Sweet - Desolation Boulevard (1974)

Je kunt ook de cd stopzetten als het originele album deel voorbij is
Eens over de 2005 versie. Tracks als Teenage Rampage en de single versie van Fox on the run zijn natuurlijk een waardevolle aanvulling.
Jammer dat Teenage Rampage niet op het origineel stond.

Dat stopzetten ga ik ook de volgende keer zeker doen maar dan na 10 nummers anders mis ik I Wanna Be Committed en dat is geen demo .
Teenage Rampage heb ik op 2 verzamelaars staan en op Live At The rainbow 73 .
Single versie van Fox staat ook op die verzamelaars . De albumversie die hier opstaat vind ik geweldig .
Nu nog 1 album van The jongens en dat was hun laatste met Brian Connolly en dan heb ik ze compleet , de Sweet daarna heeft mijn intresse niet meer .

KUT!!!! ik ben genept, heb de USA/Canada uitvoering uit 1975. 6 tracks van de originele uitvoering - uit 1974- staat niet op de USA/Canada uitvoering een jaar later!!!!!!!

Klopt, dat was destijds ook de originele LP die ze in de VS voorgeschoteld kregen: een samentrekking van de beste nummers van de Europese uitgave en het voorgaande album Sweet Fanny Adams. Dat gebeurde wel vaker met albums van Europese artiesten die in de VS nog niet waren doorgebroken. Dat lot viel de grote bands uit ons eigen land vaak ook ten deel (denk aan de Earring,. Focus en Kayak). Vaak ook met een heel andere hoes; ook deze is enigszins (maar niet zoveel) aangepast.

Ik heb zelf de CD-versie hiervan ook (Capitol, 1990). Dat was bij mijn weten jarenlang de enige versie van het album dat op CD verkiirjgbaar was. Pas jaren later kwam er een CD-versie die recht deed aan het originele album zoals dat in Europa en de rest van de wereld werd uitgegeven.

In de strikte zin van het woord is dat album dus geen nepper, want in de VS kwam dit album als zodanog uit. Maar ik kan me voorstellen dat je je in de 21ste eeuw bekocht voelt ls je die versie krijgt/hebt en afspeelt. Gelukkig is de échte versie ook nog allerwegen te koop. Evenals de originele versie va Sweet F.A. trouwens - eveneens een aantrader.

Wat Sweet albums betreft was het destijds in mijn woonplaats beperkt tot zeer beperkt verkrijgbaar en soms lag er helemaal niks. Zowel op vinyl als later op cd, zelf heb ik 2 albums op CD destijds weten te bemachtigen. Dat was naast Desolation Boulevard de compilatie album Sweet Starke Zeiten. De rest heb ik via bol.com weten te bemachtigen. Slade en Mud hadden destijds precies hetzelfde probleem, ook zeer beperkt of niet verkrijgbaar, dit terzijde. Naast het aantal nummers valt ook dat natie S teken op van de originele uitvoering. Moest de band dat op de NIET originele aanpassen???? Vele jaren later heeft Kiss de overigens uitstekende live albums Alive en Alive II op nieuw opgenomen met extra tracks. En op die albums staat Kiss met de gewone dubbele S op het eind. Opmerkelijk is wel dat de Sweet het meteen moest aanpassen en Kiss vele jaren later. Anyway, de originele uitvoering van Desolation Boulevard is nog volop verkrijgbaar en ook nog met veel extra tracks, ga ik zeker aanschaffen. Maar ook de NIET!! originele uitvoering brengt me nog terug in de tijd als klein jongetje onder het motto Cum on feel the noize we get wild wild wild. De NIET originele uitvoering : een 4.0

Dat motto kwam van Slade, maar dat terzijde.

Correct, maar Slade is net als Sweet glamrock bands van de bovenste plank. Ik kon niet gauw een motto bedenken uit één van de Sweet teksten!!!!!!!!

