik dat Rush na het livealbum All the World's a Stage iets meer tijd neemt / krijgt om hun eigen Anthem Records op te richten en een nieuwe, artistiek licht gewijzigde richting in te slaan. Het was niet de eerste keer, het zou ook niet de laatste keer zijn.

Ook lees ik dat A Farewell to Kings afwisselend romantische melodieën biedt samen met overdonderende stukken, waarbij synthesizers hun intrede doen. Dat vat volgens mijn bescheiden mening aardig dit album samen, maar er is zoveel meer.

Dit wordt de start van de tweede periode van Rush met opnieuw vier albums, afgesloten met het livealbum Exit... Stage Left in 1981. Voordien was het vier studioalbums in drie jaren tijd, nu volgen vier studioalbums in vijf jaren tijd. Nog altijd een aardig tempo, me dunkt, volgehouden in tijden waarin er ook volop en langdurig werd getoerd. Dat zal jaren later zijn gevolgen hebben.

Naast het uitbreiden van het instrumentarium, vooral het drumstel van Neil Peart, voel ik ook meer dan ooit en definitief voor de toekomst zijn alsmaar toenemende tekstuele invloed met afwisseling tussen fictie en realiteit, tussen zijn belezenheid en zijn observaties. Meer dan ooit krijgt hij carte blanche qua teksten. Waartoe leidt dit allemaal?

Dit leidt tot een album met een aantal fantastische stukken muziek (A Farewell to Kings, een fenomenaal Xanadu, de klassieker Closer to the Heart), maar ook met stukken muziek waarmee ik meer moeite heb, i.e. de rest. Cinderella Man is mooi rustig met een stomend middenstuk, Madrigal overtuigt mij nog altijd niet en Cygnus X-1 voel ik nog altijd als krampachtig aan, een relikwie uit hun eerste periode, waarin dergelijke lange nummers niet altijd slaagden in hun opzet. De zucht naar vooruitgang zal hen echter nooit afschrikken om het toch te proberen.

Maar je hebt ook Xanadu, voor mij het hoogtepunt op een album dat samen met de twee opvolgers langzaam opbouwt naar de albumkraker van jewelste, Moving Pictures. Maar je hebt ook het prachtig open geluid waarbij de muziek en de muzikanten volop tot hun recht komen. Rush blijft Rush met het vizier op de toekomst, met het verlangen om zich open te stellen voor de wereld rondom hen, met een muzikale “prowess” / vaardigheid om U tegen te zeggen. Het wordt een hele mooie tweede era, niet mijn favoriete want dat is de periode daarna. Artistiek tonen ze hun talenten, spreiden ze hun vleugels en zetten ze het pad uit voor talrijke navolgers.

De Canadese rockband Rush, opgericht in 1968 en bestaande uit Geddy Lee, Alex Lifeson en Neil Peart, bracht in 1977 hun vijfde studioalbum uit: 'A Farewell to Kings'. Dit meesterwerk is een symfonische reis door muzikale landschappen en literaire thema's, gekenmerkt door complexe instrumentale passages en doordachte teksten.

Het album opent met het titelnummer "A Farewell to Kings". Dit nummer heeft een historische ondertoon en begint met een sierlijk akoestisch gitaarspel, dat al snel overgaat in een stevigere, gelaagde compositie. Het arrangement is strak en dynamisch, met een perfecte balans tussen subtiliteit en kracht. De tekst roept beelden op van vervlogen tijden en koninklijke grandeur, terwijl de muziek een episch avontuur schildert.

Daarna volgt "Xanadu", een indrukwekkend stuk dat schijnbaar begint met vier opeenvolgende intro's voordat het echt losbarst. Deze muzikale introspecties bouwen een mystieke sfeer op die perfect past bij de literaire referentie naar Samuel Taylor Coleridge’s gedicht Kubla Khan. Het nummer zit vol met virtuoze gitaarriffs en complexe ritmepatronen, wat het een waar genot maakt om naar te luisteren. Het is scherp, gedetailleerd en prachtig uitgevoerd.

