Yes - Tales from Topographic Oceans (1973)

Kan ik me helemaal in vinden. Ik heb inderdaad ook met deze twee albums dat ik degene die ik luister beter vind . Net zoiets als wat ik met de meeste King Crimson albums heb.

Bij Crimson begon ik met Larks en dat was misschien niet zo slim. Maar dat is nu mijn favoriet van Crimson en hetzelfde geldt voor Yes. Deze kan ik ook zonder moeite helemaal luisteren. Gewoon koptelefoon op en lekker onderuit zakken.......ik heb er nu alweer zin in.

Ach... dan had je in ieder geval het moeilijkste al achter de rug . Ik geef je groot gelijk, je kan bij dit album helemaal wegdromen.

Veel gemixte reacties, en dat is natuurlijk ook wel logisch bij dit album. Erg zware kost is het ondanks de lengte trouwens niet. Het album is eenvoudig te volgen.

Goed, elk nummer duurt erg lang, en Yes had er beter aan gedaan om enkele nutteloze en/of voortkabbelende passages te schrappen. Aan de andere kant zitten er ook veel sterke passages tussen en vind ik het geheel wel sfeervol.

Ik ben echter wel van mening dat je bij dergelijke lengtes juist optimaal gebruik moet maken van de kwaliteiten van Rick Wakeman en Steve Howe. Niet alleen kunnen beiden met deze lengtes hun creativiteit de vrije loop laten gaan, maar bovendien zijn zij de belangrijkste pionnen om spanning te creëren.

Ze hadden ook alle ideeën op een hoop kunnen gooien, en er twee nummers van kunnen maken, of vier van tien minuten.

Niet mijn favoriet van Yes, maar er valt meer dan genoeg te genieten. Je moet alleen een beetje geduldig kunnen zijn.

Ik heb het echt geprobeerd met deze plaat , en ondanks fragmentarische mooie stukjes , gaat het uiteindelijk ten onder aan hoogdravigheid . Te veel , te vaag en vooral te lang .

Howe en Anderson bedachten dit concept grotendeels en uiteraard moesten er grenzen verlegd worden . Maar waar een Close To The Edge kaarsrecht overeind blijft staan en vooral gestroomlijnde ideeen kent ( ondanks dat er ook maar 3 songs op staan ) is Tales vooral een plaat die structuur mist en hier en daar ronduit vervelend wordt .

Wat Stijn al aangeeft ; wellicht had een betere verdeling of inkorten een stuk beter geweest , maar dat was niet aan de orde vrees ik .
Voor Rick Wakeman was het in ieder geval 1 van de redenen om zijn biezen te pakken , want die had hier helemaal niets mee .

Nee, die wilde gewoon vlees blijven eten en alcohol blijven drinken (en de anderen niet), dat had weinig met muziek te maken.

Vind dit een heerlijke plaat met mooie lange nummers en niet zo commercieel en vooral life is dit een lust om te zien hoe in Ritual op een gegeven moment bijna iedereen drumt.
Jammer dat ze in hun euvre wel 3 bagger lp's of cd's hebben gemaakt.

Dat was niet de enige reden. Wakeman zag het ook niet zitten om bijna uitsluitend nummers van een half uur live te spelen. Rond deze tijd waren het hoofdzakelijk Anderson en Howe die binnen de band de lakens uitdeelden. Daar was Bruford inmiddels al achter. Die twee gingen prat op deze plaat en verbouwden zelfs de hele studio om deze plaat te verwezenlijken. Wakeman had daar schijt aan en wilde het vooral simpel houden.

Excact , dat is de juiste verklaring en natuurlijk vond levensgenieter Wakeman het maar niets dat Anderson en Howe gezondheidsfreaks( ?) werden .

Maar het was inderdaad vooral een muzikaal meningsverschil wat Wakeman deed besluiten om er de brui aan te geven .

