Rush - A Farewell to Kings (1977)

Het eerste écht zeer goede Rushalbum. Bevat met Xanadu, Cygnus X-1 en het titelnummer drie van hun beste nummers allertijden. De middelmatige nummers Cinderella man en Madrigal weerhouden het album van totale perfectie.

Wat ik met name fascinerend vind aan deze plaat is de manier waar op het is opgenomen. Ontzettend open en warm, waarbij met name de gelaagdheid van de gitaarpartijen erg opvallen. Luister maar eens goed en je hoort bijna altijd een combinatie van elektrische 6-snarige en 12-snarige gitaar waardoor het zo'n mooi rinkelend, zingend karakter krijgt.

Met name de eerste 2 liedjes vind ik erg mooi!

Het hele album is prima, al moet ik eerlijk zeggen dat ik van de nummers waar live versies van bestaan (vrijwel allemaal) die versies prefereer. Draai dit eigenlijk nooit meer maar All the Worlds a Stage nog regelmatig. Is ook t enige studio album van Rush dat ik bezit. Gekocht nav een fenomenaal pinkpopoptreden 100 jaar terug. Sindsdien wel trouw alle live albums gekocht, hoewel ik R30 nog even heb laten liggen. Prachtig optreden overigens in Ahoy vorig jaar.

Ik zou 'm dan maar gauw gaan kopen want het is echt een geweldige dvd.

Heerlijk album van Rush, behoort tot hun 3 beste albums volgens mij. Opent schitterend met A Farewell To Kings & Xanadu om nog beter af te sluiten met Cygnus X-1. Een 4,5

Grappig om te constateren dat een ieder weer een andere favoriet heeft van Rush. Dat geeft maar weer eens aan hoe constant van niveau deze band is (dat wil zeggen tot circa 1990 naar mijn gevoel).

Persoonlijk vind ik dit de beste. Waarom? Moeilijk te zeggen, omdat het zo dicht bij elkaar ligt. Xanadu geeft voor mij de doorslag. Wat een heerlijke trip is dat nummer toch

Heerlijke muziek zeg,en van het concept van A Farewell to Kings zou ik alleen maar kunnen dromen om te bedenken.
Alleen het stemgeluid van de zanger doet mij eigenlijk vrijwel niets nog,niet perse bagger,maar doet me gewoon niet veel.Maar misschien heeft dat gewoon tijd nodig zou best kunnen.En met de 3 klassiekers op deze plaat ben ik het ook eens,met ook bij mij Xanadu als favoriet.

Cinderella spreekt me heel erg aan,fijn dat er nog mensen zijn die het ook begrijpen

Xanadu ook mijn favo van deze plaat. Moet wel erg wennen aan het wollige geluid maar goed het waren de seventies. Dat eeuwige chorus pedaal...! Steve Howe bij Rush dat zou wat geweest zijn....
Ik droom maar wat hoor, ontspant u maar.

je liet me anders even aardig schrikken

vandaag bij de platenboer gehaalt dit album,vind dit een goed album,vooral het nummer Xanadu en natuurlijk CygnusX-1 vind ik ook fantastisch klinken,vind dit album wel wat minder goed dan moving pictures, en Xanadu vind ik op het live album exit stage left ook nog beter uit de verf komen,nietemin 4* voor dit album

3 om te beginnen. Ik moet hem waarschijnlijk wat meer beluisteren.

Dit is nooit echt een Rush-favoriet geworden van mij. Het staat voor mij in de schaduw van zowel 2112 en Hemispheres, die ervoor en erna uitkwamen. Toch is het album de afgelopen jaren wel gegroeid, met name Cygnus X-1 vind ik nu veel beter. Al blijft dit door de opbouw wel een buitenbeentje op het album. Madrigal is een niemendalletje, maar Cinderella Man kan ik wel waarderen. Xanadu behoeft geen toelichting: absoluut een topnummer, maar de opener vind ik voor Rush begrippen tegenvallen.

