Sweet - Desolation Boulevard (1974)

musician schreef:
Je kunt ook de cd stopzetten als het originele album deel voorbij is
Eens over de 2005 versie. Tracks als Teenage Rampage en de single versie van Fox on the run zijn natuurlijk een waardevolle aanvulling.
Jammer dat Teenage Rampage niet op het origineel stond.

rudiger schreef:


Dat stopzetten ga ik ook de volgende keer zeker doen maar dan na 10 nummers anders mis ik I Wanna Be Committed en dat is geen demo .
Teenage Rampage heb ik op 2 verzamelaars staan en op Live At The rainbow 73 waar het wordt aangekondigd als nieuwe single .
Single versie van Fox staat ook op die verzamelaars . De albumversie die hier opstaat vind ik geweldig .
Nu nog 1 album van The jongens en dat was hun laatste met Brian Connolly en dan heb ik ze compleet , de Sweet daarna heeft mijn intresse niet meer .

RonaldjK schreef:
Waarom weet ik niet, maar de voorbije jaren kreeg ik steeds meer belangstelling voor Sweet, qua succesjaren een groep van vóór mijn tijd. En zo plukte ik Desolation Boulevard uit een bak.

Nog vóórdat ik elpees uit de fonotheek mocht lenen (leeftijdsgrens: vanaf 15 jaar) leende ik Oor's Popencyclopedie uit de bieb en las die - nerd! - letterlijk van A tot Z. Zo begreep ik dat (The) Sweet als een teenybopgroep begon, bij producers Nicky Chinn en Mike Chapman een steviger aanpak bepleitte én kreeg, om vanaf het door mij wél bewust meegemaakte Level Headed (1978) helemaal zelfstandig te werken.

Alleen al door het draaien van Desolation Boulevard, uit 1974 met z'n fraaie klaphoes, wordt duidelijk dat ik het niet goed had begrepen. Het vinyl heeft inmiddels de nodige rondjes getold en vertelt iets anders.
Opener The Six Teens is niet minder dan een ijzersterk hardrocknummer, Solid Gold Brass moet even op gang komen maar pakt dan wel, in het riffende Turn It Down horen we bassist Steve Priest net als in hit The Ballroom Blitz praten tijdens het nummer, wat om één of andere reden zo lekker is. Het intro van Medusa brengt me terug naar Uriah Heeps Return to Fantasy maar wordt meteen daarna een nummer met een eigen geluid, inclusief akoestische gitaar en een jazzachtig deel met heerlijke gitaarsolo van Andy Scott. Lady Starlight is een ballade die groeit bij vaker draaien.

Kant 2 begint verrassend met bigband alsof dit Shirley Bassey is, waarna hetzelfde Man with the Golden Arm een progressief hardrocknummer wordt met een riff op z'n Black Sabbaths en een heerlijk (!) lange drumsolo. Mick Tucker laat zijn dubbele basdrum rollen alsof hij al wist dat er een bandje met de naam Motörhead zou komen. En pauken in het slot!
Het nummer bouwt tevens fraai toe naar Fox on the Run, anders dan de singleversie zonder toetsen; nog steeds een pakkend nummer, leunend op gitaar en groove.
Breakdown bevat ook al van die robuuste hardrock in de voetsporen van Cream en Mountain, waarna het (wegens tijdnood gekozen?) van The Who gecoverde My Generation de plaat afsluit inclusief véél ruimte voor de bas van Priest. Met de bekende tekst die zanger Brian Connolly, die op dit album verschillende registers van zijn stembanden vindt, helaas iets te letterlijk nam: "Hope I die before I get old." Lekker, maar nog liever had ik eigen werk gehoord. Suggestie van ChinniChap?

Dit is een creatieve (hard)rockklassieker. Niet meer en niet minder.

gaucho schreef:
Klopt, dat was destijds ook de originele LP die ze in de VS voorgeschoteld kregen: een samentrekking van de beste nummers van de Europese uitgave en het voorgaande album Sweet Fanny Adams. Dat gebeurde wel vaker met albums van Europese artiesten die in de VS nog niet waren doorgebroken. Dat lot viel de grote bands uit ons eigen land vaak ook ten deel (denk aan de Earring,. Focus en Kayak). Vaak ook met een heel andere hoes; ook deze is enigszins (maar niet zoveel) aangepast.

Ik heb zelf de CD-versie hiervan ook (Capitol, 1990). Dat was bij mijn weten jarenlang de enige versie van het album dat op CD verkiirjgbaar was. Pas jaren later kwam er een CD-versie die recht deed aan het originele album zoals dat in Europa en de rest van de wereld werd uitgegeven.

In de strikte zin van het woord is dat album dus geen nepper, want in de VS kwam dit album als zodanog uit. Maar ik kan me voorstellen dat je je in de 21ste eeuw bekocht voelt ls je die versie krijgt/hebt en afspeelt. Gelukkig is de échte versie ook nog allerwegen te koop. Evenals de originele versie va Sweet F.A. trouwens - eveneens een aantrader.

Satriani/vai schreef:
...brengt me nog terug in de tijd als klein jongetje onder het motto Cum on feel the noize we get wild wild wild.

Hans Brouwer schreef:
Dat motto kwam van Slade, maar dat terzijde.