Nou ja, ik geef alleen maar weer wat Wakeman er zelf over zegt in een interview dat ik hier voor me heb liggen.
Maar Wakeman's opvatting doet misschien niet ter zake...

Het is algemeen bekend dat Wakeman opstapte omdat hij vond dat het allemaal veel te lang en te zweverig werd . Dat hij als persoon een andere levensinstelling had en zich ergerde aan de anderen , zal ongetwijfeld ook meegespeeld hebben . De sfeer was niet echt joepie .

Meerdere factoren dus eigenlijk . Maar ok .Wakeman was er in ''77'' gewoon weer bij .
Yes meer ''down to earth '' met Going For The One . Een album die mij ook een stuk beter bevalt .

Ik begin toch wel te merken dat ik qua Prog meer richting bands als Van Der Graaf Generator, King Crimson en Rush ga. Dit vind ik toch wel erg zweverig, ik vind hem een stuk minder dan eerst. Dit is namelijk erg netjes en binnen de lijntjes voor Yes-begrippen. Een heel punt eraf.

Wat bedoel je precies met binnen de lijntjes? Ik ben het er mee eens dat het niet moeilijk is om de nummers te volgen, maar bij erg netjes en binnen de lijntjes denk ik eerder aan 'Owner of a Lonely Heart-praktijken'.

Door de lengte, en daarmee de vele verschillende muzikale passages is het album namelijk behoorlijk gewaagd, al komt dat voornamelijk door zelfoverschatting van de heren...

Ik bedoel met binnen de lijntjes dat het nergens echt heel complex wordt. Qua lengtes is het album erg avontuurlijk maar qua songmateriaal is het toch vrij toegankelijk. In tegenstelling tot Close to the Edge, dat vind ik toch meer buiten de lijntjes of The Gates of Delirium van Relayer.

In vergelijking met wat Yes voorheen deed kan ik daar inkomen, maar in z'n algemeen vind ik het wat overdreven.

Ik bedoelde het eigenlijk ook meer in vergelijking met de oudere Yes maar dat had ik misschien er even bij moeten zetten. Ik zal het even wijzigen.

Het heeft mij bijna veertig jaar geleden anders heel wat moeite gekost om "Tales from Topographic Oceans (1973)" te doorgronden. Als één Yes album complex is dan is het toch echt "Tales from Topographic Oceans (1973)". "Tales" is in ieder geval geen hapklare brok muzikaal voedsel die je snel naar binnen schrokt .

Bij iedereen ligt dat toch anders. De ene vindt hem na 1 keer al goed terwijl de andere er misschien wel 20 luisterbeurten voor nodig heeft. Een voorbeeld is bijvoorbeeld In the Aeroplane Over the Sea van Neutral Milk Hotel. Er zijn er die hem bij de eerste keer gelijk goed vinden en mensen die hem pas na 2 jaar goed vinden hoewel dat wel heel lang is. Het ligt gewoon aan de luisteraar.

Dat ben ik geheel met je eens. Voor alle duidelijkheid: "Tales from Topographic Oceans (1973)" is een Yes album dat ik inmiddels van voor naar achter kan dromen en erg waardeer .

Dit vind ik nou echt een perfect album van Yes. Mooie lange nummers waarbij de lange muzikale stukken niet gaan vervelen (mij niet, tenminste). Dat vond ik wel een stuk anders op opvolger, Relayer. Daar vind ik alleen de vocale stukken goed, terwijl de muzikale stukken oersaai zijn. Dit was het album waarmee ik kennis maakte met Yes (iets wat sommigen misschien vreemd zullen vinden). Het album heeft natuurlijk wel heel wat luisterbeurten nodig, maar toen de prachtige, donkere sfeer van dit album me eenmaal te pakken had konden de overige albums die ik luisterde me alleen nog maar teleurstellen. Close To The Edge, Fragile, The Yes Album, allemaal prachtige albums, maar niet zo goed als dit meesterwerk.