Wat ik sterk vind aan de opener is de veelheid aan ritmen en technieken die tot één samenhangend geheel worden gesmeed. Wat dat betreft past het nummer goed tussen andere (oude) albumopeners als Bastille Day, The Spirit of Radio (waar ik op mijn beurt nooit echt kapot van geworden ben) en Tom Sawyer.

De reden dat deze plaat mijn toptien alweer een tijdje aanvoert, ligt echter (ook) vooral in tracks 2 en 6.

Interessant gegeven hoe je dit nummer beoordeelt. Ik ga meer op mijn gevoel af en word van dit openingsnummer minder euforisch dan de andere die jij noemt. Maar ik ga je invalshoek onthouden.

Ricardo heeft mij verzocht eens op te schrijven wat ik vind van Xanadu. Tja, weinig composities komen zo dicht bij perfectie als deze. De tempowisselingen zijn nergens geforceerd, maar altijd natuurlijk. De structuur van het hele nummer is kristalhelder, maar boeit steeds weer. De melodieëen noden tot onmiddellijk meezingen en zullen mijn hele leven in mijn hoofd blijven hangen. De ritmes zijn zo opwindend als westerse ritmes maar kunnen zijn. De instrumentatie is perfect, nergens te kaal maar ook nergens overbodige liflafjes. Het intro vraagt onmiddellijk de aandacht van de luisteraar maar geleidt soepeltjes naar het eigenlijke nummer. Even zo soepeltjes geleidt de coda (uitleiding) naar het onontkoombare einde, dat de luisteraar met enige melancolie achterlaat dat het nu al is afgelopen.
Er is maar heel weinig muziek, die mij na afloop noodt tot enige contemplatieve stilte. Xanadu hoort daarbij. Er is ook niet zoveell muziek, waarvan ik het mysterie niet heb kunnen ontsluieren en in woorden heb kunnen uitdrukken. Want alles wat ik hier heb geschreven is nog veel te weinig, als ik duidelijk wil maken wat ik bij dit nummer ervaar.
Als ik kritiek moet leveren - de gitaarsolo. Maar die kritiek is relatief. De gitaarsolo is heel goed, goed genoeg voor vrijwel elk rocknummer, maar net niet voor Xanadu ...
Ik laat de typefouten er in, zij komen voort uit emotie.

Mooi verwoord en bedankt voor je uitleg Mark.Ik vind Rush samen met Frank Zappa de beste ontdekkingen die ik de laatste jaren gedaan heb,en dat is muziek wat voor mij echt niet meer is weg te denken.Ik vind Xanadu ook 1 van de beste en vooral ook mooiste nummers ooit uit de muziekgeschiedenis,ik kan het alleen niet zo mooi en uitgebreid verwoorden als Mark hierboven doet.Bij mij is het gewoon het gevoel wat erbij komt kijken,en de kippevel die ik ervan krijg,een super nummer gewoon.

Dit is ook echt een geweldig Rush album en zeker behorend bij mijn Rush top 3.Op Cinderella Man en Madrigal na gewoon een super album,maar door die 2 mindere nummers geen 5* maar een dikverdiende 4.5* waard.

In feite is dit de plaat waarop Rush de overgang naar de Symfonische rock maakte. Een absoluut geweldige plaat van een band op het toppunt van haar creativiteit. Ook de 4 albums die hierna volgen behoren wat mij betreft tot het beste werk van Rush.

Wat is de opbouw in het nummer Xanadu toch echt geniaal,een rustig begin met dat kloppende geluidje en dan de opbouw,met het steeds luider wordende joelende geluid,met de climax van dat geluid op ongeveer 3 minuten.Vandaar de overgang naar een wat meer gewoon ritme.Het begin is echt super en een zekerheid voor kippevel,zeker tussen de 2 en 3 minuten.Cinderella Man vind ik overigens ook nog een goed nummer,maar Madigral past m.i niet op dit album omdat het toch iets spannends mist,en eigenlijk een beetje een vuller is op dit album.