"Closer to the Heart" biedt een vriendelijker geluid, met een meer toegankelijke melodie en een positieve boodschap. Hoewel het minder intens is dan de andere nummers op het album, blijft het een charmant en doordacht stuk dat de veelzijdigheid van de band toont. De melodie is aanstekelijk, maar mist misschien de diepgang en intensiteit die andere nummers wel hebben.

Met "Cinderella Man" komt de felheid terug. Dit nummer is energiek en vol passie, met krachtige vocale prestaties van Geddy Lee en snijdende gitaarriffs van Alex Lifeson. Het nummer vertelt een verhaal van persoonlijke triomf en weerklank, en de muziek ondersteunt deze thematiek met zijn vurige intensiteit.

"Madrigal" is de ballad van het album en biedt een moment van serene schoonheid. De delicate melodie en introspectieve teksten zorgen voor een rustige, bijna etherische sfeer. Het nummer laat de meer gevoelige kant van Rush zien en biedt een contrast met de complexere en intensere nummers op het album.

Het sluitstuk van het album, "Cygnus X-1", is een epische tour de force die het hele album in stijl afrondt. Dit nummer, met zijn astronomische en sciencefiction thema's, is een muzikaal avontuur dat de luisteraar meeneemt op een reis door de ruimte en tijd, eindigend in een zwart gat. De ingewikkelde structuren en dramatische dynamiek maken het een hoogtepunt van het album, en een van de meest gedenkwaardige nummers in de Rush-catalogus.

Al met al is 'A Farewell to Kings' een schitterend album dat de veelzijdigheid en muzikale genialiteit van Rush toont. Elk nummer biedt iets unieks en draagt bij aan een rijke, auditieve ervaring die zowel intellectueel stimulerend als emotioneel bevredigend is

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Jorro veel te laag cijfer.....Hier staan stukken op die ze nooit meer gemaakt hebben op La Villa na....
Cygnys X-1 en Xanadu zijn buitenaards...

Jorro, Neal Peart heeft gelijk, er kan nog een ster bij. "A Farewell to Kings" was mijn allereerste album van Rush. Een medescholier op de meao raadde mij aan om toch vooral dit album te kopen. Ik heb zo'n beetje alle albums van Rush in de platenkast staan. Rush heeft vele steengoede albums gemaakt maar "A Farewell to Kings" geniet na al die jaren nog steeds lichtelijk mijn voorkeur als het gaat om albums van Rush. Jorro, doe niet flauw, voldoe aan het verzoek Neal Peart en waardeer dit Rush album uit 1977 met 5*****. Je kan Neal en mij geen groter plezier doen.

Wat een kinderachtig gedrag zeg. Als de beste man 4,5* uit wil delen in plaats van 5,0*, dan zal hij daar toch zo zijn redenen voor hebben? Wie zijn jullie om daar iets over te zeggen? Of gaat dit alleen maar om het stemgemiddelde hier zo hoog mogelijk te houden? Dat zou het in ieder geval nog kinderachtiger maken. Triest om dergelijke reacties van volwassen mannen te lezen waar de wanhoop vanaf druipt.

Niet zo serieus ABDrums! Soms kan je mijn berichten maar beter met een korreltje zout nemen.

Als ik Jorro was zou ik er 2* van maken.


(Wel een puik verhaal, Jorro!)

Dit is een album dat ik echt veel geluisterd hebt, en vooral de instrumentale stukken doen hey voor mij. Want hoe je het ook draait of keert, het blijft een ongelooflijk goede band met een chipmunk als zanger. Wel een chipmunk die één van mijn grote invloeden was toen ik bas leerde spelen. Dus een 5* voor de instrumentale stukken, een 3* voor de zang, dat is een 4*.

Het lezen van de geweldige biografie van Geddy Lee ("My Effin' Life") - inclusief aardige anecdote over Barry Hay en verwijzing naar de LP's van Focus - is een mooie reden op de platen van Rush weer te draaien. 'A Farewell to Kings' is wat mij betreft één van hun beste LP's met top nummers als 'Xanadu', 'Closer to the Heart' en 'Cygnus X-1'. Heerlijk muzikaal tussenstuk ook in 'Cinderella Man'!