Ik weet na al die jaren eigenlijk nog steeds niet goed wat ik met dit album aanmoet. Het is natuurlijk ook niet echt een plaat die je tussendoor effe opzet. Vanavond ben ik er weer eens goed voor gaan zitten en ik merk dat er momenten zijn waarbij het allemaal behoorlijk inkakt, maar dat je af en toe ook uit je stoel veert van enthousiasme.

Het eerste en het laatste nummer zijn in mijn beleving de prijsnummers op deze plaat. Hierdoor is de periode van 40 minuten daartussen op sommige momenten wel een hele zit.

Uiteindelijk overheersen de positieve aspecten hier. Het idee van slechts vier nummers op een dubbelalbum is natuurlijk de regelrechte nachtmerrie van iedere punker.

3,5*

Dat is YES sowieso...

En nu nog ff origineel kopen en niet langer blijven dromen.

Vandaag weer eens de live-versie van TRSOG gehoord van de Keys To Ascension-set en dan hoor je gelijk weer de merkwaardigheden die met dit album gepaard gaan. Na enkele melodische strofes lijkt de muziek stil te staan. Dan herhaalt dezelfde beat zich voor een minuut of twee zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurt totdat de volgende serie melodieën zich aankondigen. En dan gebeurt er soms ineens iets totaal anders zonder enige aanloop daartoe. En dan, na heel wat minuten, worden er weer vocale harmonieën herhaalt.

Ik denk dat er op een bepaalde manier naar deze plaat geluisterd moet worden. Het zijn geen nummers a la Close To The Edge met een duidelijke op -en afbouw, maar het lijken meer muzikale beddingen waarin er hier en daar iets opborrelt. Een melodie hier, een keyboard-loopje daar... Met de vier stukken die zo lang duren klinkt dit album vooral heel willekeurig.

Gisteren op m'n mp3-spelertje The Ancient eens goed beluisterd en het is toch een knap staaltje vakwerk, hoor! Ik kom daarmee toch terug met m'n opmerking dat bijschaven een goed effect zou hebben.

Er wordt een sterke spanningsboog aangehouden voor zo'n (ik gok) 12 minuten en dan komt Steve Howe met een heerlijke acoustische solo a la Mood For A Day om het stuk tot een conclusie te brengen.

Ik hoop binnenkort die laatste remaster binnen te krijgen en ik denk dat er een herwaardering aan zit te komen. Nu begin ik eigenlijk te beseffen dat ik dit album nooit echt heb laten rijpen.

Zo zie ik het inderdaad ook. Het is alsof er een aantal vrienden een dagje naar het strand gaan. De één gaat zonnen en de anderen op ontdekkingstocht. Er gebeurt even niks, totdat één van de vrienden een prachtige schelp vind en iedereen vol verwondering naar die schelp kijken. Vervolgens zakt de interesse in die schelp een beetje weg en gaan ze weer even verder met waar ze mee bezig waren. Een van de vrienden wil wel een balletje trappen met de anderen, dus wil naar ze toe lopen, totdat hij ineens in een kwal trapt! Hij zit wat wild in de rondte te springen en de rest schrikt en komt hem helpen. De rust keert weer even terug. Dan neemt één van de vrienden even een duik. Aan het eind van de dag pakken ze alles rustig weer in en gaan ze naar huis.

zo had ik het nu nog nooit bekeken...

Ik ook niet, en dat ga ik ook niet doen. Het gaat mij om de schelpen, en niet om de momenten waarop de vrienden zich vervelen.

Dit vind ik eerlijk gezegd iets te ver gezocht, rock-rick.

Dat kan, maar zo zie ik het een beetje . Het is geen album met een kop en een staart, maar gewoon een muzikale achtergrond waarin zo nu en dan wat gebeurt. Ik luister er dan ook niet naar zoals ik naar andere albums luister.