Sweet - Sweet Fanny Adams (1974)

Dan toch maar eens beluisterd en wat een pittige band is Sweet hier zeg.
Eerlijkheidsgehalve ga ik niet meer echt uit mijn plaat van Hardrock. Maar soms nog wel eens lekker.
Zep luister ik af en toe nog wel, maar ben meer gevallen voor hun experimenten uiteindelijk.
Maar goed, Sweet werd van Bubble-Gum band een Glamrockband en hoewel zij dat stigma nooit zijn kwijtgeraakt, klinken ze hier toch wel degelijk als een Hardrock formatie.
Je ziet het ook in de clipjes van deze periode, de glitter en make-up zijn inmiddels vervangen door t-shirts, stoer leer en spijkerbroeken.
Van Brian Connoly weet ik het niet ( hij wilde uiteindelijk meer de Countryrock kant op) maar de andere drie moeten zich toch als een vis in het water hebben gevoeld.
Een nogmaals stevige plaat die toch opvallend Sweet is. De hoge coirtjes blijven kenmerkend en wat was het muzikaal eigenlijk goed.
Connoly zingt een stuk rauwer ( geen verslechtering trouwens) Andy Scott vlamt en behoorde de helaas ook al overleden drummer Mick Tucker gewoon niet tot de beste rockdrummers?

Een prima flowende plaat.
En eigenlijk een logische en naturele stap.
Sweet had de schijn wat tegen, valse start, wel succesvol, maar het leed was al geleden.
De serieuze muziekpers kon niet meer overtuigd worden.
Maar dit schopt echt wel kont hoor!

Favo's: Rebel Rouser, Sweet F.A en AC/DC.
Weten we ook waar dat luidruchtige stel uit Australie hun bandnaam vandaan hebben.
Maar dat wisten we al.....toch?

LucM noteerde:Klopt helemaal: in opener Set Me Free zit een break die één op één is gekopieerd door Saxon in hun livecombi van Machine Gun en Fire in the Sky, te vinden op Saxons The Eagle Has Landed (1982).

Ik heb mij voorgenomen om, als ik er één tegenkom, een ontbrekend album van Sweet aan mijn verzameling toe te voegen. Opvolger Desolation Boulevard gaf ik in mei een 9 en toen ik kort geleden Sweet Fanny Adams op vinyl oppikte, was snel duidelijk dat dit net zo verrassend is. Zelfs vaak veel steviger dan hun hardrockende hits zoals Ballroom Blitz.
Na het donderende Set Me Free volgt het bijna even stevige Heartbreak Today en ook No You Don't is heavy met een geinige celloriff als bonus. Is dit echt 1974? Glamrock in Rebel Rouser wordt gevolgd door de doo-wop rock 'n' roll van Peppermint Twist, waarmee je toch weer zeker weet dat het inderdaad '74 is.

Alhoewel: met Sweet F.A. dat kant 2 opent ga ik alweer twijfelen: de riffs (á la Still I'm Sad in de versie van Rainbow) en de wijze waarop Andy Scott tegen het einde zijn gitaar teistert... Dit op zo'n voortdenderende wijze, zijn tijd vooruit; bij Restless moet ik aan Uriah Heep denken of de Amerikaanse hardrock van de jaren '70. In to the Night is wat rauwer en slotlied AC / DC is een swingende glamrocker.

Extra interessant voor hen die de New Wave of British heavy metal waarderen. AOVV, B.Robertson, BlauweVla, Broem, Brutus, Dream Theater, EvilDrSmith, gigage, Hans Brouwer, iggy, Kronos, Larzz, Lau1986, Mr. Rock, Neal Peart, Queebus, Rinus, Rockfan, ricardo, Roxy6, Sir Spamalot, vielip, Wolfmother, ZAP! en anderen, kennen jullie deze of de opvolger, die ik nog nét iets beter vind? Mijn favoriete nummers: Set Me Free en en Sweet F.A.