Na één draaibeurt van dit album, voelde ik mij behoorlijk te pakken genomen wat betreft de USA/ Canada uitvoering van hetzelfde album. En JA op de NIET originele uitvoering staat dan wel Ballroom Blitz, Sweet F.A. Set me free en Fox on the run (singeluitvoering). Maar dat weegt bij lange na niet op van wat er allemaal op de originele uitvoering staat. Duidelijkheidshalve vraag ik mij ook af waarom die USA/ Canada uitvoering ligt in een platenzaak van een kleine stad in een klein land in Europa. Immers Nederland ligt noch in Amerika noch in Canada, dit terzijde. Er staan een hoop tracks op die ik voor het eerst in m'n leven heb beluistert, maar beter laat dan nooit. En de conclusie is Krankzinnigheid ten top. Het niveau is hoog en dat blijft ook -in mijn geval- bijna 67 minuten van dit album. Echter 2 nummers steken er net boven uit . De album uitvoering van Fox on the run de eerste keer dat ik dit hoorde, echt krankzinnig goed. Enorm veel gitaar en bij mij is het veel gitaar geen bezwaar. Het management dacht daar echter anders over als het om de singel uitvoering gaat. En ja ook al kort je Fox on the run in dan nog heb je veel gitaar. Met de toevoeging van een toetsenist en de gitaren wat meer op de achtergrond hebben ze Fox on the run weten te kneden tot een voortreffelijke singel. In Nederland behaalde het de nummer 2 positie. met een ingekorte albumuitvoering had het veel lager gestaan, misschien niet verder dan de tipparade, anyway. De Who cover my generation, als je niet stottert is het voor een vloeiend sprekende erg moeilijk. Brian Conolly had het daar moeilijk mee, ondanks dat is de muzikale uitvoering perfect. De zang hadden ze beter aan Randy Bsachman van de Bachman Turner Overdrive kunnen over laten om helemaal tot een succes te komen van My generation. Volgens mij heeft Steve Priest nieuwe snaren op z'n basgitaar gezet want het geluid klinkt lekker helder, als je het vergelijkt met het basgeluid van John Entwistlle. De grote kers op de kaart van dit album is The man with the golden arm, noem het maar de man with de golden drumsticks. De -toen nog- jongens van de Sweet dachten van wat Led Zeppelin kan met Moby Dick dat kunnen wij ook, het resultaat FE-NO-ME-NAAL Het intro heeft meerdere intro's, de high hat : Satch boogie van Joe Satriani en Theme from Shaft van Isaac Heyes. Vervolgens de 5 noten rif Walking by myself van Gary Moore. Ook hoor je er de saxofoon in van de Pink panter tekenfilms van de onlangs overleden Plas Johnson . De gitaarrif even verderop lijkt wel op Wring that neck van Deep Purple. Het drumwerk geeft aan dat Mick Tucker -zeer ten onrechte - tot de meest onder schatte drummers is. Hijj bewijst hier het tegendeel en geeft hier z'n visite kaartje af. Hij behoort tussen Keith Moon, John Bonham, Ian Paice, Peter Criss en wie al niet te staan. Moby Dick en The man with the golden arm zijn muziekstukken die naar mijn mening aan elkaar gewaagd zijn, je kan mij er mee wakker maken. Tot slot kom ik nog terug op het begin en komt America en Canada er wel erg karig vanaf met de zeer bescheiden uitvoering van Desolation Boulevard. Het contrast met deze uitvoering is enorm. Deze uitvoering is meedogenloos, meeslepend, drukt je terug in de stoel van al dat werkelijk muzikale geweld en is verpletterend. Dit album een hele dikke 5.0

Volgens mij had mijn 12 jaar oudere zus die toen nog net aan thuis woonde in 1975 het singeltje van Fox on the Run.
Zowel mijn 10 jaar oudere broer en zus dus, waren veel op pad en op mijn kleine pick-up met één boxje, draaide ik als prille popmuziekliefhebber de 45tjes van mijn broer en zus.
'Fox' vond ik overweldigend en nog altijd een uitstekende song. De band, inmiddels van glam iets meer verschoven naar hardrock, waren op dat moment nog razend populair en leken totaal niet meer op dat bubblegum bandje van Funny Funny bijvoorbeeld.
Eigenlijk waren ze veel beter dan menigeen dacht. Voordat Queen furore maakte met slimme harmonievocals, was Sweet daar al mee in de weer en ik benadruk het nogmaals, drummer Mick Tucker was een gigant. Die had echt het niveau van vakbroeders als Bonham, Piace, Ward, Moon en een Cozy Powell.

Prima album, al kwam ik daar veel later achter. Toendertijd was ik als 7 jarige nog niet bezig met lp's.
Tamelijk onderschatte band en zonde dat het zo mis ging met Brian Connoly. Toen hij vertrok was het uiteindelijk ook het einde van het succes.

Of het nou bubbel gum rock, Calypso Rock of -nadat ik het top 40 hitdossier las- dat het nichten Rock is. Wat een timing overigens om uitgerekend dit weekend te lezen dat het nichtenrock is, maar dit terzijde. Met de harmonievocals gaf de Sweet destijds wel het visitekaartje af. Of je het nou slecht vind of niet In combinatie met glam (hard) rock is het tot 1979 hun handelsmerk gebleven. Van de eerste hits vind ik Poppa Joe muzikaal gezien het beste nummer. En nu ik het toch over het top 40 hitdossier heb. De Sweet wist in de jaren 70 4x de alarmschijf van Veronica te scoren waaronder Fox on the Run. De andere 3 was Wig wam bam, Blockbuster en Love is like oxygen. Had in die tijd als klein jongetje overigens nog nooit van Veronica gehoord. Pas halverwege de jaren tachtig lag ik op bed te luisteren naar Curry & van Inkel, maar dit terzijde. Eén van m'n vele gitaarhelden, de legendarische ex Kiss gitarist Ace Frehley heeft ook ooit een cover uitgebracht van Fox on the Run en is zeker geen slechte uitvoering, althans naar mijn mening. Naast de albums van het legendarische Bon Scott tijdperk van AC/DC. Zal ik ook de albums van het legendarische Brian Connolly tijdperk van de Sweet blijven koesteren. Het waren 2 tijdperken die niet te overtreffen waren laat staan evenaren!!!!!