Daar heb je in principe wel gelijk in... het nummer wordt eigenlijk weggedraaid op het moment dat je verwacht dat er iets gaat gebeuren.

Anderzijds: nadat Madrigal weggedraaid is, begint Cygnus X-1... en ja, dán gebeurt er wat.

Ik vind "Madrigal" nu juist een van de mooiste nummers van "A Farewell To Kings". Ik vind het een prachtig sfeervol nummer, dat mijns inziens eenzelfde Middeleeuwse sfeer ademt als "Xanadu" en het titelnummer van dit album.

en een prachtige hoes

Ook dat inderdaad,net als bij Zappa ,zowel het artwork als de muziek is tot in de puntjes verzorgd bij Rush en dan zeker bij deze plaat.Zeg Joy wat vind je van de muziek op deze plaat eigenlijk?

10 punten deze plaat

ook madrigal

A Farewell to Kings en Moving Pictures waren de eerste twee albums van Rush die ik geluisterd had, een oom van mij kwam er mee aanzetten (hij is helemaal gek van Rush). bij de eerste luisterbeurt kon ik er niet veel mee en had ik ze eigelijk in een stoffige hoek in me kamer gelegt (heel stom achteraf ) want na een maand of twee had ik ze dan toch maar weer is beluisterd en sindsdien zijn ze voor maanden niet meer uit mijn discman gekomen! Wat een meesterlijke platen, op het begin was het vooral Moving Pictures waar ik helemaal weg van was, maar later ben ik A Farewell to Kings nog net iets beter gaan vinden.

Elk nummer stuk voor stuk prachtnummers vooral Xanadu en Cygnus X-1, geweldig gewoon wat een energie en diepgang zit daar toch in. Tegenwoordig ben ik helemaal Rush verslaafd

Ik heb nu de volgende albums op cd aangeschaft en het zijn stuk voor stuk pareltjes.

Fly by Night
Caress of Steel
2112
A Farewell to Kings
Hemispheres
Permanent Waves
Moving Pictures

Trouwens, vrijdag 11 april liep ik in de Sounds in delft en kom ik daar op eens Snakes and Arrows Live (opgenomen in de Ahoy) tegen, wat ik wel vreemd vindt, want volgens de website van Rush kwam die pas de 15e uit. Maargoed ik was bij dat concert geweest, dus heb ik de cd gelijk gekocht. Ik moet er alleen nog achter zien te komen hoe ik dat album kan toevoegen hierzo, maar dat komt nog wel een keer.

Genoeg onzin gelult, A Farewell to Kings krijgt 5 sterren en mischien zelfs wel een plek in de top 10, hoewel Hemispheres daar ook wel kans op maakt.

Het heeft even geduurd voordat ik gewend was aan die stem van Geddy Lee. Uit verschillnde bronnen uit bladen en internet werd er telkens lyrisch gesproken over het basspel van Geddy Lee. Vandaar dat ik zomaar iets ben gaan downloaden van Rush. Ik kwam toevallig terecht bij dit album, dat volgens allmusic niet het beste was. Dat moest 2112 of Permanent Waves zijn. Toch is dit naderhand het album geworden wat ik het mooiste van Rush vind. Vooral het gitaarspel van Lifeson ligt me goed.
Toch is de plaat nog steeds groeiende bij mij. Vandaar dat ik begin met een 4. Laat ik die andere albums ook maar eens gaan luisteren.

Vergeet vooral Hemispheres niet!!! Wat mij betreft de allerbeste.

Vandaag ook nog eens op de draaitafel gelegd, deze van Rush die ook al inmiddels dertig jaar oud is: bijna perfect album. Madrigal was in mijn ogen bedoeld als een rustpunt, geen slecht nummer en eigenlijk twijfel ik nog om de volle lap van 5 te geven. Nog even laten inzinken en eens goed nadenken.